Kosowo

Kosowo, Republika KosowaPolski egzonim ustalony przez Komisję Standaryzacji Nazw Geograficznych na XL posiedzeniu 12 marca 2008. Polska Rada Ministrów użyła wcześniej formy „Republika Kosowo” w Uchwale w sprawie uznania przez Rzeczpospolitą Polską Republiki Kosowo, przedłożonej przez ministra spraw zagranicznych, jednak później zarówno MSZ, jak i Rada Ministrów zaczęły stosować nazwę Republika Kosowa (str. 29 przypis. (alb. / , ; serb. , ) – państwo w południowej Europie ze stolicą w Prisztinie o ograniczonym uznaniu na arenie międzynarodowej (patrz: lista państw formalnie uznających niepodległość Kosowa), które jednostronnie ogłosiło niepodległość 17 lutego 2008 roku.

Do końca 2019 roku kraj ten był uznawany przez 98 państw, Na koniec 2023 roku było to 22 z 27 krajów Unii Europejskiej i 27 z 31 NATO w tym przez PolskęPolska oficjalnie uznaje niepodległość Republiki Kosowa i nawet nawiązała z nią relacje dyplomatyczne: . Niepodległość jest nieuznawana przez ONZWiele państw ma neutralne stanowisko w sprawie kosowskiej, natomiast część oficjalnie odmówiło uznania Kosowa, m.in. Serbia (uważająca Kosowo za jedną ze swych prowincji autonomicznych), Hiszpania i Rosja, której obecność w Radzie Bezpieczeństwa ONZ jako stałego członka, uniemożliwia uznanie Kosowa przez tę organizację.. Od zakończenia wojny domowej jest to protektorat administrowany przez ONZ (Tymczasowa Misja Administracyjna Narodów Zjednoczonych w Kosowie, szerzej znana pod angielskim skrótowcem UNMIK) przy pomocy wojsk NATO (KFOR)Security Council resolution 1244 (1999) on the situation relating Kosovo..

Liczba krajów, które uznały Republikę Kosowa, spadła poniżej 100. Według rządu serbskiego, do 13 listopada 2019 r. 17 krajów wycofało uznanie niepodległości Kosowa: Komory, Surinam, Wyspy Świętego Tomasza i Książęca, Gwinea Bissau, Burundi, Liberia, Lesotho, Grenada, Madagaskar, Dominika, Papua-Nowa Gwinea, Wyspy Salomona, Palau, Republika Środkowoafrykańska, Togo, Ghana i Nauru, te państwa jako jedyne zastosowały się do rezolucji 1244 rady bezpieczeństwa ONZ.

Władze Serbii, które uważają Kosowo za prawną część terytorium Serbii i są w tej kwestii popierane przez część państw, stosują nazwę Prowincja Autonomiczna Kosowo i Metochia oraz ; , oraz , ).

Kosowo leży na południowy zachód od faktycznego terytorium Republiki Serbii. Region zamieszkany jest obecnie w przeważającej części przez Albańczyków, jednak od XII do XIV/XV wieku związany był z władzą Serbów. Według antropologów Serbowie przybyli na nizinne obecnie zasiedlone przez nich tereny w VI–VIII wieku, po czym stopniowo wyparli Ilirów w okoliczne tereny górskie. Dalsze zmiany nastąpiły pod rządami tureckimi, doprowadzając do powstania złożonej struktury etnicznej. Uchodźstwo Serbów (zwłaszcza w XVIII w.) i stopniowy napływ Albańczyków z południa stanowiły ważne elementy tego procesu. Albańczycy, stanowiący dzisiaj zdecydowaną większość ludności Kosowa, zamieszkują także Albanię, północną i zachodnią Macedonię Północną, Czarnogórę, a w znacznie mniejszych liczbach Serbię, Chorwację, Bośnię i Hercegowinę, oraz Grecję i Włochy.

Kosowo stanowi punkt sporu pomiędzy ludnościami serbską i albańską, zamieszkującymi jego teren.

Z punktu widzenia prawa międzynarodowego i zgodnie z rezolucjami ONZ Kosowo jest postrzegane przez jedne państwa jako część Serbii, a przez inne jako osobne państwoOdpowiedź ministra spraw zagranicznych – z upoważnienia prezesa Rady Ministrów – na zapytanie nr 2678 w sprawie prawnomiędzynarodowego statusu Kosowa.. Kwestię zgodności deklaracji niepodległości Kosowa z prawem międzynarodowym jednoznacznie ustalił Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości w Hadze 22 lipca 2010, opiniując głosami 10:4, że deklaracja niepodległości nie była nielegalna, ponieważ nic w prawie międzynarodowym nie zabrania takich deklaracji, Glosa do opinii doradczej Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości z 22. 7. 2010 r. w sprawie zgodności z prawem międzynarodowym jednostronnej deklaracji niepodległości Kosowa..

