Ulica Rycerska – ulica na Starym Mieście w Warszawie.
Historia thumb|left|Ulica Rycerska przed 1939 rokiem Od XIV wieku ulica służyła jako przejście dla straży miejskiej patrolującej mury obronne od Wąskiego Dunaju do Bramy Krakowskiej. Pierwszą ubogą zabudowę datuje się na XVI wiek. W 1560 ulicę i domy przy niej określano mianem sub muro (przy murze). Nazwa ulicy, która pojawiła się w drugiej połowie XVII wieku, pochodzi od Baszty Rycerskiej.
Na początku XVIII wieku w ubogich, drewnianych domach przystawionych do murów obronnych oraz w basztach mieszkali rzemieślnicy, przeważnie szewcy. W pierwszej połowie XVII wieku przy ul. Rycerskiej w baszcie Czerwonej przy rogu Piekarskiej mieszkał kat, utrzymujący tu dom publiczny.
Zabudowa była często niszczona przez pożary, między innymi w latach 1655–1656 podczas potopu szwedzkiego. W drugiej połowie XVIII i na początku XIX przy ul. Rycerskiej wybudowano 1- i 2- piętrowe kamieniczki, w których mieściły się liczne fryzjernie, a także domy publiczne. W XVII-XVIII wieku odcinek między ul. Piekarską a klasztorem Augustianów nazywano ul. Ciasną. Na środku jezdni znajdował się rynsztok i nie miała ona chodników, gdyż nie było na nie miejsca.
Zabudowa ulicy została całkowicie zniszczona w 1944. Odbudowano jedynie jej północną stronę oraz, w zmienionym kształcie, kilka domów po stronie wschodniej.
Pod nr 2 mieści się prowincja warszawska Zgromadzenia Sióstr św. Elżbiety.
W kulturze Akcja opowiadania Dziwne rzeczy Ludwika Stanisława Licińskiego rozgrywa się w części przy ulicy RycerskiejLudwik Stanisław Liciński, Dziwne rzeczy [w:] tegoż, Halucynacje, Kraków 1911, ss. 45-64..
Przypisy
Bibliografia Praca zbiorowa, Katalog Zabytków Sztuki, tom XI, część 1: Stare Miasto, Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk, 1993, s. 118, 396.
Kategoria:Ulice w Warszawie Ulica Rycerska w Warszawie