18 Dywizja Strzelców – związek taktyczny piechoty Armii Czerwonej okresu wojny domowej w Rosji i wojny polsko-bolszewickiej.
1 sierpnia 1920 dywizja liczyła w stanie bojowym 7005 żołnierzy z tego piechoty 5424, a kawalerii 220. Na uzbrojeniu posiadała 119 ciężkich karabinów maszynowych i 40 dział.
3 sierpnia 1920 dywizja ta została rozbita przez polskie oddziały grupy płk. Łuczyńskiego na południowy zachód od Łomży. Polacy wzięli wówczas ok. 500 jeńców, 6 dział i 400 wozów taborowych wraz ze sprzętem.
17 sierpnia 1920 dywizja bez powodzenia walczyła w okolicach Płońska, po czym nastąpił odwrót wojsk bolszewickich trwający aż do 25 sierpnia.
Struktura organizacyjna Skład na dzień 1 sierpnia 1920: dowództwo dywizji 52 Brygada Strzelców 154 pułk strzelców 155 pułk strzelców 156 pułk strzelców dywizjon artylerii 53 Brygada Strzelców 157 pułk strzelców 158 pułk strzelców 159 pułk strzelców dywizjon artylerii 54 Brygada Strzelców 160 pułk strzelców 162 pułk strzelców dywizjon artylerii dywizjon kawalerii W tym dniu dywizja posiadała 8000 „bagnetów”, 220 „szabel”, 135 karabinów maszynowych, 24 3-calowe armaty dywizyjne wz. 1902, 16 innych dział.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Radzieckie dywizje piechoty Kategoria:Sowieckie dywizje strzelców z okresu wojny polsko-bolszewickiej Kategoria:Sowieckie związki taktyczne walczące w bitwie nad Wkrą