Heinz Ernst Kuttin (ur. 5 stycznia 1971 w Gassen) – austriacki skoczek narciarski i trener, trzykrotny medalista olimpijski, czterokrotny medalista mistrzostw świata i pięciokrotny złoty medalista mistrzostw świata juniorów. W latach 2004–2006 główny trener męskiej reprezentacji Polski, w latach 2006-2008 trener kadry B Niemiec w skokach. W latach 2014–2018 trener męskiej reprezentacji Austrii, od 2018 do 2020 kobiecej reprezentacji Chin, a od maja 2020 do marca 2024 trener od skoków męskiej reprezentacji Niemiec w kombinacji norweskiej. Od maja 2024 główny trener reprezentacji Niemiec kobiet w skokach.
Przebieg kariery Kariera zawodnicza Pierwsze sukcesy osiągnął na mistrzostwach świata juniorów w Saalfelden am Steinernen Meer (1988), gdzie zdobył złote medale zarówno indywidualnie jak i drużynowo. Na mistrzostwach juniorów w 1989 w Vang zdobył złoty medal w konkursie drużynowym. Indywidualnie był czwarty, przegrywając walkę o brązowy medal ze Staffanem Tällbergiem. W 1990 po raz trzeci w karierze wziął udział w mistrzostwach świata juniorów (w Štrbskim Plesie). Zdobył tam kolejne dwa złote medale – indywidualnie i drużynowo.
W Pucharze Świata w skokach zadebiutował 30 grudnia 1987 w Oberstdorfie, zajmując ósme miejsce. Jako siedemnastolatek wziął udział w igrzyskach olimpijskich w Calgary w 1988, gdzie indywidualnie zajął 12. miejsce na dużej skoczni oraz szóste na normalnej, a wraz z kolegami z reprezentacji był piąty w konkursie drużynowym. W klasyfikacji generalnej sezonu 1987/1988 zajął 25. miejsce. Rok później wystąpił na mistrzostwach świata w Lahti, zdobywając brązowy medal w konkursie indywidualnym na normalnej skoczni. Wyprzedzili go tylko Jens Weißflog oraz Ari-Pekka Nikkola. Był to jedyny start Kuttina na tych mistrzostwach.
Po raz pierwszy na podium zawodów Pucharu Świata stanął w pierwszym konkursie sezonu 1989/1990, który odbył się 3 grudnia 1989 w Thunder Bay. W całym sezonie pięciokrotnie stawał na podium, choć ani razu nie zwyciężył. W klasyfikacji generalnej PŚ zajął ósme miejsce. Wystartował także na mistrzostwach świata w lotach w Vikersund w 1990, zajmując 20. miejsce. Najlepsze wyniki w PŚ osiągnął w sezonie 1990/1991, kiedy to zajął siódme miejsce w klasyfikacji generalnej PŚ w skokach, a w sezonie 1990/1991 Pucharu Świata w lotach był szósty. Na mistrzostwach świata w Val di Fiemme w 1991 zdobył złoty medal na normalnej skoczni oraz był czwarty na dużej, przegrywając walkę o trzecie miejsce z Weißflogiem. Ponadto wspólnie z Ernstem Vettorim, Stefanem Horngacherem i Andreasem Felderem zdobył złoty medal w konkursie drużynowym. Miesiąc później, podczas zawodów w Trondheim odniósł swoje pierwsze pucharowe zwycięstwo.
W 1992 wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Albertville. W indywidualnych konkursach zdobył brązowy medal na normalnej skoczni, ulegając jedynie Toniemu Nieminenowi oraz Martinowi Höllwarthowi. Na dużym obiekcie był czwarty, tracąc do trzeciego Nieminena 2,6 punktu. 8 marca 1992 w Trondheim odniósł swoje drugie i zarazem ostatnie zwycięstwo w PŚ. Ostatni raz na podium zawodów tego cyklu stanął w pierwszym konkursie sezonu 1992/1993, 5 grudnia 1992 w Falun. Mistrzostwa świata w Falun w 1993 roku były ostatnimi w jego karierze. Razem z Ernstem Vettorim, Stefanem Horngacherem i Andreasem Goldbergerem wywalczył brązowy medal w konkursie drużynowym. Na normalnej skoczni zajął 24. miejsce, a na dużej był dwunasty. Ostatnim sukcesem w jego karierze był brązowy medal w konkursie drużynowym zdobyty na igrzyskach olimpijskich w Lillehammer w 1994. Indywidualnie był dwunasty na dużej skoczni, a na normalnej zajął 25. miejsce. Po tym jak zajął 12. miejsce w Oberstdorfie, ósme w Garmisch-Partenkirchen, szóste w Innsbrucku i siódme w Bischofshofen uplasował się na siódmym miejscu w klasyfikacji końcowej 42. edycji Turnieju Czterech Skoczni. W klasyfikacji generalnej sezonu 1993/1994 zajął 12. miejsce. W 1995 odniósł ciężką kontuzję kolana, która zmusiła go do wczesnego zakończenia kariery zawodniczej w wieku 24 lat.
