239 Dywizja Piechoty () – niemiecka dywizja z czasów II wojny światowej, sformowana przez dowództwo Landwehry w Opolu na mocy rozkazu z 26 sierpnia 1939, w 3. fali mobilizacyjnej w VIII Okręgu Wojskowym. Po wybuchu wojny dywizja wkroczyła z Gliwic na polski Górny Śląsk. 4 września 1939 zajęła Katowice.
Struktura organizacyjna Struktura organizacyjna w sierpniu 1939 roku: 327., 372. i 444. pułk piechoty, 239. pułk artylerii, 239. batalion pionierów, 239. oddział rozpoznawczy, 239. oddział przeciwpancerny, 239. oddział łączności; Struktura organizacyjna w czerwcu 1940 roku: 327., 372. i 444. pułk piechoty, 239. pułk artylerii, 239. batalion pionierów, 239. oddział rozpoznawczy, 239. oddział przeciwpancerny, 239. oddział łączności, 239. polowy batalion zapasowy;
Dowódca dywizji Generalmajor (Generalleutnant) Ferdinand Neuling 26 VIII 1939 – XII 1941;
Bibliografia Carell Paul, Operacja "Barbarossa"; Warszawa 2000; ;
Haupt Werner, Die deutschen Infanterie-Division b.m.w 1991;;
Schramm Percy Ernst, Kriegstagebuch des Oberkommandos der Wehrmacht 8 vol.; Bonn 2003; ;
Kategoria:Dywizje piechoty III Rzeszy Kategoria:Wojsko w Opolu Kategoria:Dywizje sformowane w 3. fali mobilizacyjnej Kategoria:Niemieckie jednostki piechoty utworzone w 1939 Kategoria:Dywizje sformowane w VIII Okręgu Wojskowym (III Rzesza) Kategoria:Niemieckie dywizje piechoty z okresu kampanii wrześniowej