Tygiel językowy – obszar lub terytorium (zwykle jakiegoś kraju), gdzie na skutek gwałtownej migracji osadników wywodzących się z różnych kultur gwałtownie mieszają się gwary, języki, sposoby i formy ich wymowy. W wyniku takiego przyspieszonego procesu może powstać nowy dialekt, nowa forma przejściowa lub standard literacki danego języka, a w skrajnym przypadku nawet nowy język.
Polski tygiel językowy thumb|350px|Języki i dialekty Europy Środkowo-Wschodniej – Obszar B4 oznaczony kolorem jasnozielonym – nowe dialekty mieszane, stanowi teren polskiego tygla językowego W pierwszych latach po II wojnie światowej nowe Ziemie Odzyskane Polski, zwłaszcza miasta takie jak Szczecin i Wrocław, zostały zasiedlone głównie przez ludność pochodzącą z Kresów Wschodnich, wschodniej i centralnej Polski. Ludność ta w początkowym okresie posługiwała się językiem polskim, który cechował się dużą liczbą wyrażeń gwarowych i naleciałości charakterystycznych dla obszarów rodzinnych osadników. W okresie ostatniego półwiecza na tym terenie dokonało się ogromne ujednolicenie języka. Według badań dokonanych w latach 90. XX wieku obecni mieszkańcy Szczecina (obok mieszkańców Wrocławia) posługują się polszczyzną najbardziej zbliżoną do języka literackiego spośród wszystkich mieszkańców Polski.
Zobacz też koiné (językoznawstwo) nowe dialekty mieszane regiolekt Szczecin – Język tygiel narodów niwelacja dialektów
Przypisy
Kategoria:Geolingwistyka