Księstwo Estonii (Duńska Estonia) – północna część Estonii należąca do Danii w latach 1236–1346, powstała po krucjacie liwońskiej.

W 1346 r. król Danii Waldemar IV Odnowiciel sprzedał księstwo wielkiemu mistrzowi krzyżackiemu Henrykowi Dusmerowi za 19 tys. kolońskich srebrnych marek. W 1347 r. władzę nad tym terytorium objęła inflancka gałąź Krzyżaków.

Po walkach w XIV wieku z arcybiskupem ryskim zakon zyskał pozycję hegemona w Inflantach, stracił ją na rzecz Rzeczypospolitej po przegranej wielkiej wojnie.

Zarządcy duńskiej Estonii Zarządcy: 1201–1228 – Anders Sunesen, arcybiskup Lund 1248–1249 – Saxo Aginsun 1249 – Stigot Agison 1254–1257 – Saxo 1259 – Jakob Ramessun 1266 – Woghen Palissun 1270 – Siverith 1275–1279 – Eilard von Oberch 1279–1281 – Odewart Lode 1285 – Letgast 1287 – Friedrich Moltike 1288 – Johann Sialanzfar 1296 – Nils Axelsson 1298 – Nikolaus Ubbison 1304 – Johann Saxesson 1310 – Johannes Canne 1312–1313 – Ago Saxisson 1313–1314 – Heinrich Bernauer 1323 – Johannes Kanna 1329 – Heinrich Spliit 1332–1335 – Marquard Breide 1340 (lipiec) – 1343 (maj) – Konrad Preen 1343 – Bertram von Parembeke 1344–1346 – Stigot Andersson

Przypisy

Kategoria:Historia Estonii Kategoria:Historia Danii