Mirror’s Edge – komputerowa, przygodowa gra akcji przedstawiona z perspektywy pierwszej osoby, opracowana przez studio EA DICE i wydana przez przedsiębiorstwo Electronic Arts.
Zapowiedź gry została opublikowana 10 lipca 2007 roku. W listopadzie 2008 roku zostały wydane wersje na konsole PlayStation 3 i Xbox 360, w styczniu 2009 roku ukazała się wersja dla komputerów osobistych z systemem Windows, a 1 kwietnia 2010 roku dla systemu iOS. W grze wykorzystano silnik Unreal Engine 3 wyposażony w nowy system oświetlenia produkcji firmy Illuminate Labs, opracowany przy współpracy ze studiem EA DICE.
Gra utrzymana jest w jaskrawej kolorystyce i różni się od wielu innych gier z widokiem pierwszoosobowym możliwością wykonywania licznych czynności, takich jak: zjeżdżanie po barierkach, akrobacje, balansowanie na krawędziach, a także dużą swobodą ruchu, brakiem HUD-a oraz możliwością obserwowania rąk, nóg lub torsu bohaterki na ekranie. Akcja osadzona jest w futurystycznym antyutopijnym społeczeństwie, w którym grupa tak zwanych Sprinterów (w tym główna bohaterka gry – Faith) pełni funkcję kurierów dostarczających przesyłki poza kontrolą rządu. Gracz prowadzi Faith przez dachy, place budowy i szyby wentylacyjne, omijając przeszkody za pomocą akrobacji inspirowanych parkourem w stylu trójwymiarowej gry platformowej.
Mirror’s Edge otrzymał pozytywne recenzje; serwis Metacritic na podstawie 44 recenzji wystawił grze (w wersji na PC) ocenę 81/100. Szczególnie chwalono oryginalność gry i rozbudowany świat, natomiast krytykowano fabułę, rozgrywkę i krótki czas gry.
Ścieżka dźwiękowa Mirror’s Edge – Still Alive: The Remixes – zawiera piosenkę „Still Alive” w wykonaniu szwedzkiej piosenkarki Lisy Miskovsky. Piosenka i jej remiksy stanowią główny podkład muzyczny gry.
W czerwcu 2016 wydano na platformy Microsoft Windows, PlayStation 4 i Xbox One reboot gry zatytułowany Mirror’s Edge Catalyst.
Fabuła Akcja gry ma miejsce w nieznanym utopijnym mieście, gdzie życie jest komfortowe, a przestępczość niemal nie istnieje. Ten stan jest spowodowany przez dominację w nim totalitarnego reżimu, który monitoruje całe społeczeństwo oraz kontroluje media. Opracował on restrykcyjne przepisy, które bezwzględnie zakazały palenia papierosów; dodatkowo przeprowadza on fikcyjne procesy sądowe, aby zachować pozory demokracji. Osiemnaście lat przed wydarzeniami z gry siły reżimu otworzyły ogień do demonstrantów, którzy nie zgadzali się z ich polityką, zabijając wielu cywilów. Akcja rozpoczyna się, gdy w mieście odbywają się wybory nowego burmistrza. Kontrkandydatem obecnie panującego Callaghana jest Robert Pope.
Tematyka Według producenta Owena O’Briena, [Mirror’s Edge] pyta, ile swojej prywatnej wolności jesteś w stanie poświęcić dla wygodniejszego życia. To nie jest tylko jedna dziewczyna przeciw państwu policyjnemu. To jest bardziej subtelne.
Jako inspirację do stworzenia gry O’Brien wskazuje serial telewizyjny Firefly i film Serenity. W wywiadzie dla serwisu Gamasutra mówił, że:
Bohaterowie Faith Connors – 24-letnia główna bohaterka gry. Ma ona charakterystyczne tatuaże: jeden na ramieniu, a drugi wokół prawego oka, podobny do loga gry. Jest ona Sprinterką, dostarcza przesyłki do różnych grup unikających komunikacji przez kontrolowane telefony i pocztę elektroniczną. Stosunek Faith do totalitarnego rządu wyklarował się w przeszłości. Jej rodzice brali udział w protestach mających nie dopuścić reżimu do przejęcia władzy nad miastem. Matka bohaterki zginęła w trakcie listopadowych zamieszek, spacyfikowanych przez służby bezpieczeństwa. Po tym wydarzeniu Faith (w wieku 16 lat) uciekła z domu i zamieszkała na ulicy, utrzymując się z kradzieży. Podczas jednego z włamań spotkała Merkurego, który zaproponował jej szkolenie. Dzięki temu Faith dołączyła do Sprinterów. W angielskiej wersji językowej dubbingowana jest przez Jules de Jongh, w polskiej przez Aleksandrę Popławską. Merkury (Merc) – były Sprinter, który obecnie zajmuje się trenowaniem nowych Sprinterów, szukaniem im pracy i zapewnianiem dla nich informacji podczas wykonywania zleceń. W angielskiej wersji językowej dubbinguje go Glenn Wrage, a w polskiej Andrzej Chudy. Kate Connors – bliźniacza siostra Faith, oficer policji. Z charakteru jest całkowitym przeciwieństwem siostry. Cechuje ją rozsądek i ufność; wstąpiła do policji, by móc chronić miasto. Mimo różnic ufa Faith i odczuwa do niej duży sentyment. W angielskiej wersji dubbinguje ją Philippa Alexander, natomiast w polskiej wersji Brygida Turowska. Scyzor – były Sprinter. Jest bezczelny i arogancki w stosunku do Faith, jednak będzie ona zmuszona prosić go o pomoc. W angielskiej wersji głosu użycza mu Tim Dale, w polskiej Jarosław Boberek. Pozostałymi bohaterami są: Sprinterka Celeste, ochroniarz Travis „Ropeburn” Burfield oraz szef policji por. Miller.
