Ryan Hunter-Reay (ur. 17 grudnia 1980 w Dallas) – amerykański kierowca wyścigowy, mistrz serii IRL IndyCar Series z 2012 roku.
thumb|240px|Podczas przygotowań do Indianapolis 500 w 2008 thumb|240px|Hunter-Reay podczas wyścigu w Detroit w 2012 Kariera Początki kariery Po zdobyciu sześciu krajowych tytułów mistrzowskich w kartingu, wygrał stypendium pozwalające ścigać się w Formule Skip Barber Dodge Series. Zdobył w tej serii tytuł mistrzowski w 1999 roku. Kolejne dwa lata ścigał się w Barber Dodge Pro Series, a w 2002 roku wystartował w Formule Atlantic zajmując na koniec sezonu szóste miejsce.
Champ Car Dobre występy w pierwszym sezonie startów w Formule Atlantic, zwróciły na Hunter-Reaya uwagę szefów zespołów serii Champ Car. W 2003 roku wystartował w debiutującym w tej serii zespole American Spirit Team Johansson i pomimo niskiego budżetu oraz słabszego nadwozia udało mu się w pierwszym sezonie startów dwukrotnie stanąć na podium, w tym raz na najwyższym stopniu – w Surfers Paradise.
W sezonie 2004 Hunter-Reay przeszedł do zespołu Herdez Competition, dla którego zdobył pierwsze pole position i zwycięstwo. Cały sezon jednak był dość nieregularny i zakończył go na 9. miejscu. W kolejnym sezonie znalazł miejsce w zespole Rocketsports, który nie był zbyt konkurencyjny i najlepsze miejsce jakie udało mu się osiągnąć to szóste (w Toronto i w Denver).
A1 Grand Prix i 24 godziny Daytony W sezonie 2006/2007 Hunter-Reay pracował w amerykańskim zespole w serii A1 Grand Prix. Miał wystartować w Pekinie jednak problemy z torem ograniczyły czas treningów i Ryan nawet nie usiadł za kierownicą. Ostatecznie zadebiutował podczas nowozelandzkiej rundy w Taupō.
W styczniu 2007 wystartował w 24-godzinnym wyścigu Rolex 24 at Daytona razem z Jimem Matthewsem, Markiem Goossensem i mistrzem NASCAR z 2006 roku Jimmie Johnsonem. W początkowej fazie Pontiac, którym startowali prowadził w wyścigu, jednak późniejsze problemy z silnikiem sprawiły, że nie ukończyli zawodów.
IRL Indycar Series W drugiej części sezonu 2007 zespół Rahal Letterman Racing startujący w serii IndyCar ogłosił, że Ryan Hunter-Reay zastąpi Jeffa Simmonsa, którego zespół zwolnił po serii wypadków. Startując tylko w ostatnich sześciu wyścigach sezonu Ryan zapewnił sobie tytuł nowicjusza roku (Rookie of the year). Sezon 2008 to pierwszy pełny sezon w jego wykonaniu i również pierwsze zwycięstwo w tej serii (na torze Watkins Glen International). Ostatecznie zajął 8. miejsce w klasyfikacji generalnej, najlepsze spoza kierowców z trzech najsilniejszych zespołów.
Wszystko wskazywało na to, że sezon 2009 będzie kontynuował w zespole Rahal Letterman, jednak na początku roku zespół ogłosił, że z braku sponsorów nie przystąpi do rywalizacji. W tej sytuacji pomógł kontrakt z firmą odzieżową która została jednym z głównych sponsorów serii i na kilka dni przed rozpoczęciem sezonu ogłoszono, że Hunter-Reay wystartuje w drugim samochodzie zespołu Vision Racing. W pierwszym wyścigu sezonu sprawił sporą niespodziankę zajmując drugie miejsce (najlepszy wynik w historii zespołu Vision Racing), później jednak notował słabsze wyniki. 12 czerwca ogłoszono, że Hunter-Reay zastąpi kontuzjowanego Vítora Meirę w zespole A.J. Foyt Enterprises. W nowym zespole Ryan jeździł do końca sezonu zajmując najlepsze miejsce – czwarte – na torze w Lexington, a w klasyfikacji generalnej sezonu uplasował się na 15. miejscu.
