Amidochlorek rtęci(II), – nieorganiczny związek chemiczny, sól rtęci.
Powstaje m.in. w wyniku reakcji sublimatu z amoniakiem. Ma strukturę jednowymiarowego polimeru z przeciwjonami chlorkowymi. Łatwo ulega rozkładowi pod wpływem światła i wilgoci.
W środowisku zasadowym przekształca się w zasadę Millona o wzorze , a podczas gotowania – w chlorek zasady Millona i chlorek amonu:
Związek znalazł zastosowanie w lecznictwie. Obecnie jest stosowany głównie w leczeniu niektórych pasożytniczych i gronkowcowych chorób skóry, także niekiedy w grzybicach oraz rzadko w okulistyce. Stosuje się wyłącznie miejscowo najczęściej w postaci maści i past, rzadziej jako zasypka i inne postacie leku. Stężenia terapeutyczne 2–10%. Stężenia w preparatach okulistycznych 0,25–2%. Używany jako surowiec farmaceutyczny w recepturze aptecznej do sporządzania leków galenowych i recepturowych (magistralnych).
Zobacz też Inne preparaty rtęci stosowane w medycynie: czerwony siarczek rtęci maść rtęciowa biała merkurochrom merkurofilina szara maść tiomersal tlenek rtęci(II)
Przypisy Wells, A.F. (1984) Structural Inorganic Chemistry, Oxford: Clarendon Press. .
Kategoria:Chlorki Kategoria:Farmakologia Kategoria:Nieorganiczne związki azotu Kategoria:Nieorganiczne sole rtęci