mały|Logotyp zespołu Malice Mizer – japoński zespół rockowy nurtu visual kei założony w Tokio w 1992 przez Manę i Köziego. W szczytowym okresie popularności zespół zaliczano do „wielkiej czwórki visual kei” obok grup takich jak Fanatic Crisis, La’cryma Christi i Shazna. Zespół zawiesił działalność w 2001. Historię Malice Mizer często dzieli się na „ery” według wokalistów zespołu.

Historia Era Tetsu (1992–1994) Gitarzyści Mana i Közi założyli Malice Mizer w sierpniu 1992 po opuszczeniu zespołu Matenrou. Przyłączyli się do nich basista Yu~ki, wokalista Tetsu i perkusista Gaz. Nazwa zespołu wywodziła się z francuskiego wyrażenia Malice et Misère (), które miało być odpowiedzią zespołu na pytanie „Czym jest człowiek?”. Zespół wykorzystywał charakterystyczną technikę „bliźniaczych gitar” - dwie gitary grają różne melodie, tworząc polifonię. Muzyka Malice Mizer podczas ery Tetsu była mieszaniną rocka gotyckiego i rocka progresywnego z silnymi wpływami muzyki klasycznej.

Pierwszą oficjalnie wydaną piosenką zespołu był utwór „Speed of Desperate”, który w 1993 ukazał się na kompilacji Braintrash. Grupa wydała wcześniej demo zatytułowane „Sans Logique” (nawiązanie do piosenki Mylène Farmer o takim samym tytule). Wkrótce po wydaniu Braintrash, Gaz odszedł z zespołu by dołączyć do Kneuklid Romance, a w zamian dotychczasowy perkusista Kneuklid Romance, Kami, został członkiem Malice Mizer. Zespół kontynuował wydawanie płyt demo, a w 1994, nakładem założonej przez Manę niezależnej wytwórni muzycznej Midi:Nette, ukazał się debiutancki album Malice Mizer – Memoire. Pod koniec tegoż roku album został wydany ponownie, tym razem pod nazwą Memoire DX i z dodatkową piosenką „Baroque”. Tetsu opuścił zespół po koncercie 27 grudnia 1994. Jego decyzja spowodowana była niechęcią do bycia muzykiem visual kei. Po odejściu Tetsu zespół zawiesił działalność.

Era Gackta (1995–1998) Po prawie roku braku aktywności Mana zaprosił Gackta, wcześniej związanego z zespołem Cains:Feel, do zostania nowym wokalistą Malice Mizer. Pierwszy koncert reaktywowanego zespołu odbył się 10 października 1995. Ich pierwszy singel, „Uruwashiki Kamen no Shoutaijou”, został wydany 10 grudnia 1995. Wraz z tym wydawnictwem Malice Mizer zaczął wyróżniać się pod względem artystycznym na tle innych zespołów. Wykonując niektóre piosenki podczas koncertów, Mana i Közi odkładali gitary i wykonywali choreografię taneczną. Muzyka zespołu stała się bardziej artrockowa oraz synthpopowa i zawierała coraz więcej wpływów muzyki klasycznej i elektronicznej. Pod względem wizualnym, zespół porzucił swoją gotycką estetykę i zaczął ubierać się w kolorowe kostiumy stylizowane na stroje arystokracji z gotyckimi elementami. mały|Fani cosplayujący jako Mana, Yu~ki i Közi (Shibuya, 1998) Voyage ~Sans Retour~, drugi album Malice Mizer, został wydany w 1996, a ich pierwszy album wideo koncertowy Sans Retour Voyage "Derniere" (Encore Une Fois), przedstawiający występ zespołu w Shibuya Public Hall, ukazał się w 1997. Zespół, którego popularność stale rosła, podpisał kontrakt z wytwórnią Nippon Columbia. Jej nakładem ukazały się najpopularniejsze single zespołu, jak: „Bel Air ~Kuuhaku no Shunkan no Naka De~”, „au revoir”, „Gekka no Yasoukyoku”, a także album Merveilles, wydany w marcu 1998. Album dotarł na drugie miejsce listy przebojów Oricon Albums Chart, na której utrzymał się przez szesnaście tygodni. Album Merveilles i singel „Gekka no Yasoukyoku” otrzymały złotą płytę od Recording Industry Association of Japan za sprzedaż ponad 200 000 egzemplarzy. W maju zespół wydał singel „Illuminati”, który dotarł na siódme miejsce na liście przebojów i sprzedał ponad 100 000 egzemplarzy. Zespół posiadał swój własny program radiowy i zagrał dwudniowy koncert w Nippon Budōkan, z którego nagranie zostało wydane w formie albumu wideo. W sierpniu 1998 zespół wydał singel „Le Ciel ~Kuuhaku no Kanata E~”, który dotarł na czwarte miejsce na liście Oricon Singles Chart. W styczniu 1999, kiedy Malice Mizer był na szczycie swojej popularności, Gackt opuścił zespół i rozpoczął karierę solową.

