Hannu Kalevi Manninen (ur. 17 kwietnia 1978 w Rovaniemi) – fiński narciarz, specjalista kombinacji norweskiej, trzykrotny medalista olimpijski, sześciokrotny medalista mistrzostw świata, pięciokrotny medalista mistrzostw świata juniorów, czterokrotny zdobywca Pucharu Świata oraz trzykrotny zdobywca Małej Kryształowej Kuli w sprincie.
Kariera Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej Hannu Manninen pojawił się 5 grudnia 1993 roku, kiedy wystartował w zawodach Pucharu Świata B. Zajął wtedy drugie miejsce w konkursie rozgrywanym metodą Gundersena w Lillehammer. Dwa tygodnie później wygrał zawody w tej samej konkurencji w Vuokatti. Były to jego jedyne starty w sezonie 1993/1994 Pucharu Kontynentalnego i w klasyfikacji generalnej zajął 11. pozycję. Podczas mistrzostw świata juniorów w Breitenwang w 1994 roku wraz z kolegami z reprezentacji zdobył srebrny medal w drużynie. W lutym tego roku, w wieku zaledwie 15 lat, Manninen wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Lillehammer, gdzie zajął 38. miejsce w Gundersenie. W marcu 1994 roku zadebiutował w zawodach Pucharu Świata, zajmując 4 marca 15. miejsce w Gundersenie w Vuokatti. Tym samym w swoim debiucie w Pucharze Świata od razu zdobył punkty. Był to jego jedyny start w sezonie 1993/1994 Pucharu Świata i w klasyfikacji generalnej zajął 60. pozycję.
W zawodach pucharowych sezonu 1994/1995 pojawił się tylko raz - 7 stycznia 1995 roku w niemieckim Schonach był piętnasty w Gundersenie. W klasyfikacji generalnej uplasował się tym razem na 40. miejscu. Na mistrzostwach świata juniorów w Gällivare zdobył złoty medal w zawodach indywidualnych. W marcu 1995 roku wziął ponadto udział w mistrzostwach świata w Thunder Bay, gdzie indywidualnie zajął 24. miejsce, a w drużynie był dziewiąty.
Przełom w karierze Hannu nastąpił w sezonie 1995/1996, który zakończył na ósmej pozycji. We wszystkich siedmiu startach w tym sezonie zdobywał punkty, a 23 lutego 1996 roku w Trondheim po raz pierwszy stanął na podium, zajmując trzecie miejsce w Gundersenie. Na podium stanął jeszcze dwa razy: 2 marca w Lahti był trzeci, a 8 marca w szwedzkim Falun odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w Pucharze Świata. Na mistrzostwach świata juniorów w Asiago w 1996 roku zdobył indywidualnie srebrny medal, ulegając tylko Toddowi Lodwickowi ze Stanów Zjednoczonych. W sezonach 1996/1997 i 1997/1998 zajmował piąte miejsce w klasyfikacji generalnej. Na podium stawał siedmiokrotnie, odnosząc cztery zwycięstwa, po dwa w każdym sezonie. Pierwszy triumf odniósł 11 stycznia 1997 roku w austriackim Saalfelden am Steinernen Meer, a następnie wygrywał Gundersena w Lahti 8 marca 1997 roku oraz sprinty 11 i 29 grudnia 1997 roku odpowiednio w Steamboat Springs i Oberwiesenthal. W tym czasie zdobył pięć medali na trzech różnych imprezach. Na mistrzostwach świata w Trondheim w 1997 roku wspólnie z Jarim Mantilą, Tapio Nurmelą i Samppą Lajunenem wywalczył srebrny medal w drużynie, a indywidualnie był szósty. Rok później, na igrzyskach olimpijskich w Nagano Finowie w tym samym składzie co w Trondheim sięgnęli po srebrny medal olimpijski. Po skokach znajdowali się na prowadzeniu i na trasę biegu wyruszyli z przewagą 4 sekund nad Austriakami oraz ośmiu sekund nad Norwegami. W biegu to Norwegowie okazali się najlepsi, Finowie zdołali jednak obronić drugie miejsce. Na mecie do zwycięzców stracili jednak ponad minutę. W starcie indywidualnym szansę na medal stracił po skokach, w których zajął 20. miejsce i na starcie biegu tracił blisko trzy i pół minuty do lidera. Rywalizację ukończył na 11. pozycji. W 1998 roku zdobył także złote medale indywidualnie i drużynowo podczas mistrzostw świata juniorów w Sankt Moritz.
Bardzo dobra postawa w sezonie 1998/1999 pozwoliła mu na zajęcie drugiego miejsca w klasyfikacji generalnej. Najgorszym wynikiem Fina w tym cyklu było dwunaste miejsce w Štrbskim Plesie. W pozostałych startach plasował się w czołowej dziesiątce, jedenastokrotnie stawając na podium. Wygrał pięć zawodów: 21 grudnia w Rovaniemi metodą Gundersena, a 24 grudnia w Rovaniemi, 29 listopada w Lillehammer, 10 grudnia w Steamboat Springs oraz 29 grudnia 1998 roku w Oberwiesenthal był najlepszy w sprincie. Był ponadto cztery razy drugi i dwa razy trzeci, jednak mimo to w klasyfikacji wyraźnie wyprzedził go Norweg Bjarte Engen Vik. Na mistrzostwach świata w Ramsau w 1999 roku razem z Nurmelą, Mantilą i Lajunenem wywalczył złoty medal drużynowo. Indywidualnie wystartował tylko w sprincie, w którym przegrał walkę o brązowy medal z Kenjim Ogiwarą z Japonii i ostatecznie zajął czwarte miejsce. W trzech kolejnych sezonach osiągał słabsze wyniki, plasując się kolejno na dziewiątym miejscu w sezonie 1999/2000, jedenastym w sezonie 2000/2001 oraz ósmym w sezonie 2001/2002. W tym czasie siedmiokrotnie znalazł się na podium, przy czym dwa razy zwyciężył: 4 marca 2000 roku w Lahti i 16 marca 2002 roku w Oslo był najlepszy w sprincie. Na mistrzostwach świata w Lahti w 2001 roku indywidualnie był szósty w sprincie, a w Gundersenie zajął czwarte miejsce po tym jak w walce o trzecie miejsce lepszy okazał się Felix Gottwald z Austrii. Podczas igrzysk olimpijskich w Salt Lake City w 2002 roku Hannu wystąpił także biegach narciarskich, docierając do półfinału sprintu techniką dowolną, ostatecznie zajmując ósme miejsce. W kombinacji Finowie w swoim stałym składzie zdobyli drużynowe mistrzostwo olimpijskie. Był to pierwszy drużynowy złoty medal w kombinacji w historii startów Finów na igrzyskach. Indywidualnie Manninen przyzwoicie wypadł w sprincie, gdzie był siódmy, jednak w Gundersenie zajął tylko 14. pozycję. Spowodowane to było słabą postawą na skoczni, Fin po skokach zajmował odpowiednio 17. i 22. miejsce.
Pięć miejsc na podium, w tym zwycięstwa w sprincie 29 listopada w Ruce oraz 5 grudnia 2002 roku w Harrachovie dały mu czwartą pozycję w klasyfikacji sezonu 2002/2003. Zdecydowanie silniejszą konkurencją Manninena był bieg narciarski. Po starcie w biegach na Igrzyskach w Salt Lake City Fin postanowił spróbować swych sił w Pucharze Świata w biegach. Wystartował w sprintach techniką dowolną 19 grudnia 2002 roku w Linzu i 20 marca 2003 roku w Borlänge, zajmując odpowiednio ósme i trzynaste miejsce. Dało mu to 60. miejsce w klasyfikacji generalnej biegowego sezonu 2002/2003. Podczas mistrzostw świata w Val di Fiemme w 2003 roku Finowie w składzie: Hannu Manninen, Jouni Kaitainen, Jaakko Tallus i Samppa Lajunen zdobyli brązowy medal w zawodach drużynowych. Trzecie miejsce zajmowali już po skokach, tracąc około minuty do wyprzedzających ich Austriaków i Niemców. Straty do liderów nie odrobili, jednak obronili trzecią pozycję przed Norwegami. W startach indywidualnych zawodnik z Rovaniemi zaprezentował się słabo, w Gundersenie był jedenasty, a w sprincie zajął dopiero 27. miejsce.
Brak mistrzostw świata lub igrzysk w sezonie 2003/2004 pozwolił zawodnikom skupić się na rywalizacji pucharowej. Z walki tej zwycięsko wyszedł Manninen, który wygrał 7 z 19 zawodów, łącznie czternastokrotnie plasując się na podium. Wygrał kolejno start masowy 13 grudnia 2003 roku w Val di Fiemme, sprint i Gundersena w Seefeld w dniach 10 i 11 stycznia, start masowy i sprint w Sapporo w dniach 25 i 27 stycznia oraz sprinty w Oberstdorfie 15 lutego i 28 lutego 2004 roku w Oslo. Dzięki temu po raz pierwszy w karierze zdobył Kryształową Kulę w klasyfikacji generalnej, ponadto zdobywając także Małą Kryształową Kulę za zwycięstwo w klasyfikacji sprintu. Podwójne pucharowe trofeum Hannu zdobył także w sezonach 2004/2005 i 2005/2006, w których zdominował rywalizację. W pierwszym przypadku z 17 zawodów wygrał 10, łącznie szesnastokrotnie stając na podium. Rok później z 19 startów wygrał aż 12, a raz zajął drugie miejsce. Mistrzostwa świata w Oberstdorfie w 2005 roku były pierwszymi od 10 lat, na których nie zdobył medalu. W zawodach drużynowych po skokach Finowie znaleźli się na czwartej pozycji, za Norwegią, Austrią i USA. W biegu wyprzedzili Amerykanów, jednak jeszcze szybsi okazali się reprezentanci Niemiec, którzy zepchnęli Finów z podium. W startach indywidualnych Hannu musiał w biegu nadrabiać duże straty ze skoczni. W Gundersenie awansował z 30. pozycji na dziewiąte miejsce, a w sprincie z 26. pozycji na miejsce ósme. Rok później, na igrzyskach olimpijskich w Turynie wspólnie z Anttim Kuismą, Anssim Koivurantą i Jaakko Tallusem wywalczył brązowy medal. Po skokach drużyna fińska przegrywała z Niemcami, Austrią i Rosją, jednak dobra postawa w biegu umożliwiła Finom wyprzedzenie Rosjan i zdobycie medalu. Ostatecznie stracili tylko 11.5 sekundy do drugich na mecie Niemców. Podobnie jak w Oberstdorfie indywidualnie medalu na igrzyskach nie zdobył. W Gundersenie był dziewiąty, a w sprincie zajął 12. pozycję.
