Zespół Høyeraala-Hreiðarssona (zespół Høyeraala-Hreidarssona, ang. Høyeraal-Hreidarsson syndrome, HHS, cerebellar hypoplasia with pancytopenia; OMIM #) – rzadka, zwykle śmiertelna, sprzężona z płcią choroba niemowląt i małych dzieci. Choroba została opisana po raz pierwszy przez grupę kierowaną przez Hansa Martina Høyeraala w 1970 roku. Choroba stosunkowo częściej występuje na Islandii.
Genetyka Choroba jest wywołana mutacją w genie DKC1 obecnym na chromosomie X (Xq28) i kodującym dyskerynę. Ze względu na mutację w obrębie tego samego genu uważa się obecnie, iż HHS jest ciężką odmianą (sprzężonego z płcią wariantuJeśli uznać przypadki autosomalnego recesywnego dziedziczenia za odrębną, niezwiązaną z HHS jednostkę chorobową) zespołu Zinssera-Engmana-Cole'a (pozostałe cechy tego zespołu nie rozwijają się ze względu na śmierć większości pacjentów z HHS przed 2 rokiem życia). Pojawiają się sugestie, że w części przypadków jest dziedziczona autosomalnie recesywnie. Opinie na temat niezwiązanego z chromosomem X HHS są jednak podzielone, choć takie dziedziczenie sugerował w swojej pierwszej pracy z 1988 roku Stefán J. Hreiðarsson. Wszystkie przypadki dziedziczenia autosomalnego wykryto w rodzinach w których rodzicami byli bliscy krewni; forma ta ma łagodniejszy przebieg niż forma choroby sprzężona z płcią.
Objawy hipoplazja móżdżku, małogłowie, dystrofia wewnątrzmaciczna, niedokrwistość aplastyczna (ponad 90% przypadków), pojawiająca się zwykle ok. 5 miesiąca życia i narastająca z czasem pancytopenia, jej początkiem jest zwykle trombocytopenia, opóźniona mielinizacja istoty białej mózgu, hipoplazja ciała modzelowatego, zaburzenia odporności, opóźniony wzrost i rozwój psychofizyczny (często wręcz cofanie się w rozwoju motorycznym);
Objawy rzadsze:
paraliż spastyczny, ataksja, obniżona masa ciała i wielkość ciała, trwałe owrzodzenia języka, upośledzenie umysłowe, problemy z karmieniem, plamica, zaburzenia krzepliwości, objaw "płonięcia przynasad" w badaniu radiologicznym części dystalnych kości długich, ogniskowe wewnątrzczaszkowe zwapnienia, uszkodzenia śluzówki w obrębie przewodu pokarmowego, krwawe biegunki.
Olbrzymia większość pacjentów umiera przed 2 rokiem życia. Potwierdzono jednak wiele przypadków dłuższego przeżycia (do 4 lat). W przypadkach dziedziczenia autosomalnego recesywnego opisano rodzinę z przeżyciem 7-letnim i 12-letnim.
Diagnostyka różnicowa zespół TORCH zespół Aicardiego-Goutièresa/zespół pseudo-TORCH – w zespole tym większość objawów występuje już od momentu urodzenia, często występuje hepatosplenomegalia, a zwapnienia w obrębie mózgu są znacznie częstsze niż w HHS (tu są objawem sporadycznie występującym). Cechą różnicująca jest małe nasilenie objawów w zespole Høyeraala-Hreidarssona w okresie pierwszych 4-5 miesięcy życia (poza małogłowiem i dystrofią). W zespole pseudo-TORCH trombocytopenia ustępuje zwykle do pierwszego roku życia, w HHS objawy nasilają się z czasem. W wypadku HHS objawy mózgowe dotyczą głównie móżdżku w pseudo-TORCH są wyraźniejsze oraz bardziej uogólnione. Dziedziczenie w zespole pseudo-TORCH jest prawdopodobnie autosomalne recesywne. W wypadku typowego zespołu Aicardiego-Goutièresa charakterystyczna jest leukocytoza w zakresie CSF.
Leczenie Leczenie koncentruje się głównie na walce z infekcjami. Niektórzy autorzy sugerują przeszczepienie szpiku.
Przypisy
Linki zewnętrzne
orpha.net wrongdiagnosis.com
Kategoria:Choroby genetyczne Kategoria:Rzadkie choroby Kategoria:Zaburzenia układu odpornościowego Kategoria:Zespoły wad wrodzonych