Przemysław Grudziński (ur. 30 października 1950 w Toruniu) – polski historyk, dyplomata i urzędnik państwowy.
Podsekretarz stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej (1992–1993) i Ministerstwie Spraw Zagranicznych (1998–2000, 2008–2009), ambasador RP w Stanach Zjednoczonych (2000–2005), stały przedstawiciel RP przy Biurze ONZ w Wiedniu (2009–2014) i ambasador RP w Finlandii (2015–2017).
Życiorys Wykształcenie i praca naukowa Ukończył w 1972 studia w Instytucie Historii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu (magisterium uzyskał na podstawie pracy pt. Wojna amerykańsko-meksykańska, 1846–1848), tam też pracował jako asystent do 1976. W 1977 obronił doktorat w Instytucie Historii Polskiej Akademii Nauk (praca pt. Przyszłość Europy w koncepcjach prezydenta Franklina D. Roosevelta), a pięć lat później w tej samej jednostce habilitował się w oparciu o rozprawę zatytułowaną Strategia nuklearna Stanów Zjednoczonych, 1939–1945. W 1988 był stypendystą Programu Fulbrighta na Uniwersytecie Princeton. Do 1996 pracował jako adiunkt i docent Instytutu Historii PAN. Od 1994 do 1997 i ponownie w okresie 2005–2008 był profesorem w George C. Marshall European Center for Security Studies w Niemczech. Profesor wizytujący m.in. na University of Southern California (1989), UCLA (1989), Princeton University (1979) oraz George Washington University (1980).
Kariera dyplomatyczna W latach 1991–1992 pełnił funkcję dyrektora Biura Studiów i Ekspertyz w Kancelarii Sejmu, później przez rok był podsekretarzem stanu do spraw polityki obronnej w Ministerstwie Obrony Narodowej. Powrócił do pracy w administracji publicznej w 1998, obejmując urząd podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Od 2000 do 2005 był ambasadorem RP w Stanach Zjednoczonych. W sierpniu 2008 ponownie został wiceministrem spraw zagranicznych. Odszedł z tego stanowiska w kwietniu 2009, kiedy to powołano go na stałego przedstawiciela RP przy Biurze NZ w Wiedniu. Misję dyplomatyczną zakończył w listopadzie 2014Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 listopada 2014 r. nr 110-54-2014 w sprawie odwołania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej ().. W październiku 2015 powołany na stanowisko ambasadora nadzwyczajnego i pełnomocnego RP w Finlandii. Odwołano go z końcem kwietnia 2017Postanowienie nr 110.1.2017 Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 10 stycznia 2017 r. w sprawie odwołania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej ()..
Życie prywatne Jest synem mediewisty, profesora Tadeusza GrudzińskiegoTadeusz Grudziński, [w:] Kto jest kim w Polsce. Informator biograficzny, edycja 3, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1993, s. 201.. Z Marią Hebanowską ma dwie córki: Justynę i Katarzynę.
Zna język angielski, rosyjski i niemiecki.
Wybrane publikacje Przyszłość Europy w koncepcjach Franklina D. Roosevelta, 1933–1945, Ossolineum, Warszawa 1980, . Teologia bomby. Geneza nuklearnego odstraszania, PWN, Warszawa 1988, . Uczeni i barbarzyńcy. Strategia nuklearna Stanów Zjednoczonych, 1939–1945, PWN, Warszawa 1987, . Państwo inteligentne. Polska w poszukiwaniu międzynarodowej roli, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2008, .
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Absolwenci Wydziału Nauk Historycznych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika Kategoria:Ambasadorowie III Rzeczypospolitej w Finlandii Kategoria:Ambasadorowie III Rzeczypospolitej w Stanach Zjednoczonych Kategoria:Ambasadorowie Polski przy ONZ Kategoria:Ludzie urodzeni w Toruniu Kategoria:Ludzie związani z Helsinkami Kategoria:Ludzie związani z Waszyngtonem Kategoria:Ludzie związani z Wiedniem Kategoria:Polscy historycy Kategoria:Pracownicy Instytutu Historii PAN Kategoria:Urodzeni w 1950 Kategoria:Urzędnicy Kancelarii Sejmu (III Rzeczpospolita) Kategoria:Wiceministrowie spraw zagranicznych III Rzeczypospolitej Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Humanistycznego Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu Kategoria:Wiceministrowie obrony narodowej III Rzeczypospolitej Kategoria:Polscy stypendyści Fulbrighta