Forti Corse, znany także jako Forti – były włoski zespół i konstruktor wyścigowy, startujący w Formule 1 w połowie lat 90. Zespół został założony w 1978 roku i przez dwie dekady brał udział w niższych formułach wyścigowych. Sukcesy zespołu obejmują zwycięstwa w klasyfikacji kierowców we Włoskiej Formule 3 w latach 80. oraz dwa zwycięstwa w zawodach Międzynarodowej Formuły 3000, w której zespół brał udział w latach 1987–1994. Od 1992 roku współzałożyciel zespołu, Guido Forti, utrzymywał kontakt z brazylijskim biznesmenem, Abílio dos Santosem Dinizem. Na skutek tej znajomości Diniz zapewnił zespołowi kierowcę wyścigowego – swojego syna Pedro, oraz wystarczający budżet do startów w Formule 1.
Forti zadebiutowało w Formule 1 w roku 1995, ale ich samochód – Forti FG01 – nie był konkurencyjny, a zespół nie zdołał zdobyć ani jednego punktu. Pomimo tego niepowodzenia Forti podpisało trzyletni kontrakt z Dinizem, który jednak został rozwiązany po tym, gdy Brazylijczyk przed sezonem 1996 odszedł do zespołu Ligier, pozbawiając Forti tym samym pieniędzy, których dostarczali zespołowi sponsorzy Diniza. Mimo tego zespół zdołał wziąć udział w sezonie 1996, wybudowawszy na niego nowy model – FG03. W trakcie sezonu część udziałów zespołu została odsprzedana grupie Shannon Racing, ale nie uchroniło to zespołu przed bankructwem i w połowie sezonu zespół wycofał się z zawodów Formuły 1.
Początki W 1978 roku dwaj Włosi – biznesmen Guido Forti oraz inżynier Paolo Guerci, założyli zespół Forti Corse Srl z siedzibą w Alessandrii (północne Włochy). Zespół został zarejestrowany jako spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Początkowo zespół ścigał się w niższych formułach, takich jak Formuła Ford i Formuła 3. Zespół szybko zaczął odnosić zwycięstwa. Kierowcy Forti – Franco Forini, Enrico Bertaggia, Emanuele Naspetti i Gianni Morbidelli zdobywali tytuły mistrzowskie dla zespołu Forti we Włoskiej Formule 3, kiedy to Forti było napędzane silnikami Volkswagena, a później Alfy Romeo. W 1988 roku Bertaggia wygrał prestiżowe zawody Formuły 3 o Grand Prix Makau oraz Grand Prix Monako, a rok później Morbidelli odniósł zwycięstwo w Pucharze Europejskiej Formuły 3 na torze Pau. Forti wycofało się z zawodów Włoskiej Formuły 3 po sezonie 1992. Dla Forti ścigali się także między innymi Teo Fabi i Oscar Larrauri – Fabi wygrał mistrzostwa Włoskiej Formuły Ford w 1977 roku, a Larrauri w 1979 roku został mistrzem Południowoamerykańskiej Formuły 3.
Formuła 3000 W 1987 roku zespół Forti rozpoczął starty w Międzynarodowej Formule 3000. Nie odniesiono jednak natychmiastowych sukcesów, jak we Włoskiej Formule 3 – głównym powodem był fakt, iż zespół nie używał uznanych „klientowskich” nadwozi Loli, Marcha czy Ralta, a nadwozi Dallary, z którą to firmą zespół odnosił sukcesy we Włoskiej Formule 3. Kierowcą zespołu w sezonie 1987 był Nicola Larini, ale nie zdołał on w żadnym wyścigu zdobyć ani punktu. W roku 1988 zespół Forti, dla którego jeździł Enrico Bertaggia, wystartował jedynie w ostatnich dwóch eliminacjach (ponownie nie zdobyto punktów). Na sezon 1989 zmieniono dostawcę nadwozi na Lolę, wtedy też nastąpił pierwszy pełny sezon Forti w Formule 3000. Kierowcą zespołu był Claudio Langes, który zdobył dla zespołu pierwsze punkty w tej serii wyścigowej (drugie miejsce w Enna-Pergusa). W roku 1990 dla Forti jeździł Gianni Morbidelli, który odniósł pierwsze dla zespołu zwycięstwo, zdobył pierwsze pole position, a w całym sezonie zdobył 20 punktów, co dało mu piątą pozycję w klasyfikacji generalnej kierowców na koniec sezonu. W roku 1991 dla Forti jeździło dwóch kierowców – Fabrizio