Miecznik (mieczownik) – dworski urzędnik w średniowiecznej Polsce, zawiadujący zbrojownią panującego i noszący przed nim miecz, będący oznaką jego władzy wojskowej.
Od XIV w. miecznik przekształcił się w tytularny urząd dworski (miecznik wielki koronny, od XVI w. także miecznik wielki litewski). Miecznicy poszczególnych księstw (ziem) stali się niskimi w hierarchii urzędnikami ziemskimi.
Tytuły odojcowskie i odmężowskie Dzieciom miecznika przysługiwały tytuły odojcowskie. Dla synów tytułem takim był miecznikowicJ. Dihm. Kościuszko nieznany. Zakład Narodowy im. Ossolińskích, 1969, str. 19, a dla córek miecznikównaSłownik języka polskiego: M-O. 1808, W. drukarni XX. Piiarów, 1809, str. 74. Żony miały prawo do tytułu odmężowskiego miecznikowa.
Kultura W kulturze polskiej Miecznik z Kalinowa jest jedną z postaci w operze Straszny dwór z librettem Jana Chęcińskiego i muzyką Stanisława Moniuszki, ojcem głównych kobiecych bohaterek dzieła, Jadwigi i Hanny. To jego i jego praojców dom jest głównym, tytułowym miejscem akcji i ze względu na odwieczną urodę mieszkanek, budzącą zazdrość najbliższych innych panien, przekornie nazwany Strasznym dworem.
Zobacz też
urzędy ziemskie urzędy centralne miecznictwo - zawód rzemieślnika (płatnerza) wykonującego miecze i inną broń białą
Przypisy
Kategoria:Wojskowość staropolska Kategoria:Urzędy staropolskie Kategoria:Urzędy ziemskie
ro:Spătar (funcție)