Charles Féré|thumb Charles Samson Féré (ur. 13 czerwca 1852 w Auffay, zm. 22 kwietnia 1907 w Paryżu) – francuski lekarz neurolog i psychiatra.
Życiorys Uczył się w École de Médecine w Rouen, potem w Paryżu u Paula Broki i Charcota, pod którego wpływem zmienił zainteresowania z chirurgii na neurologię. W 1882 roku został doktorem medycyny, w 1884 roku lekarzem psychiatrą. Od 1887 roku kierował szpitalem Bicêtre. Współpracował z Binetem. Zmarł 22 kwietnia 1907 roku w wieku 54 latCarbonel F. Le docteur Féré (1852-1907) : une vie, une œuvre, de la médecine aux sciences sociales. l'Information Psychiatrique 82, 1, s. 59-69 (2006).
Dorobek naukowy Wprowadził do medycyny termin „fou rire prodromique” (patologiczny śmiech towarzyszący niektórym zespołom neurologicznym). W 1890 roku wydał podręcznik epileptologii, jako pierwszy mówił o epilepsjach w liczbie mnogiej.
Wybrane prace Féré, Binet. Le magnétisme animal. Paris: Alcan, 1887 Dégénérescence et criminalité, essai physiologique. Paris: Alcan, 1888. La pathologie des émotions: études physiologiques et cliniques. Paris: Alcan, 1892. La famille névropathique: théologie tératologique de l’hérédité et de la prédisposition morbides et de la dégénérescence. Paris: Alcan, 1894. L’instinct sexuel, évolution et dissolution. Paris: Alcan, 1899. La médecine d’imagination. Progrès Médical 1884, 1886. Charcot et son œuvre. Revue des Deux Mondes, 1894. L’hérédité morbide. Revue des Deux Mondes, 1894. Contribution à l’étude du choc moral chez les enfants. Bulletin de la Société de médecine mentale de Belgique, 1894. Civilisation et névropathie. Revue Philosophique de la France et de l’Etranger, 1896.
Przypisy
Kategoria:Francuscy neurolodzy Kategoria:Urodzeni w 1852 Kategoria:Zmarli w 1907