Mroczek brunatny (Eptesicus fuscus) – gatunek ssaka z podrodziny mroczków (Vespertilioninae) w obrębie rodziny mroczkowatych (Vespertilionidae).
Taksonomia Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1796 roku francuski przyrodnik Palisot de Beauvois nadając mu nazwę Vespertilio fuscus. Holotyp pochodził z Filadelfii, w Pensylwanii, w Stanach Zjednoczonych. Jedyny przedstawiciel rodzaju mroczek (Eptesicus).
Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World rozpoznają jedenaście podgatunków. Podstawowe dane taksonomiczne podgatunków (oprócz nominatywnego) przedstawia poniższa tabelka:
Podgatunek Oryginalna nazwa Autor i rok opisu Miejsce typoweE. f. bahamensis Vespertilio fuscus bahamensisG.S. Miller, 1897Nassau, New Providence, Bahamy.E. f. bernardinusEptesicus fuscus bernardinusRhoads, 1902„Dolina San Bernardino”, w pobliżu San Bernardino, Kalifornia, Stany Zjednoczone.E. f. dutertreusVespertilio dutertreusP. Gervais, 1837Kuba.E. f. hispaniolaeEptesicus hispaniolaeG.S. Miller, 1918Constanza, na wysokości , Dominikana.E. f. miradorensisScotophilus miradorensisH. Allen, 1866Mirador, Veracruz, Meksyk.E. f. osceolaEptesicus fuscus osceolaRhoads, 1902Tarpon Springs, Hrabstwo Pinellas, Floryda, Stany Zjednoczone.E. f. pallidusEptesicus pallidusYoung, 1908Boulder, Hrabstwo Boulder, Kolorado, Stany Zjednoczone.E. f. peninsulaeVespertilio fuscus peninsulaeO. Thomas, 1908Sierra de la Laguna, Kalifornia Dolna, Meksyk.E. f. petersoniEptesicus fuscus petersoniSilva-Taboada, 1974jaskinia Lagos, Cerro de las Guanábanas, Isla de la Juventud, Kuba.E. f. wetmoreiEptesicus wetmoreiH.H.T. Jackson, 1916Maricao, na wysokości , Portoryko.
Etymologia Eptesicus: eptēn „latać”; οικος oikos „dom”. fuscus: „brązowy, ciemny, czarny”. bahamensis: Bahamy ( „płytkie morze”). bernardinus: San Bernardino, Kalifornia, Stany Zjednoczone. dutertreus: gr. δυτης dutēs „nurek”, od δυω duō „nurkować, zanurzać się”; τρεω treō „uciec ze strachu”. hispaniolae: „Haiti”. miradorensis: Mirador, Veracruz, Meksyk. osceola: Osceola (1804–1838), północnoamerykański Indianin, wódz Seminolów podczas ich drugiej wojny z białymi Amerykanami. pallidus: łac. pallidus „blady”, od pallere „być bladym”. peninsulae: łac. paeninsulae lub peninsulae „półwyspowy”, od paeninsula lub peninsula „półwysep”, od paene „prawie, niemal”; insula „wyspa”. petersoni: Randolph L. Peterson (1920–1989), kanadyjski teriolog. wetmorei: dr Frank Alexander Wetmore (1886–1978), amerykański ornitolog.
Zasięg występowania Mroczek brunatny występuje w Ameryce zamieszkując w zależności od podgatunku: E. fuscus fuscus – południowo-wschodnia Kanada i wschodnie Stany Zjednoczone. E. fuscus bahamensis – Bahamy (wyspy New Providence i San Salvador). E. fuscus bernardinus – południowo-zachodnia Kanada (Kolumbia Brytyjska) i zachodnie Stany Zjednoczone. E. fuscus dutertreus – Bahamy (wyspy Andros, Exumas, Long, Crooked i Acklins), Kuba i Kajmany (Cayman Brac). E. fuscus hispaniolae – Jamajka i Haiti. E. fuscus miradorensis – większość Meksyku, Ameryka Środkowa i Andy w zachodniej Wenezueli, północnej Kolumbii i północnym Ekwadorze. E. fuscus osceola – Floryda, południowo-wschodnie Stany Zjednoczone. E. fuscus pallidus – zachodnio-środkowa Kanada, środkowe, zachodnio-środkowe i południowo-zachodnie Stany Zjednoczone oraz północno-zachodni i północno-środkowy Meksyk. E. fuscus peninsulae – Kalifornia Dolna Południowa, północno-zachodni Meksyk. E. fuscus petersoni – Isla de la Juventud (Kuba). E. fuscus wetmorei – Portoryko, Dominika i Barbados.
Morfologia Długość ciała (bez ogona) 53–82 mm, długość ogona 34–56 mm, długość ucha 10–20 mm, długość tylnej stopy 8–14 mm, długość przedramienia 39–54 mm; masa ciała 11–23 g. Wzór zębowy: I C P M = 32. Kariotyp wynosi 2n = 50 i FN = 48 z akrocentrycznymi autosomami i chromosomem Y oraz submetacentrycznym chromosomem X.
Ekologia Środowisko Mroczki brunatne dawniej żyły w lasach. Stopniowo przyzwyczajały się do obecności ludzi i dziś spędzają najczęściej lato w pobliżu ich siedzib. Sypiają najczęściej na strychach domów, lub w stodołach, choć również obecnie część z nich wykorzystuje kryjówki naturalne, głównie dziuple drzew.
Śpiące mroczki trzymają się podłoża nogami, w pozycji głową w dół. Niekiedy wiszą samotnie, kiedy indziej w niewielkich skupieniach. W ciągu dnia mogą zawieszać się na korze drzew lub, w regionach pustynnych, na wielkich kaktusach saguaro. Zimą spotkać je można w opuszczonych sztolniach lub tunelach.
Nietoperze te odpoczywają w ciemnych, chłodnych i niezbyt wilgotnych miejscach. Nie lubią mrozów ani temperatur przekraczających 33 °C.
Pożywienie Pokarm mroczka brunatnego składa się wyłącznie z owadów, chwytanych niemal wyłącznie w powietrzu.
Uwagi
Przypisy Systematyka i nazwy polskie za:
Bibliografia
Kategoria:Mroczkowate Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1796 roku Kategoria:Fauna Barbadosu Kategoria:Fauna Belize Kategoria:Fauna Kanady Kategoria:Fauna Kostaryki Kategoria:Fauna Kuby Kategoria:Fauna Dominiki Kategoria:Fauna Dominikany Kategoria:Fauna Gwatemali Kategoria:Fauna Haiti Kategoria:Fauna Hondurasu Kategoria:Fauna Jamajki Kategoria:Fauna Meksyku Kategoria:Fauna Nikaragui Kategoria:Fauna Panamy Kategoria:Fauna Portoryko Kategoria:Fauna Stanów Zjednoczonych Kategoria:Fauna Wenezueli