Land Rover Series – samochód terenowy klasy średniej, produkowany przez brytyjską markę Rover w latach 1948–1985.
Historia thumb|225px|left|Land Rover Series I Cabrio Land Rover został opracowany przez Rover Company w 1947 roku w następstwie drugiej wojny światowej. Przed wojną Rover produkował luksusowe samochody, na które nie było zapotrzebowania w bezpośrednim okresie powojennym, a surowce były ściśle reglamentowane pomiędzy firmami wytwarzającymi sprzęt budowlany, przemysłowy lub towary, które można było szeroko eksportować, by zdobyć obce waluty dla kraju. Również pierwotna fabryka Rovera w Coventry została zbombardowana podczas wojny, zmuszając firmę do przeniesienia się do ogromnej „fabryki w cieniu” zbudowanej tuż przed wojną w Solihull, w której budowano silniki lotnicze Bristol Hercules. Fabryka stała pusta – początek produkcji samochodów od podstaw nie byłby finansowo opłacalny. Opracowano więc plany stworzenia małego, ekonomicznego samochodu znanego jako typ M i wyprodukowano kilka jego prototypów, ale byłby on zbyt drogi do wdrożenia do seryjnej produkcji.
Maurice Wilks, główny projektant firmy Rover, wymyślił plan produkcji lekkiego pojazdu rolniczego i użytkowego, o podobnej koncepcji do używanego w czasie wojny Jeepa Willysa, ale z naciskiem na wykorzystanie w rolnictwie. Być może zainspirował go Standard Motor Company, który borykał się z podobnymi problemami i produkował bardzo udany ciągnik Ferguson TE20 w swojej „fabryce w cieniu” w Coventry. Bardziej prawdopodobne jest jednak to, że wykorzystał własne doświadczenie z użytkowania Jeepa pochodzącego z nadwyżek armii na swojej farmie w Anglesey w Północnej Walii. W swojej konstrukcji dodał wał odbioru mocy (WOM), ponieważ na rynku pojawiła się luka między jeepami i ciągnikami (które posiadały WOM, ale były mniej elastyczne w transporcie). Oryginalna koncepcja Land Rovera (skrzyżowanie lekkiej ciężarówki z ciągnikiem) jest podobna do Unimoga, który został opracowany w Niemczech w tym okresie.
Pierwszy prototyp miał charakterystyczną cechę – kierownica została zamontowana w środku pojazdu. Stąd stało się znane jako „centrum sterowania”. Został zbudowany na podwoziu Jeepa i użyto silnika i skrzyni biegów z sedana Rover P3. Nadwozie wykonane zostało ze stopu aluminium i magnezu o nazwie Birmabright, aby zaoszczędzić na stali, która była ściśle racjonowana. Wybór koloru lakieru był podyktowany przez wojskowe nadwyżki dostaw farb lotniczych, więc pierwsze pojazdy były w różnych odcieniach jasnozielonego i powstały pod koniec 1947 roku przez zespół kierowany przez inżyniera Arthura Goddarda.
Testy wykazały, że prototyp pojazdu był sprawną i wszechstronną maszyną. Napęd WOM z silnika umieszczonego z przodu i centralnie umieszczonej skrzyni biegów przekazującej moc na tylne koła pojazdu pozwalały na napędzanie samochodu dokładnie tak, jak ciągnik. Testowano również orkę i inne zadania rolnicze. Jednak gdy pojazd był gotowy do produkcji, popyt na użycie ciągników zmniejszył się, a centralnie umieszczona kierownica okazała się niepraktyczna w użyciu. Została więc ona zamontowana z boku, nadwozie zostało uproszczone w celu skrócenia czasu i kosztów produkcji oraz zamontowano większy silnik, a także specjalnie zaprojektowaną skrzynię biegów, która zastąpiła jednostkę Jeep. Rezultatem był pojazd, który nie używał podzespołów Jeepa i był nieco krótszy niż jego amerykański pierwowzór, ale szerszy, cięższy, szybszy i nadal zachowywał napęd WOM.