W 2010 roku został kierowcą zespołu Andretti Autosport, dzięki wsparciu koncernu odzieżowego IZOD, równocześnie nowego sponsora tytularnego serii IndyCar. Początkowo nie miał zapewnionego pełnego programu startów, jednak bardzo dobre występy, w tym zwycięstwo w Long Beach sprawiły, że otrzymał możliwość startu we wszystkich wyścigach i w klasyfikacji sezonu zajął 7. miejsce. Sezon 2011 rozpoczął bardzo słabo. Dopiero w połowie roku uzyskał kilka lepszych wyników, w tym jedno zwycięstwo, co na koniec sezonu dało mu w klasyfikacji ponownie 7. miejsce.
Początek sezonu 2012 był dla Hunter-Reaya umiarkowanie dobry, natomiast w połowie sezonu stał się poważnym kandydatem do mistrzostwa po wygraniu trzech wyścigów z rzędu. O tytuł walczył z Willem Powerem do ostatniego wyścigu, ale ostatecznie to Ryanowi przypadł tytuł mistrzowski zdobyty różnicą zaledwie trzech punktów w klasyfikacji generalnej.
Starty w karierze Sezon Seria Zespół Starty PP Zwyc. Punkty Pozycja 2002 Formuła Atlantic Hylton Motorsports 11 3 3 102 6. 2003 CART American Spirit Team Johansson 18 0 1 64 14. 2004 Champ Car Herdez Competition 14 1 1 199 9. 2005 Champ Car Rocketsports Racing 11 0 0 110 15. 2006/2007 A1 Grand Prix A1 Team USA 2 0 0 42 9.W A1 Grand Prix nie ma klasyfikacji indywidualnej – punkty i miejsce są wspólne dla całego zespołu. 2007 IRL IndyCar Series Rahal Letterman Racing 6 0 0 119 19. 2008 IRL IndyCar Series Rahal Letterman Racing 18 0 1 360 8. 2009 IRL IndyCar Series Vision Racing 6 0 0 298 15. A.J. Foyt Enterprises 11 0 0 2010 IRL IndyCar Series Andretti Autosport 17 0 1 445 7. 2011 IRL IndyCar Series Andretti Autosport 17 0 1 347 7. 2012 IRL IndyCar Series Andretti Autosport 15 1 4 468 1. 2013 IRL IndyCar Series Andretti Autosport 19 3 2 469 7. 2014 IRL IndyCar Series Andretti Autosport 18 1 3 563 6. 2015 IRL IndyCar Series Andretti Autosport 16 0 2 436 6. 2016 IRL IndyCar Series Andretti Autosport 16 0 0 428 13.
Starty w Indianapolis 500 Rok Nadwozie Silnik Start Wynik Uwagi 2008 Dallara Honda 20 6 2009 Dallara Honda 32 32 Wypadek 2010 Dallara Honda 17 18 Kolizja z M. Conwayem 2011 Dallara Honda 33 23 2012 Dallara Chevrolet 3 27 Zawieszenie 2013 Dallara Chevrolet 7 3 2014 Dallara Honda 19 1 2015 Dallara Honda 16 15 2016 Dallara Honda 3 24 2017 Dallara Honda 10 27 Awaria silnika
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Oficjalna strona kierowcy
Kategoria:Amerykańscy kierowcy A1 Grand Prix Kategoria:Amerykańscy kierowcy American Le Mans Series Kategoria:Amerykańscy kierowcy Champ Car Kategoria:Amerykańscy kierowcy IndyCar Series Kategoria:Kierowcy Indianapolis 500 Kategoria:Urodzeni w 1980 Kategoria:Ludzie urodzeni w Dallas