Śmierć Kamiego (1999–2000) Malice Mizer opuścili Nippon Columbia i powrócili do założonej przez Many wytwórni Midi:Nette. 21 czerwca 1999 Kami zmarł na krwotok podpajęczynówkowy. Pozostawił po sobie dwa utwory, które zespół następnie wydał w 2000 na minialbumie Shinwa. Pozostali członkowie Malice Mizer nie przyjęli nowego oficjalnego członka na miejsce Kamiego. Zatrudnili jedynie perkusistę towarzyszącego Shu, związanego wcześniej z zespołem Aion. Na przełomie lat 1999 i 2000, grupa, wciąż bez wokalisty, wydała kilka singlów i rozpoczęła pracę nad nowym albumem.

Era Klahy (2000–2001) Klaha, wcześniej wokalista zespołu Pride of Mind, został zaproszony do współpracy z Malice Mizer. Oficjalnym członkiem grupy został w sierpniu 2000. Zespół porzucił charakteryzującą erę Gackta łagodną muzykę pop i zaczął łączyć muzykę klasyczną z dark wave i elementami muzyki heavymetalowej. Przyjął także „pogrzebową” gotycką estetykę. Latem 2000 roku Malice Mizer wydał swój ostatni album – Bara no seidō. Dotarł on do siedemnastego miejsca na liście przebojów, sprzedając 22 000 egzemplarzy.

31 sierpnia i 1 września 2000 odbył się kolejny dwudniowy koncert zespołu w Nippon Budōkan. W 2001 członkowie zespołu wystąpili w pełnometrażowym filmie Bara no Konrei ~Mayonaka ni Kawashita Yakusoku~, będącym ekranizacją powieści Drakula. W tymże roku grupa wydała trzy single: „Gardenia”, „Beast of Blood” i „Garnet ~Kindan no Sono E~”. 11 grudnia 2001 zespół ogłosił zawieszenie działalności.

Późniejsze projekty Po rozpadzie Malice Mizer, członkowie zespołu zaczęli prace nad swoimi indywidualnymi projektami. Mana założył zespół Moi dix Mois, a także kontynuował rozpoczętą w 1999 karierę projektanta mody wraz ze swoją firmą Moi-même-Moitié, tworząc ubrania w stylu Gothic Lolita. Közi uczestniczył w pracach kilku projektów muzycznych, między innymi: Eve of Destiny, ZIZ, Vamquet, XA-VAT, Mayohk. Yu~ki nie kontynuował kariery muzycznej i zajął się produkcją biżuterii. Gaz, pierwszy perkusista zespołu, zmarł w 2017.

Wszyscy trzej wokaliści zespołu rozpoczęli projekty solowe. Tetsu był wokalistą kilku zespołów, w tym Zigzo i nil. Gackt odniósł największy sukces komercyjny w swojej karierze solowej i stał się jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci japońskiej popkultury. Klaha zakończył działalność publiczną w 2004.

Od 2008, Közi, Yu~ki i Mana organizują wspólne koncerty, podczas których wykonują piosenki Malice Mizer. Koncerty te nazywane są Deep Sanctuary. W 2018, na koncercie Deep Sanctuary VI z okazji dwudziestopięciolecia powstania Malice Mizer, w roli wokalistów wystąpili Shūji (cali≠gari), Kamijo (Versailles) i Hitomi (Umiyuri), natomiast na perkusji wystąpił Sakura (L’Arc-en-Ciel).

Muzycy Ostatni skład zespołu Mana – gitara (1992–2001) Közi – gitara (1992–2001) Yu~ki – gitara basowa (1992–2001) Klaha – wokal (2000–2001)

Byli członkowie zespołu Gaz – perkusja (1992–1993) Tetsu – wokal (1992–1994) Kami – perkusja (1993–1999) Gackt – wokal (1995–1999)

Oś czasu

Dyskografia

Albumy studyjne Memoire (1994) Voyage ~Sans Retour~ (1996) Merveilles (1998) Bara no seidō (2000)

Przypisy

Linki zewnętrzne Oficjalna strona zespołu

Kategoria:Japońskie zespoły artrockowe Kategoria:Japońskie zespoły muzyki elektronicznej Kategoria:Japońskie zespoły rocka gotyckiego Kategoria:Japońskie zespoły rocka progresywnego Kategoria:Japońscy zdobywcy złotych płyt Kategoria:Zespoły visual kei