thumb thumb|240px|Uciśnięty trzon szybko sinieje Krasnoborowik żonkilowy, borowik żonkilowy (Neoboletus junquilleus (Quél.) Gelardi, Simonini & Vizzini) – gatunek grzybów z rodziny borowikowatych (Boletaceae). Według ustaleń Index Fungorum z 2020 r. jest to synonim borowika ceglastoporego (Neoboletus erythropus).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Sutorius, Boletaceae, Boletales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w 1906 roku Lucien Quélet nadając mu nazwę Boletus junquilleus. Później zaliczany był do różnych innych rodzajów. W 2020 r. uznano go za odmianę borowika ceglastoporego (Neoboletus erythropus var. junquilleus (Quél.) Blanco-Dios). Index Fungorum kasuje wszystkie odmiany grzybów, tak więc wg Index Fungorum jest on synonimem Neoboletus erythropus.
Niektóre synonimy nazwy naukowej: Boletus erythropus var. junquilleus (Quél.) Bon 1985 Boletus erythropus var. junquilleus (Quél.) J.A. Muñoz 2005 Boletus junquilleus (Quél.) Boud. 1906 Boletus luridiformis var. junquilleus (Quél.) Krieglst. 1991 Boletus luridiformis var. junquilleus (Quél.) Knudsen 1991 Dictyopus junquilleus Quél. 1898 Dictyopus queletii var. junquilleus (Quél.) Bon 1985 Sutorius junquilleus (Quél.) G. Wu & Zhu L. Yang 2016 Suillellus queletii f. junquilleus (Quél.) Klofac 2015
Polską nazwę borowik żonkilowy nadała Alina Skirgiełło w 1960 r. Władysław Wojewoda w 2003 r. proponował nazwę borowik ceglastopory, odmiana żonkilowa, a Komisja ds. Polskiego Nazewnictwa Grzybów Polskiego Towarzystwa Mykologicznego zarekomendowała używanie nazwy krasnoborowik żonkilowy. Wszystkie te nazwy są według Index Fungorum tylko synonimami borowika ceglastoporego.
Morfologia Kapelusz Średnica 5–16 cm, jasnożółty-cytrynowy, potem jaskrawo pomarańczowożółty-rdzawożółty, czasem jasnobrązowy. Półkulisty, później wypukły i poduchowaty. Rurki Wykrojone przy trzonie. Początkowo cytrynowożółte, potem zielonkawe, po uszkodzeniu błękitnieją. Pory cytrynowe, potem złotożółte, po dotknięciu sinieją. Trzon Cylindryczny, jaskrawożółty bez siateczki, z żółtobrązowymi-brązowoczerwonymi plamkami, 4–12 cm wysokości, 2,5–6 cm grubości. U młodych okazów beczułkowaty, później walcowaty. Po naciśnięciu szybko sinieje. Miąższ Cytrynowożółty, intensywnie niebieszczeje po przekrojeniu. Zapach nieokreślony, smak przyjemny, nieco kwaskowaty. Wysyp zarodników Oliwkowy. Zarodniki 12–17 × 5–6 μm, wrzecionowate, gładkie, bez pory rostkowej.
Występowanie Spotykany jest w Europie, bardzo rzadki w Polsce, znany m.in. z Puszczy Niepołomickiej. Siedlisko: lasy liściaste, głównie pod dębami, rośnie latem i jesienią. Znajduje się na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski. Ma status E – takson wymierający. Znajduje się na czerwonych listach gatunków zagrożonych także w Austrii, Czechach, Niemczech, Anglii, Norwegii, Holandii, Szwecji, Słowacji.
Grzyb mikoryzowy. Grzyb jadalny.
Gatunki podobne Podobny jest tylko piaskowiec modrzak (Gyroporus cyanescens). Ma mniej jaskrawy, bardziej ochrowy owocnik i rośnie tylko na piaszczystych glebach.
Przypisy
Kategoria:Taksony nieścisłe i przestarzałe – grzyby