Bitwa nad Narwią – bitwa stoczona 13 października 1282 roku pomiędzy wojskami księcia krakowskiego Leszka Czarnego a sprzymierzonymi wojskami litewsko-jaćwięskimi.
Jesienią 1282 roku połączone siły Litwinów i Jaćwingów w sile 14 tys. zbrojnych najechały ziemie lubelską. Siły najeźdźców podzielone były na trzy oddziały i po spustoszeniu Lubelszczyzny wycofały się z wielkimi łupami. Podczas odwrotu wojsk litewsko-jaćwięskich w nieznanym bliżej miejscu między Narwią a Niemnem doszło do starcia ze ścigającymi je wojskami polskimi dowodzonymi przez Leszka Czarnego. Przyjmuje się, że bitwa mogła mieć miejsce: pod Brańskiem, nad rzekami Nurcem i Branką, nad Narwią koło Długosiodła, pod Wasilkowem nad Supraślą, na polach wsi Łopiennik i Krzywe, nad ujściem Czarnej Hańczy do Niemna, nieopodal wsi JatwieźCzarna Hańcza uchodzi do Niemna poza granicami RP, więc obie części zdania są sprzeczne..
6-tysięczna armia polska rozdzieliła siły przeciwników i po ucieczce Litwinów rozbiła wojska jaćwieskie. Po krwawym zwycięstwie wojska polskie splądrowały Wysoczyznę Białostocką. Uważa się, że podczas tej bitwy została złamana siła militarna Jaćwingów, a najazd w roku 1283 był ostatnim łupieżczym napadem tego wojowniczego plemienia na Polskę.
Przypisy
Bibliografia Stanisław Krakowski Polska w walce z najazdami tatarskimi w XIII wieku, wyd. MON 1956, str.209
Kategoria:Średniowieczne bitwy w historii Polski Kategoria:Bitwy w historii Litwy Bitwa nad Narwią Kategoria:Wojny polsko-litewskie Kategoria:Bitwy w XIII wieku