4 Dywizja Strzelców – związek taktyczny piechoty Armii Czerwonej okresu wojny polsko-bolszewickiej.
Formowanie i walki
Sformowana w czerwcu 1919 z resztek Litewskiej Dywizji Strzelców. 1 sierpnia 1920 dywizja liczyła w stanie bojowym 8254 żołnierzy z tego piechoty 5841, a kawalerii 380. Na uzbrojeniu posiadała 111 ciężkich karabinów maszynowych i 29 dział.
W dniu 23 sierpnia 1920 roku po skutecznym ataku polskiego 59 pułku piechoty na Łomżę wielu żołnierzy dywizji dostało się do polskiej niewoli.
Dowódcy dywizji komdiw Wasilij Sołoduchin
Struktura organizacyjna Skład w sierpniu 1920: 10 Brygada Strzelców 28 pułk strzelców 29 pułk strzelców 30 pułk strzelców 11 Brygada Strzelców 31 pułk strzelców 32 pułk strzelców 33 pułk strzelców 12 Brygada Strzelców 34 pułk strzelców 35 pułk strzelców 36 pułk strzelców
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Radzieckie dywizje piechoty Kategoria:Sowieckie dywizje strzelców z okresu wojny polsko-bolszewickiej Kategoria:Sowieckie związki taktyczne walczące w bitwie nad Wkrą