Wysokość dźwięku – w muzyce, częstotliwość tonu podstawowego.
Instrumenty lub ich elementy (np. struny), podczas grania na nich, drgają z określoną częstotliwością zależną od rodzaju materiałów, z jakich zostały wykonane oraz od ich wymiarów fizycznych. Wysokość dźwięku zależna jest od ilości drgań wykonanych w jednostce czasu; im większa częstotliwość drgań, tym wyższy jest dźwięk
Częstotliwość drgań wszystkich dźwięków „a” na fortepianie, strojonych według obowiązującego obecnie stroju (a1=440 drgań na sekundę) jest następująca: {| class="wikitable" style="text-align:center" !Wysokość dźwięku !Częstotliwość (Hz) |- | A2 || 27,5 |- | A1 || 55 |- | A || 110 |- | a || 220 |- | a1 || 440 |- | a2 || 880 |- | a3 || 1760 |- | a4 || 3520
Różnice wysokości dwóch dźwięków określane są mianem interwału. Dany interwał odpowiada zawsze określonemu stosunkowi częstotliwości, np.: 2:1 = oktawa, 3:2 = kwinta itd. W przeszłości obowiązywał tzw. strój paryski, w którym dźwięk a1 posiadał częstotliwość drgań 435 Hz, ale w 1939 r. na mocy międzynarodowego porozumienia przyjęto, jako ogólnie obowiązujący, strój a1=440 Hz.
Zobacz też dźwięk fon kamerton mel bark son
Bibliografia
Kategoria:Dźwięk