Kariera trenerska Po zakończeniu kariery zawodniczej był dyrektorem centrum narciarskiego w Villach, gdzie opiekował się m.in. juniorami Martinem Kochem i Thomasem Morgensternem. W sezonie 2002/2003 pracował jako asystent I trenera kadry skoczków austriackich. Od czerwca 2003 był trenerem II reprezentacji Polski, w której trenował m.in. Mateusza Rutkowskiego i Kamila Stocha. Ten pierwszy zdobył złoty medal mistrzostw świata juniorów w Strynie, a w konkursie drużynowym polscy juniorzy zdobyli srebrny medal. Wiosną 2004 zastąpił Apoloniusza Tajnera na stanowisku pierwszego trenera reprezentacji Polski. Jego osiągnięcia to m.in. doprowadzenie Adama Małysza do zwycięstwa w klasyfikacji generalnej letniego Grand Prix w skokach 2004, oraz zajęcie przez reprezentację piątego miejsca w drużynowym konkursie skoków narciarskich na skoczni K-125 podczas zimowych igrzysk olimpijskich w Turynie w 2006. Po sezonie olimpijskim zastąpił go Hannu Lepistö.
Od 2006 do 2008 roku był trenerem kadry B Niemiec w skokach.
Od 2008 roku do końca kariery Thomasa Morgensterna był jego indywidualnym trenerem.
11 kwietnia 2014 został nowym trenerem kadry skoczków austriackichKoniec ery Alexandra Pointnera, jest nowy trener. Z funkcji zrezygnował na początku kwietnia 2018. W lipcu 2018 ogłoszono objęcie przez niego funkcji kobiecej reprezentacji Chin. W maju 2020 ogłoszono, iż objął funkcję trenera reprezentacji Francji w skokach narciarskich, natomiast po kilku dniach ogłoszono jego rezygnację z tej funkcji i objęcie posady trenera od skoków niemieckich kombinatorów norweskich. Pełnił tę funkcję do marca 2024. W maju 2024 ogłoszono, że został głównym trenerem reprezentacji Niemiec kobiet w skokach.
Igrzyska olimpijskie Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurs Wynik Strata Zwycięzca6.14 lutego1988 CalgarySkocznia normalna indywidualnie199.7 pkt-29.4 pkt Matti Nykänen12.23 lutego1988 CalgarySkocznia duża indywidualnie193.5 pkt-30.5 pkt Matti Nykänen5.24 lutego1988 CalgarySkocznia duża drużynowoSkład drużyny: Ernst Vettori, Heinz Kuttin, Günther Stranner, Andreas Felder577.6 pkt-56.8 pkt4.9 lutego1992 AlbertvilleSkocznia normalna indywidualnie214.4 pkt-8.4 pkt Ernst Vettori3.15px16 lutego1992 AlbertvilleSkocznia duża indywidualnie214.8 pkt-24.7 pkt Toni Nieminen2.15px14 lutego1992 AlbertvilleSkocznia duża drużynowoSkład drużyny: Heinz Kuttin, Ernst Vettori, Martin Höllwarth, Andreas Felder642.9 pkt-1.5 pkt25.25 lutego1994 LillehammerSkocznia normalna indywidualnie213.0 pkt-69.0 pkt Espen Bredesen12.20 lutego1994 LillehammerSkocznia duża indywidualnie207.4 pkt-67.1 pkt Jens Weißflog3.15px22 lutego1994 LillehammerSkocznia duża drużynowoSkład drużyny: Andreas Goldberger, Stefan Horngacher, Heinz Kuttin, Christian Moser918.9 pkt-51.2 pkt