Zmiany statusu Kosowa nie udało się uzgodnić na forum ONZ ani w wyniku międzynarodowej mediacji. Na przeprowadzonej 17 lutego 2008 sesji parlamentu Kosowa w Prisztinie zadeklarowano zerwanie dotychczas istniejących związków z Serbią i ogłoszono niepodległość kraju. Według stanu z 19 maja 2022 na arenie międzynarodowej Kosowo zostało uznane przez 97 państw (oraz, bez wzajemności, przez Tajwan).

Do 1992 r. władze Jugosławii używały w Kosowie flagi Albanii z żółtą gwiazdą w lewym, górnym rogu. Do 17 lutego 2008 Kosowo nie posiadało własnej flagi.

15 grudnia 2022 roku Kosowo złożyło formalny wniosek o członkostwo w Unii Europejskiej.

Geografia

mały|Jezioro w górach Lićenat mały|lewo|Fizyczna mapa Kosowa W 1999 r. region miał powierzchnię 10 887 km² i 2 miliony mieszkańców. Graniczy z Czarnogórą na północnym zachodzie, pozostałą częścią Serbii na północy i wschodzie, Macedonią Północną na południu i Albanią na południowym zachodzie. Największe miasta to stolica Prisztina (200 tysięcy mieszkańców) i Prizren na południowym zachodzie (85 tysięcy mieszkańców).

Podstawowe informacje Obszar Kosowa jest górzysty, a urozmaicają go śródgórskie kotliny jak np. Kosowe Pole. Tereny Kosowa są średnio wyżynne z przeciętną wysokością od 300 do 600 m n.p.m. Tereny górzyste: Kopaonik, Prokletije i Szar Płanina wznoszą się średnio na 2000 m n.p.m. Krajobraz górski charakteryzuje rzeźba krasowa i duża liczba jaskiń. Kosowo leży w strefie klimatu podzwrotnikowego, charakteryzującego się na tym obszarze piętrowością klimatyczną. Kosowo jest zasobne w wody powierzchniowe, a główną rzeką jest Sitnica. Liczne są także jeziora. Przyroda jest w znacznym stopniu przeobrażona. Lasy skupiają się głównie na terenach górskich, występuje piętrowość roślinna. Świat zwierząt jest charakterystyczny dla obszarów Europy.

Metochia Nazwa Metochia (serb. Метохија, Metohija, alb. Metokia) pochodzi od greckiego słowa: μετόχια i oznacza własność Kościoła (dokładniej własność monasteru – klasztoru prawosławnego). Metochia jako kraina geograficzna była przekazana jako latyfundia dla Cerkwi prawosławnej, z zamiarem stworzenia wspólnot mniszych. Metochia, nazywana przez Albańczyków Rrafshi i Dukagjinit („płaskowyż Dukagjin”), jest dużym dorzeczem na zachodzie prowincji.

Kosowo (Kosowe Pole) Drugim pod względem wielkości regionem jest Kosowo, stanowiące dorzecze Sitnicy. Część regionu wzdłuż rzeki Lab, gdzie leży miasto Podujevo, nosi nazwę Malo Kosovo. Regiony Metochii i Kosowa rozdzielone są przez rzekę Drenicę. Rzeka Binačka Morava leży w dorzeczu Binačko pomoravlje. Na południu prowincji, przy granicy z Macedonią, znajdują się regiony Gora, Sredačka Župa i Sirinićka Župa.

Demografia mały|Map etniczna Kosowa, 2011 mały|Muzułmanka z Kosowa podczas odpoczynku, 1870

Skład etniczny Kosowo zamieszkuje około 2 000 000 osób:

Albańczycy – 1 800 000 (90%) Serbowie i Gorani – 140 000 (7%) Bośniacy – 20 000 (1%) Turcy – 20 000 (1%) Romowie – 20 000 (1%)

Serbowie na początku panowania osmańskiego na Półwyspie Bałkańskim prawdopodobnie stanowili większość mieszkańców Kosowa. Jednak proporcje etniczne Kosowa zmieniły się istotnie przez ostatnie stulecia w wyniku emigracji Serbów i imigracji Albańczyków. Przyczyną emigracji Serbów były serbskie ruchy niepodległościowe za czasów okupacji tureckiej. Wielu Serbów uciekało z Kosowa w następstwie represji osmańskich, później przyczyną migracji było ekonomiczne zacofanie tego obszaru.

Drugą przyczyną był jeden z najwyższych w Europie wskaźników przyrostu naturalnego kosowskich Albańczyków sięgający 1,3% rocznie. W ciągu okresu 1921–2003 populacja Kosowa zwiększyła się 4,6-krotnie, wskutek czego udział Albańczyków w Kosowie stale się zwiększał.

Kwestia Goran mały|Meczet Cesarski w Prisztinie Na górzystym obszarze południowego Kosowa, w gminie Gora i w północno-wschodniej części Albanii mieszkają muzułmanie, często utożsamiani z Bośniakami. Sami o sobie mówią Gorani, a w uproszczeniu są Serbami wyznającymi islam. Są przeciwni utożsamianiu ich z Bośniakami czy Albańczykami.

