thumb|Ulica Chopina ok. 1908, widok od strony ul. Mokotowskiej w kierunku Alej Ujazdowskich thumb|Dolina Szwajcarska, po prawej Ambasada Rumunii (nr 10) Ulica Fryderyka Chopina – ulica w warszawskiej dzielnicy Śródmieście, biegnąca od Alej Ujazdowskich do ul. Mokotowskiej.
Historia Ulica została przeprowadzona w 1891 w miejscu alei ogrodu zwanego Doliną Szwajcarską. Brukowaną nawierzchnię otrzymała w 1895. W tym samym roku nadano jej oficjalnie nazwę. W nazwie przyjęto fonetyczny zapis nazwiska kompozytora – ulica Szopena.
Na przełomie wieków ulica została obudowana komfortowymi kamienicami o eklektycznych dekoracjach fasad. Na terenie Doliny Szwajcarskiej wystawiono bogato zdobiony pałacyk należący do Warszawskiego Towarzystwa Łyżwiarskiego. W 1896 pod numerem 13 wzniesiono piętrową willę projektu Fryderyka Dietricha, przy udziale przedsiębiorcy Adolfa Szmidta, znanego też z przeprowadzenia ul. Dowcip. Naprzeciwko, najprawdopodobniej według projektu Edwarda Goldberga, wzniesiono dwie wielkomiejskie kamienice, z których jedna zdobiona była motywami neogotyckimi z elementami rokoka, zaś druga otrzymała dekorację w duchu neogotyku angielskiego. W okresie 1899–1902 pod numerem 2 wybudowano willę hrabiego Zygmunta Rzyszczewskiego. Autorem projektu był François Arveuf.
W latach 1903–1904 pod numerem 1, u zbiegu z Alejami Ujazdowskimi, zbudowano kamienicę Maurycego Spokornego, na terenie który odkupił on od Warszawskiego Towarzystwa Łyżwiarskiego. Kamienica, projektowana przez Dawida Landego, była jednym z najwybitniejszych dzieł architektury secesyjnej w Polsce. Jej elewacje ozdobił delikatny detal, a od strony Alej Ujazdowskich dodatkowo alegoryczne rzeźby Sława i Wiedza autorstwa Stanisława Romana Lewandowskiego.
Podczas obrony Warszawy we wrześniu 1939 spłonęła część zabudowy ulicy w pobliżu Alej Ujazdowskich. Poważne zniszczenia przyniósł też 1944.
Po 1945 rozebrano mury wszystkich wypalonych kamienic, w tym mało uszkodzoną kamienicę Maurycego Spokornego. Ocalała willa Władysława Kiślańskiego pod nr. 2a z 1900, wzniesiona najprawdopodobniej według projektu Ludwika Panczakiewicza. W 1949 została ona przebudowana z przeznaczeniem na Ambasadę Norwegii. Zachowało się również 9, charakterystycznych dla Warszawy, słupów oświetleniowych (tzw. pastorałów).
Na początku lat 50. zabudowę ulicy uzupełniono tzw. małym domem partii, mieszczącym początkowo Komitet Centralny PPR/PZPR (1948–1952) a następnie Komitet Warszawski PZPR (1952–1989). Współcześnie mieszczą się tutaj Sąd Okręgowy i wydziały Ministerstwa Sprawiedliwości. Przed budynkiem w 2005 odsłonięto pomnik Stefana Roweckiego „Grota” autorstwa Zbigniewa Mikielewicza.
Pozostałością po Dolinie Szwajcarskiej jest miniaturowy ogródek z tarasami i fontanną zaprojektowany w 1951 przez architektów Zygmunta Stępińskiego i J. Dworakowską.
W listopadzie 2012 Rada Warszawy skorygowała brzmienie pierwotnie nadanej nazwy ulicy z Szopena na Fryderyka Chopina.
Ważniejsze obiekty Budynek dawnego Komitetu Warszawskiego PZPR (nr 1) Ambasada Węgier (nr 2) Pomnik Stefana Roweckiego „Grota” Ambasada Finlandii (nr 4/8) Ambasada Rumunii (nr 10)
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Ulica Chopina na portalu warszawa1939.pl
Kategoria:Śródmieście Południowe Warszawa Chopina