Temperatura Curie (oznaczana TC) – temperatura, powyżej której ferromagnetyk gwałtownie traci swoje właściwości magnetyczne i staje się paramagnetykiem, zjawisko to wynika ze zmiany fazy ciała stałego. Nazwa pochodzi od nazwiska francuskiego fizyka Pierre’a Curie (męża Marii Skłodowskiej-Curie).
W temperaturze niższej od temperatury Curie dipole magnetyczne atomów lub cząsteczek ustawiane są przez wiązania chemiczne w jednym kierunku, tworząc domeny ferromagnetyczne. W temperaturze powyżej temperatury Curie drgania cieplne sieci krystalicznej niszczą ustawienia dipoli magnetycznych, a dipole wykonują drgania.
Poprzez analogię do ferromagnetyków, w ferroelektrykach i ferroplastykach temperatura zaniku ich szczególnych własności też jest nazywana temperaturą Curie.
Temperatury Curie wybranych substancji w kelwinach: Substancja Temperatura (K) Fe 1043 Co 1388 Ni 627 Gd 292 Dy 88 MnAs 318 MnBi 670 MnSb 587 Substancja Temperatura (K) MnOFe2O3 573 FeOFe2O3 858 NiOFe2O3 858 CuOFe2O3 728 MgOFe2O3 713 Y3Fe5O12 560 CrO2 386 EuO 69,3Avinoam Kornblit, Guenter Ahlers, Heat capacity of EuO near the Curie temperature, Phys. Rev. B 11, 1975, s. 2678–2688. Substancja Temperatura (K) EuS 16,5 CrBr3 37 Au2MnAl 200 Cu2MnAl 630 Cu2MnIn 500 GdCl3 2,2 Fe2B 1015 MnB 578
Dzięki opisywanemu zjawisku jest możliwa budowa silników cieplno-magnetycznych, w których energia cieplna zostaje przekształcona w mechaniczną za pośrednictwem oddziaływań magnetycznych. Budowa takiego urządzenia nie jest skomplikowana i może pełnić ono funkcję dydaktyczną.
Zobacz też prawo Curie prawo Curie-Weissa Temperatura Néela
Przypisy
Kategoria:Wielkości magnetyczne Kategoria:Przemiany fazowe Kategoria:Wielkości fizyczne nazwane od osób