Elativus – przypadek w językach aglutynacyjnych i fleksyjnych oznaczający opuszczenie przez desygnat pewnego określonego obiektu. Występuje w językach ugrofińskich, zwłaszcza języku węgierskim, języku estońskim i fińskim.
Język fiński Końcówką elatiwu w języku fińskim jest -sta lub -stä. Wybór końcówki zależy od harmonii samogłosek. Ta sama końcówka obowiązuje w liczbie mnogiej. Z uwagi na to, że końcówka zaczyna się dwiema spółgłoskami, wywołuje zazwyczaj zjawisko wymiany stóp, w wyniku którego rdzeń wyrazu przyjmuje tzw. stopę słabą. metsä (las) – metsästä (z lasu) metsistä (z lasów) Puola (Polska) – Puolasta (z Polski) he tulevat Puolasta – oni przyjeżdżają z Polski (także: pochodzą z Polski)
Język węgierski Końcówką elatiwu jest -ból lub -ből. Podobnie jak w języku fińskim wybór końcówki zależy od harmonii samogłosek. Ta sama końcówka obowiązuje w liczbie mnogiej. vonat (pociąg) – vonatból (z pociągu) vonatokból (z pociągów) ezüst (srebro) – ezüstből (ze srebra)
Zobacz też
lista przypadków
Przypisy
Kategoria:Przypadek gramatyczny