Giovanardi i Emanuele Naspetti. Naspetti odniósł 3 zwycięstwa, zdobywając na koniec sezonu 37 punktów, co dało mu trzecią pozycję. Giovanardi natomiast zdobył 6 punktów, co dało mu 11. miejsce. W sezonie 1992 kierowcami zespołu byli Emanuele Naspetti i Alessandro Zampedri. Naspetti zdobył w sezonie 19 punktów, co dało mu szóstą pozycję w klasyfikacji kierowców, ale na cztery ostatnie eliminacje sezonu zastąpił go Andrea Montermini. Zdobył on wtedy dla zespołu 2 zwycięstwa, a w całym sezonie zdobył łącznie 34 punkty, z czego 21 dla Forti. Zampedri zajął w klasyfikacji kierowców dwunaste miejsce z 4 punktami. Od roku 1993 zespół skoncentrował się wyłącznie na Formule 3000. W sezonie 1993 dla zespołu jeździli Monakijczyk Olivier Beretta oraz Brazylijczyk Pedro Diniz, który dzięki Carlo Ganciemu wnosił do zespołu pewną ilość pieniędzy. Beretta zdobył w całym sezonie 20 punktów, co dało mu szóstą pozycję w klasyfikacji kierowców, a na sezon 1994 został zatrudniony w Formule 1, w zespole Larrousse. Diniz nie zdobył ani punktu, Carlo Gancia natomiast wykupił udziały w zespole Forti od Paolo Guerciego i rozpoczął starania mające na celu starty zespołu w Formule 1. W roku 1994 dla Forti jeździli Pedro Diniz i Japończyk Hideki Noda. Diniz w całym sezonie zdobył 3 punkty, Noda – 6.
Formuła 1 Przygotowania Gdy jego zespół zaczął odnosić coraz więcej sukcesów, Guido Forti zaczął myśleć o startach w Formule 1. Wcześniej kilka zespołów było zespołami Formuły 3000, a później wzięło udział w Formule 1. Niektóre z nich – takie jak Onyx czy Coloni – szybko upadały ze względu na brak pieniędzy. Z drugiej strony były zespół Formuły 3000, Jordan Grand Prix, w swoim pierwszym sezonie startów w Formule 1, zajął piąte miejsce w klasyfikacji konstruktorów. Forti uważał, że solidne podstawy finansowe są najważniejszym czynnikiem sukcesu. W związku z tym w 1991 roku rozpoczął starania mające na celu pozyskanie sponsorów i start w Formule 1. Pod koniec roku 1992 zespół podpisał kontrakt z Pedro Dinizem, którego majątek i powiązania ze sponsorami stały się podstawą funkcjonowania zespołu. Ojciec Diniza, Abílio dos Santos, był właścicielem dużej brazylijskiej spółki dystrybucyjnej Companhia Brasileira de Distribuição oraz sieci supermarketów Pão de Açúcar. Poprzez oferowanie firmom uprzywilejowanych miejsc ich produktów w supermarketach, rodzina Dinizów pozyskała takich sponsorów jak Arisco, Duracell, Gillette, Kaiser, Marlboro, Parmalat i Sadia oraz wsparcie Unibanco na finansowanie kariery Pedro Diniza. W 1993 roku za pośrednictwem Abílio dos Santos Diniza Forti spotkał się z biznesmenem Carlo Gancią. Gancia wykupił od Guerciego udziały w zespole, stając się jego współwłaścicielem, po czym rozpoczął poczynać przygotowywania nad wprowadzeniem zespołu Forti do Formuły 1. Zdołał on ostatecznie przy pomocy rodziny Dinizów pod koniec 1994 roku uzyskać odpowiedni budżet na starty w Formule 1. Zdołał także zatrudnić takich pracowników, jak projektanta Sergio Rinlanda i byłego menedżera Ferrari, Cesare Fiorio. Jako osobistego trenera Pedro Diniza zatrudniono byłego kierowcę Formuły 1, René Arnoux. Ze względu na wsparcie brazylijskiego oddziału Forda zespół mógł także po atrakcyjnej cenie zakupić silniki Ford ED V8
Zapewnienie wsparcia finansowego i zatrudnienie pracowników oznaczało, że Forti było zdolne do udziału w Formule 1 w sezonie 1995. Finansowany przez firmy wniesione przez Abílio Diniza, zespół miał na pewien czas zagwarantowaną stabilność finansową – w pierwszym sezonie budżet wynosił około 17 milionów dolarów. Ponadto Pedro Diniz podpisał z zespołem trzyletni kontrakt.