Streszczenie
Po dostarczeniu przesyłki Celeste, Faith dowiaduje się od Merka, że jej siostra ma kłopoty w biurze Pope’a – kandydata na stanowisko burmistrza. Kiedy tam przybywa, zastaje Kate stojącą nad jego ciałem. Upiera się, że została wrobiona w morderstwo i prosi Faith, by zbadała, dlaczego ktoś to zrobił. Sprinterka znajduje w ręce Pope’a kawałek kartki z napisanym słowem Icarus. W międzyczasie do budynku przybywa policja. Kate zostaje w biurze, by odwrócić uwagę funkcjonariuszy w celu umożliwienia ucieczki siostry. Od byłego Sprintera, Scyzora, Faith dowiaduje się, że w zabójstwo może być zamieszany szef ochrony Pope’a – były zapaśnik Travis Burfield, używający pseudonimu Ropeburn. Dodatkowo, na żądanie siostry, spotyka się z szefem policji – Millerem, ale ledwo udaje jej się uniknąć aresztowania. Po pewnym czasie dociera ona do biura Ropeburna, którego udaje jej się podsłuchać. Ustala on spotkanie w nowym miejscu w śródmieściu. Na spotkaniu były zapaśnik odkrywa obecność Faith i atakuje ją, jednak Sprinterce udaje się zrzucić go z dachu. Próbuje ona przesłuchać trzymającego się krawędzi Ropeburna, jednak zanim zdołał jej odpowiedzieć, został zastrzelony przez nieznanego zabójcę.
Z braku dalszych poszlak Faith decyduje się zbadać firmę ochroniarską, która wspiera policję w walce ze Sprinterami. Odkrywa, że to oni stoją za tak zwanym Projektem Icarus, mającym na celu wyszkolić specjalną jednostkę pościgową dysponującą tymi samymi umiejętnościami co Sprinterzy. Dowody wskazujące na ślad mordercy Ropeburna skierowały Faith na jeden ze statków w porcie. Tam, po długiej walce z asasynem, odkrywa, że jest nim jej przyjaciółka Celeste, która w zamian za bezpieczeństwo współdziała z twórcami projektu. Chciała ona, by Faith również rozważyła taką możliwość. Przybycie policji dało jej czas na ucieczkę.
W międzyczasie Kate została skazana za zabójstwo Pope’a. Merkowi udaje się odkryć trasę, którą ma jechać konwój eskortujący ją do więzienia. Razem z Faith planuje na niego zasadzkę. Plan się udaje, jednak wkrótce po nim zostaje zaatakowana kryjówka Merka, a nieznani sprawcy ponownie porywają Kate. Śmiertelnie postrzelony Merkury przekazuje Faith, że jej siostra została uwięziona w Wieży – siedzibie burmistrza Callaghana i głównym centrum kontroli nad miastem. Z pomocą nieoczekiwanie przychodzi jej szef policji Miller, dzięki któremu sprinterka dostaje się do prywatnych pomieszczeń burmistrza, gdzie niszczy serwery kontrolujące komunikację. Udaje się jej dostać na dach, gdzie spotyka Scyzora trzymającego Kate na muszce. Wyjawia on Faith, że także brał on udział w projekcie, a ponadto był częścią planu mającego wywabić Sprinterów z ukrycia. Gdy próbuje on zabrać Kate do helikoptera, Faith skacze i wyrzuca Scyzora przez okno śmigłowca. Razem z siostrą uciekają z uszkodzonej maszyny.
Podczas napisów końcowych spiker mówi, że interwencja Faith spowodowała intensyfikację prac nad Projektem Icarus, a ona i jej siostra są wciąż poszukiwane pod zarzutem zabójstwa. Ponadto ostrzega on mieszkańców, by z powodu uszkodzenia serwerów przez pewien czas unikali środków komunikacji elektronicznej.