Land Rover został zaprojektowany tak, aby był produkowany tylko przez dwa lub trzy lata, aby uzyskać kapitał i zamówienia eksportowe dla Rover Company, aby umożliwić ponownie uruchomienie produkcji samochodów osobowych. Po ponownym uruchomieniu produkcji samochodów okazało się, że sprzedaż Land Roverów wciąż się zwiększała, i tak LR stał się marką własną, która wciąż odnosi sukcesy. Wiele z cech definiujących i odnoszących sukcesy konstrukcji Land Rovera było w rzeczywistości wynikiem dążenia Rovera do uproszczenia oprzyrządowania wymaganego dla pojazdu i wykorzystania minimalnej ilości racjonowanych materiałów. Podobnie jak nadwozie ze stopu aluminium (które zostało zachowane w trakcie produkcji, mimo że jest teraz droższe niż konwencjonalny korpus stalowy ze względu na jego idealne właściwości lekkiej i odpornej na korozję), inne przykłady obejmują charakterystyczne płaskie panele nadwozia z prostymi krzywymi o stałym promieniu (pierwotnie stosowane, ponieważ mogły być cięte i formowane ręcznie z blachy aluminiowej na podstawowym mocowaniu) i solidne podwozie z ramą skrzynkową, które w tych pojazdach było wykonane z czterech pasów stalowych przyspawanych z każdej strony w celu utworzenia skrzynki, ograniczając w ten sposób skomplikowane operacje spawania wymagane przy tworzeniu bardziej konwencjonalnej ramy typu U lub I.
Pierwsza generacja
thumb|225px|left|Land Rover Series I - tyłLand Rover Series I został zaprezentowany po raz pierwszy w 1948 roku.
Land Rover wszedł do produkcji w 1948 roku, później nazywany Series I. Został zaprezentowany na Amsterdam Motor Show. Pierwotnie zaprojektowany do użytku w gospodarstwie rolnym i lekkim przemyśle, ze stalową ramą i aluminiowym nadwoziem.
Na początku Land Rover był oferowany jako jeden model, który od 1948 do 1951 r. miał 80-calowy (2,03 m) rozstaw osi i 1,6-litrowy silnik benzynowy o mocy około 50 KM (37 kW, 51 KM). Zastosowano czterobiegową skrzynię biegów z Rovera P3, z nową dwubiegową skrzynią rozdzielczą. Pozwalało to załączać niezwykły napęd na cztery koła, z wolnobiegiem (używaną w niektórych samochodach Rovera w tamtym czasie). Pozwoliło to na załączanie przedniej osi za pomocą ręcznej skrzyni biegów na wybiegu, co pozwoliło uzyskać trwały napęd na 4 koła. Mechanizm naciągu w miejscu na nogi kierowcy pozwolił na zablokowanie wolnego koła, aby zapewnić bardziej tradycyjne 4WD. To był podstawowy model: zadaszenie drzwi i dach (płótno lub metal) były opcjonalnymi dodatkami. W 1950 roku światła przesunęły się z pozycji za kratką, aby wystawały przez kratkę.
thumb|225px|left|Land Rover Series I LWB thumb|225px|left|GAZ-69 i Land Rover Series I
Od samego początku zdawano sobie sprawę, że niektórzy kupujący będą potrzebować Land Rovera bez spartańskich wnętrz. W 1949 roku Land Rover wprowadził na rynek drugą opcję nadwoziową o nazwie „Station Wagon”, wyposażoną w nadwozie zbudowane przez Tickforda, konstruktora nadwozi znanego z pracy z Rolls-Royce i Lagondą. Karoseria była drewniana i miała miejsce dla siedmiu osób. Tickford był dobrze wyposażony w porównaniu ze standardowym Land Roverem, posiadał skórzane fotele, ogrzewaną kabinę, jednoczęściową laminowaną szybę przednią, pokrowiec na koło zapasowe z blaszką, nowe elementy wyposażenia wnętrza oraz inneopcje. Drewniana konstrukcja sprawia, że były drogie w produkcji. Tickford był sprzedawany jako „private car”, co powodowało wysokie podatki w przeciwieństwie do oryginalnego Land Rovera. W rezultacie sprzedano mniej niż 700 Tickfordów, a wszystkie z wyjątkiem 50 zostały sprzedane na eksport.