Forti FG01 thumb|left|Forti FG01 Najtrudniejszym zadaniem dla zespołu było zaprojektowanie i zbudowanie pierwszego własnego samochodu (co nakazywały przepisy Formuły 1). Pierwszy samochód zespołu, FG01, był przestarzały, zbyt ciężki i bardzo wolny, przez co został określony jako „nic więcej niż poprawiony samochód F3000" czy nawet „straszna kupa śmieci”.
Na model miało wpływ wiele czynników. Sergio Rinland wcześniej pracował nad takimi modelami jak Brabham BT60Y czy Fondmetal GR02. Pod koniec 1994 roku Forti kupił pozostałe aktywa nieistniejącego już zespołu Fondmetal, w tym samochód GR02, i zwrócił się do Rinlanda o pomoc w rozwoju zrobionego na zamówienie samochodu Forti, opartego na modelu Fondmetal, który miał wystartować w sezonie 1993. Rinland miał dzięki temu duży wkład w model FG01; przy projektowaniu i budowaniu samochodu zapewnił sobie również pomoc doświadczonych włoskich inżynierów: Giorgio Stirano i Giacomo Caliriego. Aerodynamika samochodu została ukończona przez byłego pracownika Brabhama, Fondmetalu i Astauto – Hansa Fouche, przy użyciu tunelu aerodynamicznego w Południowej Afryce, natomiast składaniem samochodu zajęła się firma Belco Avia. Mówiono jednak, że FG01 był niczym więcej jak tylko przeróbką GR02.
Tak więc FG01 nie był pod względem wydajności samochodem udanym. Był przestarzały, kanciasty i nieporęczny, ze słabą wydajnością aerodynamiczną wpływającą negatywnie na przyczepność i skręcanie. Samochód miał zbyt duży nos i początkowo nie dysponował airboksem, był także zbyt ciężki, a moc silników Ford ED, w znacznym stopniu finansowanych przez Ford do Brasil, była zbyt niska – wynosiła około 100 KM nniej od napędzających Benettona i Williamsa silników Renault. Był to także jedyny samochód w sezonie 1995 posiadający manualną skrzynię biegów. Był pomalowany w charakterystyczne, żółto-niebieskie barwy, a jego felgi były zielone, co miało ilustrować wpływ Brazylii na Forti. Dokładny odcień każdego koloru został wybrany w hołdzie dla Ayrtona Senny, który zginął podczas Grand Prix San Marino 1994.
Sezon 1995 thumb|Roberto Moreno w 2007 roku Pierwszym kierowcą zespołu na sezon 1995 został Pedro Diniz, który już bez większych sukcesów ścigał się dla Forti w Formule 3000. Diniz miał jednak zagwarantowane miejsce w zespole ze względu na jego powiązania ze sponsorami. Drugim kierowcą został Roberto Moreno, który ostatnio w Formule 1 jeździł w sezonie 1992 w zespole Andrea Moda. Jednakże początkowo z Moreno nie podpisano kontraktu na cały sezon, a kontrakt miał być odnawiany po każdym wyścigu. Moreno został wybrany spośród takich kierowców, jak Christian Fittipaldi, Maurício Gugelmin, Gil de Ferran, Emanuele Naspetti, Andrea Montermini i Pedro Lamy. Spekulowano, że ten, kto dołączy do zespołu, będzie umownie związany jako kierowca numer dwa po Dinizie, i że ojciec Diniza nalegał na w pełni brazylijski skład kierowców. Rzecznik Forti przyznał, że głównymi powodami zatrudnienia Moreno były doświadczenie i narodowość. Na Grand Prix Pacyfiku planowano zatrudnić Hideki Nodę, ale Japończyk nie uzyskał superlicencji.
W przeciwieństwie do kilku innych zespołów, Forti rozpoczęło testowanie samochodu stosunkowo długo przed rozpoczęciem sezonu. Podczas testów na torze Estoril Diniz stracił do najszybszego kierowcy siedem sekund na okrążeniu.