Messalianie, inaczej euchici, obydwa słowa (pierwsze syryjskie, drugie greckie) mają to samo znaczenie: „ludzie modlitwy”. Wyznawcy radykalnego mistycyzmu, wyrażający protest przeciw istniejącemu porządkowi społecznemu i hierarchicznemu KościołowiSłownik herezji w Kościele katolickim, red. H. Masson, przeł. Bożena Sęk, Katowice 1993, s. 118.. Na ich potrzeby została stworzona doktryna chrześcijańska zwana messalianizmem. Według niej „chrześcijanie powinni gardzić pracą i sakramentami, ponieważ są to środki nieskuteczne dla osiągnięcia doświadczenia łaski, a widzenie Boga można osiągnąć tylko przez ascezę”Mały słownik teologiczny, red. Karl Rahuer, przeł. T. Mierzkowski, Warszawa 1996, s.276. Doktryna ta powstała w drugiej połowie IV wieku na terenie Azji Mniejszej, Palestyny i Syrii. Kościół katolicki miał negatywny stosunek do messalian. Potępiał ich na synodach i przez sobór w Efezie (431 r.), a w konsekwencji doprowadził do ich wytępienia. Choć jeszcze w VI wieku spotykano messalian na terenach objętych działaniem kościoła nestoriańskiego.
Mesalianizm
Mesalianizm to chrześcijański ruch religijny rozwijający się w połowie IV w. głównie na terenie Azji Mniejszej i Syrii. Według jego zwolenników z powodu grzechu Adama w duszy ludzkiej zamieszkał diabeł, którego można wypędzić praktykując wytrwałe modlitwy i praktyki ascetyczne. Mesalianie byli ascetami żyjącymi w ubóstwie, celibacie i poście, którzy odrzucali sakramenty i hierarchię Kościoła, konieczność pracy i głosili, że oglądają Boga cielesnymi oczyma. Praktyki mesalianistyczne potępił w 431 roku III Sobór powszechny w Efezie. Większość pism tej sekty przypisywano św. Makaremu z Egiptu (ok. 300 — ok. 390). Mesalianie wywarli w połowie V w. wpływ ideowy na tzw. akojmatów (akoimetoi czuwających), mnichów, którzy osiedlili się ostatecznie w okolicach Konstantynopola.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Herezje wobec katolicyzmu Kategoria:Kościoły asyryjskie Kategoria:Monastycyzm chrześcijański Kategoria:Chrześcijaństwo starożytne