Roman Prawdzic-Włodek (ur. 11 lutego 1873, zm. 13 czerwca 1915 pod Rokitną) – podporucznik kawalerii Legionów Polskich, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 11 lutego 1873 w PoznaniuMarek Gałęzowski, Włodek Roman [w:] idem, My idziemy w zórz świtanie... Sylwetki oficerów Legionów Polskich poległych i zmarłych w walce o niepodległość w latach 1914–1916, Warszawa: IPN, 2019, s. 270.. Ostatni potomek starodawnej polskiej rodziny herbu Prawdzic, wychowany w Warszawie, zamieszkał w Galicji. Po ukończeniu studiów prawniczych pracował jako sędzia we Lwowie. Na kilka lat przed wojną nabył razem z przyjacielem z dzieciństwa Stanisławem Sokołowskim majątek w Jeklowcach na Węgrzech.

Był oficerem C. K. Armii awansując na porucznika kawalerii w rezerwie z dniem 1 stycznia 1909. Był przydzielony do 1 pułku ułanów. Po wybuchu I wojny światowej udał się niezwłocznie do Krakowa, do formujących się Legionów. Tutaj zaciągnął się do kawalerii. Przydzielony został do 2 szwadronu Zbigniewa Dunin-Wąsowicza, który później rozwinął się w 2 pułk Ułanów Legionowych. Brał udział w walkach w Karpatach. Dowodził IV plutonem szwadronu. Odznaczył się w walkach pod Cucyłowem i Kirlibabą gdzie uległ ciężkiemu przeziębieniu i został skierowany do szpitala do Wiednia. Pomimo propozycji pracy w Komendzie Legionów i możliwości awansu powrócił do swojego szwadronu. Przez kilka dni w zastępstwie nieobecnego rotmistrza Zbigniewa Dunin-Wąsowicza był komendantem dywizjonu i dowodził w walkach pod Studzianką. W czasie szarży pod Rokitną jechał tuż za rotmistrzem Zbigniewem Dunin-Wąsowiczem. Po jego upadku i śmierci prowadził szarżę szwadronu dalej. Wkrótce padł śmiertelnie raniony w usta.

Został pochowany w zbiorowej mogile rokitniańczyków na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (grobowiec zbiorowy rokitniańczyków – kwatera 67). Ich uroczysty pogrzeb w Krakowie odbył się 25 lutego 1923.

Pośmiertnie został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 5483 (1922) i Krzyżem Niepodległości „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” (1938).. Jego nazwisko zostało wymienione w wierszu Karola Łepkowskiego, poświęconego szarży pod RokitnąMarek Gałęzowski, Roman Włodek [w:] idem, My idziemy w zórz świtanie..., s. 270..

W 1915 w Wiedniu został wybity medal upamiętniający szarżę pod Rokitną, zaprojektowany przez Jana Raszkę, na którego awersie widnieją popiersia poległych tam rtm. Zbigniewa Wąsowicza, por. Kisielnickiego i por. Włodka.

Przypisy

Bibliografia Marek Gałęzowski, Włodek Roman [w:] idem, My idziemy w zórz świtanie... Sylwetki oficerów Legionów Polskich poległych i zmarłych w walce o niepodległość w latach 1914–1916, Warszawa: IPN, 2019, s. 270-271.

Wacław Lipiński Walka zbrojna o niepodległość Polski w latach 1905-1918 Oficyna Wydawnicza VOLUMEN, Warszawa 1990, (przedruk z 1935 roku). Stanisław Rostworowski, Nie Tylko Pierwsza Brygada (1914-1918) Z Legionami na bój P.W. EGROSS - Oficyna Wydawnicza, Warszawa 1993,

Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie kawalerii Legionów Polskich 1914–1918 Kategoria:Pochowani na cmentarzu Rakowickim Kategoria:Polacy – oficerowie kawalerii cesarskiej i królewskiej Armii Kategoria:Uczestnicy bitwy pod Kirlibabą 1915 Kategoria:Urodzeni w 1873 Roman Kategoria:Zmarli w 1915 Kategoria:Żołnierze II Brygady Legionów Polskich Kategoria:Żołnierze Legionów Polskich polegli w I wojnie światowej