W 1952 i 1953 roku zamontowano większy silnik benzynowy o pojemności 2,0 litra. Ten silnik ma otwory syjamskie, co oznacza, że nie ma kanałów wodnych do chłodzenia między cylindrami. W 1950 roku niezwykły, półstały system 4WD został zastąpiony bardziej konwencjonalnym układem, z napędem do przedniej osi, który jest przenoszony przez proste sprzęgło kłowe. Mniej więcej w tym czasie wyjaśniono również status prawny Land Rovera. Jak wspomniano powyżej, Land Rover był pierwotnie klasyfikowany jako pojazd użytkowy, co oznacza, że był wolny od podatku przy zakupie. Jednakże oznaczało to również ograniczenie prędkości do 30 mil na godzinę (48 km/h) na brytyjskich drogach. Po wniesieniu apelacji do Law Lords po tym, jak właściciel został oskarżony o przekroczenie tego limitu, Land Rover został sklasyfikowany jako dostawczy, jeżeli jest wykorzystywany do celów komercyjnych.
Rok 1954 przyniósł poważne zmiany. 80-calowy (2,03 m) rozstaw osi zastąpiono 86-calowym (2.18 m) rozstawem i wprowadzono wersję "Pick Up" o rozstawie 107 cali (2,72 m). Zwiększony rozstaw osi zapewniał dodatkową przestrzeń ładunkową. W połowie 1954 r. wprowadzono silnik benzynowy z większą średnicą tłoka (od nr silników 5710xxxx), umożliwiający lepsze chłodzenie między cylindrami. Zostało to wprowadzone w samochodach Rovera rok wcześniej. Silnik został ponownie zmodyfikowany w 1955 r. (od nr silnika 1706xxxxx), czasami nazywanego „późnym” rozwierceniem.
W 1956 roku wprowadzono pierwszy model pięciodrzwiowy na 107-calowej ramie zwany „Station Wagon” z miejscami siedzącymi dla nawet dziesięciu osób. 86-calowy model był trzydrzwiowy, siedmiomiejscowy. Nowe „kombi” różniły się znacznie od poprzedniego modelu Tickford, budowano z prostych metalowych paneli i konstrukcji ze śrubami zamiast złożonej drewnianej starszej konstrukcji. Zostały one przeznaczone do wykorzystania zarówno jako pojazdy użytkowe jako busy do przewozu robotników do odległych miejsc, jak i przez prywatnych użytkowników. Podobnie jak wersja Tickford, zostały wyposażone w podstawowe elementy wyposażenia wnętrza, takie jak klapy dachowe i oświetlenie wewnętrzne.
W „kombi” pojawiła się pierwsza modyfikacja Land Rover. Station Wagon zostały wyposażone w „Dach Safari”, który składał się z drugiej powłoki dachu zamontowanej na pojeździe. Dzięki temu wnętrze było chłodne podczas upałów i zmniejszało kondensację w niskich temperaturach. Otwory wentylacyjne zamontowane na dachu umożliwiły dodatkową wentylację wnętrza. Podczas gdy bazowały one na tych samych podwoziach i układach napędowych co standardowe pojazdy, Station Wagony nosiły różne numery podwozia, specjalne plakietki i były reklamowane w oddzielnych broszurach. W przeciwieństwie do oryginalnego Station Wagon nowe wersje wewnętrzne były bardzo popularne.
W połowie 1956 roku rozstaw osi został wydłużony o 2 cale (51 mm) do 88 cali (2,24 m) i 109 cali (2,77 m), a przednia belka podwozia została przesunięta o cale do przodu, aby pomieścić nowy silnik Diesla, który miał być opcją w następnym roku. Ta zmiana została wprowadzona we wszystkich modelach z wyjątkiem 107 kombi, która nigdy nie byłaby wyposażona w silnik wysokoprężny i ostatecznie byłaby ostatnim modelem Series I w produkcji. Wymiary te miały być stosowane we wszystkich Land Roverach przez następne 25 lat.
W 1957 roku wprowadzono zupełnie nowy silnik diesla o pojemności 2,0 litra, który pomimo podobnej pojemności nie był związany z używanymi silnikami benzynowymi. W tamtych czasach silniki benzynowe używały raczej przestarzałego układu zaworowego nad zaworem wydechowym; Diesel korzystał z bardziej nowoczesnego układu zaworu górnego. Ten silnik wysokoprężny był jedną z pierwszych wysokoprężnych silników diesla opracowanych do użytku drogowego, produkujących 52 KM (39 kW) przy 4000 obr./min.
Druga generacja
thumb|225px|left|Land Rover Series II - tył thumb|225px|left|Land Rover Series II LWB
Land Rover Series II został zaprezentowany po raz pierwszy w 1958 roku.