Stanisław Skrzymowski (ur. 7 kwietnia 1894 w Radzyniu Podlaskim, zm. w kwietniu 1940 w Charkowie) – kapitan intendent Wojska Polskiego. Ojciec Jerzego. Ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys Urodził się w rodzinie Jana i Józefy z Przychodzkich. W Wojsku Polskim od 1918. Uczestnik wojny 1918–1921 w szeregach 20 pp oraz Grupy Operacyjnej gen. Mokrzeckiego. Po wojnie służył w 1 dyonie żandarmerii Korpusu Kadetów nr 1, jako oficer gospodarczy oraz w 1 Okręgowym Szefostwie Intendentury, jako referent. 3 maja 1922 zweryfikowany został w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 215 lokatą w korpusie oficerów administracyjnych, dział gospodarczy. W 1923 pełnił służbę w Szefostwie Intendentury Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie, pozostając na ewidencji Okręgowego Zakładu Gospodarczego Nr I.

3 maja 1926 został awansowany na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 i 11 lokatą w korpusie oficerów administracyjnych, dział gospodarczyPóźniej był to korpus oficerów administracji, grupa oficerów administracji intendentury.. W 1932 pełnił służbę Kierownictwie Administracji Pieniężnej Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. W następnym roku przeniesiony został z korpusu oficerów administracji do korpusu oficerów intendentury oraz z KAP MSWojsk. do Kierownictwa Centralnego Zaopatrzenia Intendenckiego w Warszawie.

W trakcie kampanii wrześniowej 1939 – po agresji ZSRR na Polskę – w nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej i przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w bezimiennej mogile zbiorowej w Piatichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na Liście Starobielskiej NKWD, pod poz. 2971.

Upamiętnienie 5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło – decyzją nr 439/MON – mianował go pośmiertnie na stopień majoraDecyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości (8 listopada 1937) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” - zamiast uprzednio nadanego Medalu Niepodległości (). Srebrny Krzyż Zasługi (22 maja 1939) „za zasługi w służbie wojskowej”. Zobacz też

jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku) obozy NKWD dla jeńców polskich ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Charkowie

Przypisy

Bibliografia

Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932. Lista starszeństwa korpusu oficerów intendentów i korpusu oficerów administracji w: Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 10 z 15.09.1933 r.

Kategoria:Kapitanowie intendenci II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni w Radzyniu Podlaskim Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego zamordowani w Charkowie Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1894 Kategoria:Zmarli w 1940 Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu na Piatichatkach w Charkowie