Mistrzostwa świata Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurs Wynik Strata Zwycięzca3.15px26 lutego1989 LahtiSkocznia normalna indywidualnie108.5 pkt-6.0 pkt Jens Weißflog4.10 lutego1991 Val di FiemmeSkocznia duża indywidualnie205.1 pkt-12.4 pkt Franci Petek1.15px14 lutego1991 Val di FiemmeSkocznia duża drużynowoSkład drużyny: Heinz Kuttin, Ernst Vettori, Stefan Horngacher, Andreas Felder567.6 pkt--1.15px16 lutego1991 Val di FiemmeSkocznia normalna indywidualnie222.9 pkt--11.21 lutego1993 FalunSkocznia duża indywidualnie191.0 pkt-50.4 pkt Espen Bredesen3.15px23 lutego1993 FalunSkocznia duża drużynowoSkład drużyny: Ernst Vettori, Heinz Kuttin, Stefan Horngacher, Andreas Goldberger745.4 pkt-76.1 pkt24.27 lutego1993 FalunSkocznia normalna indywidualnie190.7 pkt-47.1 pkt Masahiko Harada
Mistrzostwa świata w lotach Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurs Wynik Strata Zwycięzca20.25 lutego1990 VikersundLoty indywidualnie312.5 pkt-45.2 pkt Dieter Thoma
Mistrzostwa świata juniorów Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurs Wynik Strata Zwycięzca16.7 lutego1987 Asiago / GallioSkocznia normalna indywidualnie181,8 pkt47,0 pkt Ari-Pekka Nikkola5.9 lutego1987 Asiago / GallioSkocznia normalna drużynowo567,5 pkt46,9 pkt1.15px4 lutego1988 SaalfeldenSkocznia normalna indywidualnie103,6 pkt–1.15px7 lutego1988 SaalfeldenSkocznia normalna drużynowoSkład zespołu: Andi Rauschmeier, Günter Schöffmann, Manfred Steiner, Heinz Kuttin627,3 pkt–1.15px15 marca1989 VangSkocznia normalna drużynowoSkład zespołu: Andi Rauschmeier, Alexander Pointner, Markus Steiner, Heinz Kuttin625,5 pkt–4.18 marca1989 VangSkocznia normalna indywidualnie207,9 pkt15,9 pkt Kent Johanssen1.15px29 marca1990 Szczyrbskie JezioroSkocznia normalna indywidualnie26,9 pkt–1.15px30 marca1990 Szczyrbskie JezioroSkocznia normalna drużynowoSkład zespołu: Heinz Kuttin, Werner Rathmayr, Herwig Millonig, Alexander Pointner627,1 pkt–
Puchar Świata Miejsca w klasyfikacji generalnej SezonMiejsce1987/198825.1988/198939.1989/19908.1990/19917.1991/199211.1992/199319.1993/199412.1994/199567.
Miejsca na podium chronologicznie Nr Data Miejscowość Skocznia Nota Pozycja Strata Zwycięzca1.3 grudnia 1989 Thunder BayBig Thunder223.5 pkt2.-0.5 pktDieter Thoma2.4 grudnia 1989 Thunder BayNormal Thunder226.0 pkt3.-9.4 pktRisto Laakkonen3.17 grudnia 1989 SapporoŌkurayama208.0 pkt3.-19.0 pktJens Weißflog4.7 lutego 1990 Sankt MoritzOlympiaschanze218.1 pkt2.-0.5 pktFrantišek Jež5.17 marca 1990 RaufossLønnbergbakken215.0 pkt2.-3.2 pktAndreas Felder6.31 grudnia 1990 OberstdorfSchattenbergschanze198.7 pkt3.-5.2 pktJens Weißflog7.24 lutego 1991 Tauplitz/Bad MitterndorfKulm353.0 pkt3.-5.0 pktStefan Horngacher8.2 marca 1991 LahtiSalpausselkä216.9 pkt2.-0.7 pktAndreas Felder9.13 marca 1991 TrondheimGranåsen220.1 pkt1.--10.1 marca 1992 LahtiSalpausselkä215.8 pkt2.-27.2 pktToni Nieminen11.8 marca 1992 TrondheimGranåsen211.2 pkt1.--12.29 marca 1992 PlanicaBloudkova velikanka214.7 pkt2.-23.1 pktAndreas Felder13.5 grudnia 1992 FalunLugnet195.7 pkt3.-6.6 pktWerner Rathmayr
Miejsca w poszczególnych konkursach indywidualnych Pucharu Świata