Zbigniew Kiwka (ur. 28 stycznia 1932 w miejscowości Słowik koło Lwowa, zm. 5 stycznia 2014 w Słupsku) – polski prozaik i poeta.
Do 1939 roku mieszkał w miasteczku Gliniany (Tarnopolskie). Po wojnie w ramach tzw. akcji repatriacyjnej wyjechał z rodzicami do Antonówki w Szczecińskiem. Ukończył kursy prawno-ekonomiczne. Od 1946 mieszkał w Słupsku. W 1958 debiutował jako poeta na łamach czasopisma "Głos Tygodnia". Laureat wielu nagród i wyróżnień, m.in. nagród Ministra Obrony Narodowej za powieści ,,Na początku był front" i "Dwie barwy jednej wiosny" oraz zdobywca czołowego miejsca w plebiscycie "Pióro i karabin", które dla autora było miernikiem popularności wśród czytelników. Poza wydanymi powieściami i zbiorem opowiadań jest autorem książek, które pozostały w maszynopisach, mimo nagród jakie im przypadły na różnych konkursach literackich.
Twórczość Na początku był front (1963) Śmierć przychodzi nocą (1963) Dwie barwy jednej wiosny (1966) Araukaria pana Crolla (1970) Carina (1971) Ostatni krok w chmurach, (1972) Dzwony nad Lubianą (1979)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Pisarze związani ze Słupskiem Kategoria:Polacy wysiedleni z Kresów Wschodnich w latach 1944–1946 Kategoria:Polscy pisarze współcześni Kategoria:Polscy prozaicy XX wieku Kategoria:Polscy poeci XX wieku Kategoria:Urodzeni w 1932 Kategoria:Zmarli w 2014