Edward Gabriel Hejdukiewicz (ur. w Mińsku Litewskim, zm. 1 stycznia 1932 w osadzie Krzywucha – powiat Dubno) – polski dowódca wojskowy, pułkownik armii rosyjskiej oraz tytularny generał dywizji Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w rodzinie Mikołaja i Marii z domu Fink. Ukończył kurs w Korpusie Kadetów w Jarosławiu oraz Wileńską Szkołę Junkrów Piechoty. Służył w armii rosyjskiej, od 1887 był oficerem zawodowym piechoty. Jako dowódca kompanii walczył w wojnie rosyjsko-japońskiej 1904–1905. W 1910 ukończył szkołę strzelań w Oranienburgu i objął stanowisko dowódcy batalionu. W lipcu 1914 został awansowany do stopnia podpułkownika. Dowodził batalionem na froncie, następnie objął dowództwo pułku piechoty. Pułkownik z 1915. Walczył na frontach I wojny światowej, m.in. jako dowódca 56 pułku piechoty. Odznaczył się w boju, był kilkakrotnie ranny i kontuzjowany.
Od 2 listopada 1917 był dowódcą 3 pułku strzelców w I Korpusie Polskim w Rosji (gen. Dowbora-Muśnickiego). Za walki pod Bobrujskiem w lutym 1918 został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. W 1918 był dowódcą polskiej samoobrony i komendantem placu w Odessie. W czerwcu 1918 współorganizował w Odessie 4 Dywizję Strzelców Polskich gen. Żeligowskiego, w której był przewodniczącym sądu, i z którą przybył do Polski.
Od czerwca do grudnia 1919 dowodził 12 pułkiem strzelców (później: 54 pułk Strzelców Kresowych) armii gen Hallera i krótko – 24 Brygadą Piechoty. Od grudnia 1919 do sierpnia 1920 sprawował stanowisko dowódcy Ekspozytury Okręgu Generalnego Lublin w Kowlu. Następnie do listopada był okręgowym inspektorem Armii Ochotniczej w Lublinie, a potem – do kwietnia 1921 – dowódcą XXVIII Brygady Piechoty Wielkopolskiej. Od kwietnia do września dowodził 20 Dywizją PiechotyWykaz dowódców dywizji piechoty w latach 1919-1939 [dostęp 2011-12-06]. Później – do marca 1923 był zastępcą dowódcy Okręgu Korpusu IX w Brześciu. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, dowodząc XXVIII Brygadą Piechoty i 2 Dywizją Litewsko-Białoruską.
14 października 1920 zatwierdzono go w stopniu generała podporucznika z dn. 1 kwietnia 1920. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Od marca 1923 do maja 1927 wchodził w skład Oficerskiego Trybunału Orzekającego. 5 lutego 1927 został mianowany tytularnym generałem dywizji z dniem przeniesienia w stan spoczynku – 30 kwietnia 1927. Zmarł 1 stycznia 1932 we wsi Pogorzelec w powiecie dubieńskim (według innego źródła w osadzie Krzywucha).
Życie prywatne Był ojcem Sylwii Rzeczyckiej.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 6677 – 10 maja 1922 Krzyż Walecznych czterokrotnie Medal Zwycięstwa („Médaille Interalliée”) – 1925 Odznaka I Korpusu Polskiego gen. Dowbora-Muścickiego
Przypisy
Bibliografia Kawalerowie Virtuti Militari 1792-1945, tom II, część 2, Koszalin 1993 T. Kryska-Karski, S Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania Warszawa 1991 H.P. Kosk, Generalicja polska, t. 1, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 1998
Kategoria:Absolwenci Wileńskiej Szkoły Wojskowej Kategoria:Członkowie Oficerskiego Trybunału Orzekającego Kategoria:Generałowie dywizji II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni w Mińsku (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie) Kategoria:Oficerowie I Korpusu Polskiego w Rosji Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa Kategoria:Polacy w wojnie rosyjsko-japońskiej Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Imperium Rosyjskiego w I wojnie światowej Kategoria:Tytularni generałowie dywizji II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1868 Kategoria:Zmarli w 1932 Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita)