mały|Grób Czesława Andrycza na cmentarzu Powązkowskim Czesław Andrycz (ur. 19 września 1878 w guberni lubelskiej, zm. 16 lipca 1943 w Warszawie) – polski architekt, urzędnik konsularny i dyplomata II Rzeczypospolitej.
Życiorys Urodził się jako Tomasz Czesław Andrycz (później używał drugiego imienia), syn Ludwika Jana (1855–1946) i Marii z Sikorskich (1851–1926). Ukończył gimnazjum w Odessie. Studiował na Wydziale Architektury Politechniki Ryskiej w latach 1900–1904, w trakcie studiów został przyjęty do korporacji akademickiej Arkonia. Kontynuował naukę na Wydziale Prawa Uniwersytetu Petersburskiego. W czasie I wojny światowej pracował w Komitecie Narodowym Polskim w Paryżu, gdzie był szefem Departamentu Administracyjno-Technicznego przy Sekretariacie Generalnym.
Po odzyskaniu niepodległości, od 6 maja 1919 roku pełnił służbę konsularną jako konsul i kierownik konsulatu Rzeczypospolitej Polskiej w Paryżu. Od 13 maja do 30 lipca 1920 roku pełnił funkcję konsula generalnego w Olsztynie, był również delegatem rządu polskiego do Komisji Międzysojuszniczej podczas plebiscytu na Warmii i Mazurach. Następnie był delegatem rządu polskiego jako radca legacyjny w Kłajpedzie. Od grudnia 1921 do listopada 1924 roku pracował w MSZ jako naczelnik Wydziału Ogólnego Departamentu Politycznego, był też zastępcą dyrektora Protokołu Dyplomatycznego. Z początkiem grudnia 1924 roku powołano go jako chargé d’affaires w Poselstwie RP w Atenach. Powrócił do Polski 24 lutego 1926 roku i pracował w centrali Ministerstwa Spraw Zagranicznych.
31 sierpnia 1931 roku przeszedł w stan spoczynku. Poświęcił się wówczas hodowli koni, od 1926 posiadał stajnię „Topór”, a jego konie uczestniczyły w gonitwach na warszawskim Torze Wyścigów. Podczas okupacji niemieckiej uczestniczył w życiu konspiracyjnym, od marca 1943 roku był współtwórcą Departamentu Spraw Zagranicznych przy Delegaturze Rządu na Kraj, sekretarzem przewodniczącego Romana Knolla. Aresztowany i uwięziony na Pawiaku został zamordowany podczas egzekucji odwetowej w ruinach getta. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 113-2-14).
Ordery i odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (7 lipca 1925)M.P. z 1925 r. nr 154, poz. 690 „za zasługi, położone około zawarcia konkordatu ze Stolicą Apostolską”. Złoty Krzyż Zasługi (29 kwietnia 1930) „za zasługi przy organizowaniu działu Ministerstwa Spraw Zagranicznych na Powszechnej Wystawie Krajowej w Poznaniu”.
Przypisy
Bibliografia Księga Pamiątkowa Arkonii 1879–1929. R. Domańska: Pawiak – więzienie gestapo. Kronika 1939–1944, Warszawa 1978, s. 337. W. Pruski: Wyścigi i hodowla koni pełnej krwi oraz czystej krwi arabskiej w Polsce w latach 1918–1939, Wrocław 1980, s. 171–172.
Kategoria:Absolwenci i studenci Cesarskiego Uniwersytetu Petersburskiego Kategoria:Absolwenci Politechniki Ryskiej Kategoria:Chargé d’affaires II Rzeczypospolitej Kategoria:Konsulowie II Rzeczypospolitej w Olsztynie Kategoria:Konsulowie II Rzeczypospolitej w Paryżu Kategoria:Naczelnicy Wydziałów MSZ II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Ofiary egzekucji w ruinach getta warszawskiego 1943–1944 Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polscy korporanci Kategoria:Przedstawiciele dyplomatyczni II Rzeczypospolitej w Grecji Kategoria:Urodzeni w 1878 Kategoria:Więźniowie Pawiaka (okupacja niemiecka) Kategoria:Zmarli w 1943