Edmund Leon Kamiński (ur. 23 września 1934 w Kartuzach, zm. 3 listopada 2022 w Wejherowie) – polski bibliofil, działacz kaszubski, fotografik, znawca kultury kaszubskiej.
Życiorys W 1956 roku był jednym z współtwórców kartuskiego oddziału Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego, założył i pełnił funkcję prezesa w Klubie Młodej Inteligencji Kaszubskiej w Kartuzach (1958). Pracował wówczas jako księgowy. W 1961 roku przeprowadził się do Wejherowa, gdzie dwa lata później zdał maturę (wcześniej ukończył szkołę zawodową w Kartuzach). 28 listopada 1967 roku stanął na czele komitetu założycielskiego Muzeum Piśmiennictwa i Muzyki Kaszubsko-Pomorskiej w Wejherowie, do którego przez kilka poprzednich lat gromadził zbiory. Od 1969 roku zajął się pracą muzealniczą – był szefem Działu Zbiorów Specjalnych MPiMK-P, nadal aktywnie poszukując eksponatów na całych Kaszubach. W latach 1976–1989 przewodził oddziałowi Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego w Wejherowie, był też radnym miejskim przez kilka kadencji. W 1982 roku zainicjował powołanie Społecznego Komitet Budowy Pomnika Jakuba Wejhera, który osiągnął swój cel w roku 1991, kiedy to na rynku wejherowskim stanął pomnik założyciela miasta.
W latach 1988–1991 był redaktorem naczelnym nieregularnego informatora „Moje Wejherowo”, a w latach 1992–1993 wznowionej „Zrzeszy Kaszëbskiej”. Był członkiem wielu stowarzyszeń naukowych i organizacji społecznych.
Po przejściu na emeryturę zajął się fotografiką – zorganizował kilkadziesiąt wystaw tematycznych (głównie indywidualnych) na Kaszubach i za granicą (Niemcy, Francja, Szwecja). Wszędzie spotkały się one z dużym uznaniem. Głównym tematem ekspozycji E. Kamińskiego są Kaszuby – ich przyroda, poszczególne miejscowości oraz wybitni działacze kaszubscy. W 2000 roku wydał album Kaszubskie Pory Roku w obiektywie Edmunda Kamińskiego, będący wynikiem kilkunastu lat pracy i wędrówek po regionie.
Najważniejsze prace E. Kamińskiego to: Wydawnictwa wejherowskiej poligrafii (1845–1972) (1972), monografia Gdańskie Zakłady Papiernicze Przemysłu Terenowego. Drukarnia Wejherowo w okresie 50-lecia (1922–1972) (1972), monografia Aleksander Janta-Połczyński. Podróżnik, poeta, prozaik (1976), Morze i krajobraz kaszubski w malarstwie Mariana Mokwy (1978), broszura specjalna Pasja twórczego życia. Marian Mokwa, Jan Trepczyk, Aleksander Labuda (1979), Sławoszyńskie korzenie Jagalskich (1993), monografia Guczow Mack czyli Aleksander Labuda (1902–1981) (1995). Miał w planach wydanie dwutomowej monografii Jana Trepczyka.
Udzielał się w życiu społecznym Wejherowa, w różnych uroczystościach, w Chórze im. Jana Trepczyka, dyrygowanym przez żonę - Zofię, przybraną córkę Trepczyka), w pracach naukowych, tworzył wystawy popularyzujące kaszubszczyznę. Miał trójkę dzieci: Janinę, Witosławę, zam. Frankowską (muzyk, działacz kaszubski, autorka kaszubskiej encyklopedii muzycznej) oraz Radosława (w latach 2007–2013 dyrektor Muzeum Piśmiennictwa i Muzyki Kaszubsko-Pomorskiej w Wejherowie). Mieszkał w Wejherowie. Pochowany został w tym mieście na cmentarzu komunalnym.
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi (1984) Medal Stolema (1980) Odznaka „Zasłużony Działaz Kultury” (1981)
Nagrody
Statuetka Jakuba Wejhera za szczególne zasługi dla miasta Wejherowa (2000)
Przypisy
Kategoria:Kaszubi Kategoria:Ludzie urodzeni w Kartuzach Kategoria:Odznaczeni odznaką „Zasłużony Działacz Kultury” Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Pisarze związani z Wejherowem Kategoria:Pochowani w Wejherowie Kategoria:Polscy działacze społeczni Kategoria:Polscy kulturoznawcy Kategoria:Urodzeni w 1934 Kategoria:Zmarli w 2022