Język sona – język sztuczny stworzony przez Kennetha Searighta w 1935 r.
Powstanie i wpływy Searight stworzył język sona jako odpowiedź na eurocentryzm rozpowszechnionych wtedy języków sztucznych jak esperanto i ido. Jednocześnie chciał uniknąć stworzenia języka a priori, ponieważ znane wtedy języki tego rodzaju jak solresol czy ro były niepraktyczne.
Na język wpłynęły perski, turecki, arabski, rosyjski, chiński i japoński, a także angielski.
Morfologia i słowotwórstwo Sona obejmuje 375 słów podstawowych, w tym 360 rdzeni i 15 partykuł, z których można zbudować całe potrzebne słownictwo. Język jest, tak jak japoński, aglutynacyjny (zobacz niżej rako) i wykazuje, jak japoński (i częściowo angielski), silną tendencję do izolacji, co widać w przykładzie z kotem i szczurem.
Przykłady xe den jan = Kot bierze szczura. jan den xe = Szczur bierze kota. xe ru = Kot odchodzi. an na sa laba ci Ruso = Ona nie mówi po rosyjsku. ra = Mężczyzna. ko = Dziecko. rako = Chłopiec
Ranjosi jolen (Ojcze nasz)
o paramie ha ci akahuma zia,
o hatu zi ha jo.
o ranmatu inru ha ge o
cutu dani ha
po agama asi po akahuma.
Don ha indiri mie diripana li mie,
ge vonalo ha mie zeda
asi mie vonalo zeda ana mie.
Poua o tu ima ranma ge
nine ge urone
panri ge ire. Inyu ha.
Zobacz też toki pona
Literatura Kenneth Searight: Sona : an auxiliary neutral language. – Londyn : Paul, Trench, Trubner & Co., 1935 .
Linki zewnętrzne (z materiałami)
Kategoria:Języki sztuczne