250px|right 240px|right|thumb|Dywizja walczyła w składzie II Korpusu Polskiego 4 Dywizja Strzelców Polskich – wielka jednostka piechoty II Korpusu Polskiego Wojska Polskiego na Wschodzie.
Sformowana na bazie rosyjskiej 166 Dywizji Piechoty z 9 Armii w grudniu 1917 w Suczawie na Bukowinie. Formowanie kontynuowano później w Sorokach w Besarabii. Weszła w skład II Korpusu Polskiego. Rozformowana razem z Korpusem 11 maja 1918.
Dowództwo dywizji dowódcy: płk Lucjan Kopczyński gen. ppor. Władysław Glass (?-28.03.1918) płk Franciszek Zieliński szefowie sztabu: ppłk Stanisław Dowoyno-Sołłohub kpt. Zygmunt Durski
Struktura organizacyjna dowództwo 13 pułk strzelców 14 pułk strzelców 1 bateria artylerii haubic Pułki początkowo składały się z jednego batalionu i liczyły ok. 100 żołnierzy. Jako uzupełnienie do dywizji wcielono bataliony 2 pułku Brygady Karpackiej (II Brygada Legionów).
Przypisy
Bibliografia
dostęp 23.10.2016
Kategoria:4 Dywizja Strzelców Polskich (II Korpus) Kategoria:Wielkie jednostki II Korpusu Polskiego w Rosji Kategoria:Polskie jednostki piechoty utworzone w 1917 Kategoria:Polskie jednostki piechoty rozwiązane w 1918