Leszek Wiśniowski, także Wiśniewski, Wiszniewski (ur. 1831 w Samborze Moje Kresy. Z Sambora w świat, zm. 27 listopada 1863 we Włodzimierzu) – dowódca oddziału powstania styczniowego.
Życiorys Urodził się w 1831 w Samborze w rodzinie szlacheckiej Wiśniowskich herbu Prus. Jego ojciec Władysław był oficerem wojsk austriackichTeodor Żychliński, Złota Księga Szlachty Polskiej, Rocznik Pierwszy, Poznań w drukarni Jarosława Leitgebba 1879, str.346-347. W 1849 walczył na Węgrzech. Był oficerem legionu polskiego, adiutantem generała Józefa BemaJlustrowana Encyklopedja Trzaski, Ewerta i Michalskiego pod redakcją dr. Stanisława Lama, tom V, Warszawa 1928, str. 932. Za udział w powstaniu węgierskim, oddany do kompanii karnej w fortecy Komornie. Zbiegł stamtąd do Francji, gdzie poświęcił się naukom inżynierskim, i potem jako dyplomowany inżynier pracował przy budowie kolei żelaznej w Polsce Kongresowej do 1861. Z powodu udziału w manifestacji w 1861 uwięziony a potem wywieziony za granicę. Z Wrocławia udał się do Wiednia, gdzie przeciwstawił się ministrowi wojny. Pod wpływem rodaków uzyskał ułaskawienie. We Lwowie oddał się powołaniu nauczycielskiemu i dziennikarstwu. Leszek Wiśniowski był żonaty z Heleną z Mitranowskich herbu Prus. Z tego związku syn, Leszek Stanisław, urodzony 14 grudnia 1858 w WarszawieTeodor Żychliński, Złota Księga Szlachty Polskiej, Rocznik Pierwszy, Poznań w drukarni Jarosława Leitgebba 1879,str.347.
W 1863, gdy wybuchło powstanie styczniowe, zorganizował oddział ochotników, na którego czele wkroczył na Wołyń, gdzie w okolicy miasteczka Świniuch (dziś rejon krzemieniecki), otoczony przez przeważające siły moskiewskie, po krótkiej walce, rozbity, przeszedł w Lubelskie pod dowództwo Jana Żalplachty, lecz opuścił jego oddziały w krytycznym momencie bitwy pod Tuczapami w LubelskiemAntoni Bogdański w Powstanie styczniowe - lista uczestników 18/19 maja 1863 i wycofał się za Bug.
W lipcu, gdy zjawił się na Wołyniu został rozgromiony pod Korytnicami (lub Korytnicą 28 lipcaElżbieta Orman, Rulikowski Józef (1838—1863) w Polski Słownik Biograficzny, Warszawa — Kraków: Polska Akademia Nauk 1991—1992, tom XXXІII/1, zeszyt 136, s. 72.) i został ranny. W pobliżu granicy został ujęty w młynie przez naprowadzonych objeżdczyków i odstawiony do Włodzimierza. Wyrokiem moskiewskiego sądu wojennego we Włodzimierzu skazany na śmierć i rozstrzelany 27 listopada 1863.
Przypisy
Bibliografia Eligiusz Kozłowski (opr.), Zapomniane wspomnienia. Warszawa, 1981, s.489 Eligiusz Kozłowski, Od Węgrowa do Opatowa 3.02.1863 - 21.02.1864. Wybrane bitwy z Powstania Styczniowego. Warszawa:Wydawnictwo MON, 1962.
Kategoria:Dowódcy oddziałów powstania styczniowego Kategoria:Ludzie urodzeni w Samborze Kategoria:Ludzie związani ze Lwowem Kategoria:Ludzie związani z Włodzimierzem (Ukraina) Kategoria:Powstańcy styczniowi – straceni przez władze rosyjskie Kategoria:Uczestnicy manifestacji patriotycznych (1860–1861) Kategoria:Straceni przez rozstrzelanie Leszek Kategoria:Zmarli w 1863 Kategoria:Urodzeni w 1831