thumb|250px|Krótka pianka mały|250px|Surfer w skafandrze piankowym
Pianka – ubiór chroniący przed utratą ciepła w czasie uprawiania sportów wodnych. Termiczny efekt pianki jest uzyskiwany poprzez zatrzymanie pęcherzyków gazu (zazwyczaj azot) w materiałach takich jak neopren lub polichlorek winylu.
Został wynaleziony około roku 1951 przez Hugh BradneraWet Suit Pursuit: Hugh Bradner's Development of the First Wet Suit, Carolyn Rainey, Archives of the Scripps Institution of Oceanography, University of California, San Diego, La Jolla, CA 92093-0219, November 1998, SIO Reference Number 98-16 z Instytutu Oceanografii im. Scrippsa.
Początkowo pianka miała być ubiorem dla nurków marynarki wojennej. Bradner rozpoczął swoje badania na wiosnę 1951. Na jesieni 1951 rozpoczęły się bardziej aktywne badania, kiedy naukowcy z Berkeley Radiation Laboratory rozpoczęli badania nad testowaniem różnych materiałów. W tym czasie Hugh Bradner z Berkeley Radiation Laboratory pracował nad absorpcją i odbijalnością fal uderzeniowych od różnych materiałów.
W liście z 21 czerwca 1951 Bradner zauważył, że ubrania dla nurków nie muszą być wodoszczelne, jeżeli uda się zatrzymać powietrze w materiale. Innymi słowy, nurek nie musi być suchy, żeby było mu ciepło. Bradner rozpoczął testy na jesieni 1951.
Naukowe podstawy Teoria wymiany ciepła pomiędzy ciałem i wodą w obecności pianki jest przedmiotem wielu badań fizjologicznych i opracowań teoretycznych wymiany transportu ciepła. Zmiana temperatury ciała zależy od produkcji ciepła, przewodzenia, wypromieniowania i konwekcji.
Jednym z błędnych sądów jest, że pianka ogrzewa ciało poprzez ogrzanie wody, która wciska się pomiędzy ciało pływaka i piankę. Kompletną dyskusję, dlaczego tak nie jest, przeprowadzili Bohren i Albrecht w książce o termodynamice atmosfery. W rzeczywistości ocieplanie jest powodowane przez izolację materiału (zazwyczaj neoprenowego), w którym są zawarte pęcherze powietrza. Przewodnictwo cieplne w powietrzu jest około 20 razy mniejsze niż przewodnictwo wody. Pianka zapewnia komfort cieplny, ponieważ jest stosunkowo gruba (średnio około 8 mm) i ze względu na małe przewodnictwo ciepła.
Oporność cieplną pianki można opisać wzorem
gdzie A jest powierzchnią pianki, k jest przewodnictwem cieplnym neoprenu (0.190 W/mK) uśrednionym z przewodnictwem cieplnym gazu w pęcherzach, co daje k=0.044W/mK, x jest grubością pianki.
Sierść zwierząt, takich jak foki lub niedźwiedzie polarne, działa podobnie jak mokra pianka, natomiast pióra pingwinów działają jak sucha warstwa ocieplającaJ. Bookspan, Many are cold but few are frozen: another look at hypothermia.
Przypisy
Kategoria:Sporty wodne Kategoria:Ubrania