Július Barč-Ivan (ur. 1 maja 1909 w Krompachach, zm. 25 grudnia 1953 w Martinie) – słowacki dramaturg, prozaik i eseista.
Z wykształcenia prawnik i teolog ewangelicki. W 1935–1941 pastor w Pozdisovcach, od 1942 pracownik Biblioteki Macierzy Słowackiej w Martinie. Reformator słowackiego dramatu. Za życia niezrozumiany, inscenizacje jego dzieł nie oddawały fideistycznych podtekstów. Obecnie odkrywany na nowo.
Ważniejsze dzieła 3000 ľudí (wystawiane w 1934, wydane w 1935) Človek, ktorého zbili (1936, Człowiek, którego zabili) Pevec boží (1936, Boży piewca), inspirowane życiem Jerzego Trzanowskiego Diktátor (wystawione w 1938, w którym protestował przeciw dyktaturze i faszyzmowi) Predposledný život (1940, Przedostatnie życie) Neznámy (1944) Dvaja (1945, Dwaj) Koniec (1948) Železné ruky (1948, Żelazne ręce) Poeta Laureatus (1950, w którym domagał się wolności autorskiej). Úsmev bolesti (1968, Uśmiech bólu) Cesta myšlienky (1971, Droga myśli)
Kategoria:Słowaccy pisarze Kategoria:Słowaccy duchowni protestanccy Kategoria:Urodzeni w 1909 Kategoria:Zmarli w 1953