Rozgrywka Gracz kontroluje główną bohaterkę – Faith – z perspektywy pierwszej osoby. Porusza się ona po mieście, skacząc po dachach, biegając po ścianach i dostając się do budynków przez szyby wentylacyjne. Dokonuje tego przy pomocy technik i ruchów inspirowanych parkourem. Według producenta gry, Owena O’Briena, celem gry było pokazać [...] wysiłek i kontakt fizyczny ze środowiskiem z zapewnieniem swobody poruszania nieznanej w tego typu grach. Aby to osiągnąć, praca kamery została ściślej połączona z ruchem postaci. Na przykład kiedy Faith przyspiesza, kamera zaczyna bardziej się kołysać. W trakcie wykonywania przewrotu kamera obraca się wraz z bohaterką. Ręce, nogi i tors są widoczne w celu ukazania ruchu i pędu. W trakcie ruchu ramiona Faith poruszają się, a krok się wydłuża, natomiast w trakcie długich skoków ręce i nogi szukają punktu zaczepienia.
W grze bardzo ważną rolę spełnia pęd bohaterki. Gracz może go podtrzymać, pozostając cały czas w ruchu, co zachęca do wykonywania bardziej skomplikowanych akrobacji. Jeżeli Faith nie osiągnie wystarczającego pędu, nie zdoła wykonać zamierzonego ruchu i może spaść. Sterowanie w grze zostało uproszczone tak, aby wynikało z kontekstu: klawisz „w górę” powoduje, że Faith będzie pokonywać przeszkody, przechodząc nad nimi (np. skacząc, wspinając się czy korzystając z liny); analogicznie klawisz „w dół” spowoduje, że bohaterka będzie się czołgać, prześlizgiwać lub kucać. Aby ułatwić graczom wykonywanie dłuższych sekwencji ruchów, w grze umieszczono tzw. wzrok Sprintera. Dzięki niemu obiekty, z których można skorzystać, podświetlają się na czerwono w miarę zbliżania się Faith, co ułatwia odnajdywanie ścieżek i dróg ucieczki. W trakcie gry liczba tych wskazówek zmniejsza się, ponadto można je całkowicie wyłączyć. System jest także wykorzystany do tworzenia zagadek, w których gracz musi opracować sekwencję ruchów tak, aby osiągnąć wyznaczony cel. Drugim systemem wsparcia jest spowolnienie czasu, które aktywuje gracz. Pozwala ono na spowolnienie akcji i zastanowienie się bez utraty pędu i taktycznych korzyści.
Gracz może używać broni, ale O’Brien podkreślił, że to jest przygodowa gra akcji. Nie określiliśmy tej gry jako shootera – nie skupialiśmy się na broni, tylko na postaci. Rozgrywka w Mirror’s Edge skupia się na znajdowaniu najlepszej drogi w środowisku gry, natomiast walka odgrywa drugorzędną rolę. Ukończenie gry bez zabijania jakiegokolwiek przeciwnika odblokowuje osiągnięcie dla gracza. Broń może być zdobyta przez rozbrojenie przeciwnika, ale po wyczerpaniu amunicji musi być porzucona. Poza tym każda broń spowalnia Faith – im cięższa broń, tym bardziej ją obciąża. To zapoczątkowało strategię polegającą na wybieraniu momentów, kiedy korzystniej jest zrezygnować z mobilności na rzecz siły ognia.
Dodatkowo w grze dostępne są dwa specjalne tryby rozgrywki: „Gonitwa”, gdzie gracz może starać się ukończyć dany rozdział gry w jak najkrótszym czasie, oraz „Wyścig na czas”, gdzie gracz może spróbować ukończyć jedną ze specjalnych map w jak najkrótszym czasie. Najlepsze czasy mogą zostać wysłane na internetową tablicę wyników, skąd gracze mogą również pobrać zapis biegu innych graczy w postaci tzw. ducha i rywalizować z nim. Mapy są odblokowywane w miarę postępów gracza w kampanii. Według producenta Toma Ferrera, elementy „Wyścigu na czas” są krótkie, aby można było je powtarzać i ćwiczyć, uzyskując coraz lepsze czasy. To nie jest jak granie na kompletnym poziomie. Do dodatkowych zadań w trakcie gry należy również poszukiwanie toreb ukrytych na poszczególnych poziomach. Za ich odnajdywanie możliwe jest odblokowanie osiągnięć oraz trofeów.
Rozwój i wydanie gry
W 2007 roku dyrektor studia DICE Ben Cousins powiedział w wywiadzie dla serwisu GameIndustry.biz, że studio, myśląc nad nowym tytułem, szukało czegoś świeżego i interesującego, przewidując potrzebę urozmaicenia po sukcesie serii Battlefield, z której jest znane.