Religie

Islam jest religią dominującą, wyznają go Albańczycy, Bośniacy, Gorani i Turcy. Serbowie są prawosławni, a około 3% Albańczyków to katolicy. Kosowianie w większości są niepraktykujący lub sporadycznie praktykujący. Chociaż uczestniczenie w piątkowej modlitwie w meczecie nie jest powszechne, to jednak post podczas ramadanu jest ważny dla Kosowian. W Kosowie dochodzi jednak do bezczeszczenia symboli religijnych. W marcu 2004 roku podczas pogromów dochodziło do ataków na świątynie chrześcijańskie.

W wyniku tych ataków szereg zabytkowych cerkwi zostało zniszczonych, a kilka tysięcy chrześcijan zostało wypędzonych lub zamordowanych. Wielu Serbów, którzy schronili się przed Albańczykami w bazach KFOR, nie może powrócić do swych domówPożegnanie z Jugosławią – wywiad z Markiem Antonim Nowickim w dodatku do „Rzeczpospolitej” 13 czerwca 2006 s. 12)..

Struktura religijna kraju w 2011 roku według oficjalnego spisu ludności: islam – 96%, katolicyzm – 2%, prawosławie – 1.4%, protestanci, Żydzi i osoby niereligijne stanowią mniej niż 1%.

Miasta Kosowa

Największe miasta Kosowa: Lp.MiastoHerbAlbańska nazwaSerbska nazwaLiczba mieszkańców w 20111Prisztinax33pxPrishtinëPriština161 7512Prizrenx33pxPrizrenPrizren94 5173Gnjilanex33pxGjilanëGnjilane54 2394Pećx33pxPejëPeć48 9625Mitrowicax33pxMitrovicëKosovska Mitrovica46 1326Uroševacx33pxFerizajUroševac42 6287Djakowicax33pxGjakovëĐakovica40 8278Vučitrnx33pxVushtrriVučitrn26 9649Podujevox33pxPodujevë/BesianëPodujevo23 45310Kosowe Polex33pxFushë KosovëKosovo Polje18 515

Podział administracyjny

Kosowo podzielone jest na 7 okręgówRegulation No. 1999/14 On the Appointment of Regional and Municipal Administrators.Dokument z 2007 kosowskiego Ministerstwa Handlu i Przemysłu, w którym na str. 20 wymienione są regiony z podziałem na gminy., które z kolei są podzielone na 38 gmin (do 2008 Kosowo dzieliło się na 30 gmin).

RegionAlbańska nazwaSiedzibaPowierzchnia (km2)PopulacjaPećRajoni i PejësPeć1365174 235MitrovicaRajoni i MitrovicësMitrovica2077272 247PrisztinaRajoni i PrishtinësPrisztina2470477 312GnjilaneRajoni i GjilanitGnjilane1206180 783Rajoni i GjakovësDjakowica1129194 672PrizrenRajoni i PrizrenitPrizren1397331 670Rajoni i FerizajtUroševac1030185 806

Ustrój polityczny mały|Gmach parlamentu, Prisztina Republika Kosowa jest wielopartyjną parlamentarną demokracją przedstawicielską. Władza ustawodawcza należy do parlamentu i ministrów. Rząd, na czele z premierem, sprawuje władzę wykonawczą. W skład rządu wchodzą wicepremierzy i ministrowie różnych ministerstw.

Władza sądownicza obejmuje Sąd Najwyższy, sądy niższych instancji, Trybunał Konstytucyjny oraz niezależne instytucje prokuratorskie. Konstytucja zapewnia równość obywateli wobec prawa oraz równość płci. Parlament Kosowa liczy 120 członków, w tym 10 miejsc dla Serbów i 10 dla innych mniejszości, które mają również zapewnione miejsca w rządzie.

Prezydent Kosowa, wybierany przez parlament na pięcioletnią kadencję, pełni głównie funkcje reprezentacyjne, ma prawo zwrotu projektów ustaw do parlamentu i odgrywa rolę w sprawach zagranicznych. Premier jest wybierany przez parlament i nominuje ministrów, którzy są następnie zatwierdzani przez parlament.

Historia

Od epoki brązu do 1455 mały|Pomnik Skanderbega (XV-wiecznego chrześcijańskiego przywódcy albańskiego) w centrum Prisztiny mały|Miasta i miejscowości Historia ludów zamieszkujących Kosowo przed XI wiekiem n.e. jest niejasna. W Metochii znajdują się grobowce pochodzące zarówno z epoki brązu, jak i żelaza. Wraz z napływem ludów indoeuropejskich na kontynent Europy z Azji, w Kosowie pojawili się Ilirowie i Trakowie. Ilirowie utworzyli duże zjednoczone królestwo rozprzestrzeniające się na terenach mniej więcej dawnej zjednoczonej Jugosławii, jednak stracili niepodległość na rzecz imperium rzymskiego.