Zwyciężył także w klasyfikacji generalnej sezonu 2006/2007. Było to już jego czwarte zwycięstwo z rzędu, co do dzisiaj pozostaje rekordem. W klasyfikacji sprintu zajął tym razem siódme miejsce. Na podium stanął siedmiokrotnie, odnosząc dwa zwycięstwa: 30 grudnia 2006 roku w Ruhpolding triumfował w Gundersenie, a 3 lutego 2007 roku wygrał start masowy w Zakopanem. Na Mistrzostwach Świata w Sapporo w 2007 roku zdobył swój jedyny indywidualny medal na imprezie tego cyklu. Po konkursie skoków do sprintu zajmował dobre jak na niego dziewiąte miejsce i do biegu przystąpił ze stratą 49 sekund do prowadzącego Niemca Björna Kircheisena. Na trasie biegu Fin wyprzedził wszystkich rywali, wygrywając walkę o złoto na ostatnich metrach z Magnusem Moanem z Norwegii o 0.3 sekundy. Kircheisen na mecie był trzeci, tracąc do Manninena 29.5 sekundy. Złoty medal zdobył także w zawodach drużynowych razem z Koivurantą, Tallusem i Janne Ryynänenem. Finowie wygrali konkurs skoków i prowadzenia już nie oddali. W Gundersenie Hannu zajął w skokach 24. pozycję ze stratą blisko 3 i pół minuty do lidera. Okazało się to zbyt dużą różnicą, by stanąć na podium, jednakże Fin awansował w biegu na szóstą pozycję. Dobra passa skończyła się w sezonie 2007/2008. Tylko dwa razy stanął na podium, za każdym na drugim stopniu, kilkakrotnie nie kończył zawodów. W klasyfikacji generalnej zajął 14. miejsce, co było jego najsłabszym wynikiem od sezonu 1994/1995. W maju 2008 roku ogłosił zakończenie karieryInteria.pl: Genialny Fin kończy karierę .
Jednak we wrześniu 2009 roku Manninen postanowił wrócić do uprawiania sportuSportoweFakty.pl: Hannu Manninen powraca do kombinacji norweskiej! . Do rywalizacji w Pucharze Świata wrócił w sezonie 2009/2010 i już w swoim pierwszym starcie 28 listopada 2009 roku w Ruce zajął drugie miejsce w Gundersenie. Następnego dnia odniósł pierwsze po powrocie zwycięstwo, wygrał też 2 stycznia w Oberhofie oraz 6 marca 2010 roku w Lahti. Dzień wcześniej był drugi w Gundersenie. W klasyfikacji generalnej uplasował się na ósmej pozycji. Najważniejszym punktem tego sezonu były jednak igrzyska olimpijskie w Vancouver. Fin nie zdobył tam medalu, najbliżej podium był w zawodach metodą Gundersena na dużej skoczni, gdzie zajął czwarte miejsce. W walce o brązowy medal lepszy okazał się Bernhard Gruber z Austrii. Na normalnej skoczni zajął trzynaste miejsce. W konkursie drużynowym Finowie prowadzili po skokach i na trasę biegu ruszyli z przewagą 2 sekund nad Amerykanami i 36 sekund nad Austriakami. W biegu spisali się słabo, kończąc rywalizację na siódmym miejscu, ze stratą ponad dwóch minut do zwycięzców.
Pojawił się także w sześciu konkursach sezonu 2010/2011, jednak najlepszy wynik osiągnął 18 grudnia 2010 roku w Ramsau, gdzie zajął trzynaste miejsce w Gundersenie. Mistrzostwa świata w Oslo w 2011 roku były ostatnią duża imprezą w jego karierze. Wypadł tam jednak jeszcze słabiej niż w Vancouver, zajmując indywidualnie w Gundersenie 16. miejsce na dużej skoczni oraz 21. miejsce na normalnym obiekcie. W zawodach drużynowych Finowie ponownie zajęli siódme miejsce, tracąc do zwycięzców ponad 3 minuty. W czerwcu 2011 roku definitywnie zakończył przygodę ze sportem.