mały|Grób Juliusza Twardowskiego na cmentarzu Rakowickim Juliusz Twardowski, Julius von Twardowski, Juliusz Twardowski ze Skrzypny, Julius von Twardowski-Skrzypna (ur. 23 stycznia 1874 w Wiedniu, zm. 3 czerwca 1945) – doktor praw, polityk austriacki, polski i polonijny.
Życiorys Urodził się 23 stycznia 1874 w Wiedniu, w rodzinie Piusa i Malwiny z Kuhnów. Absolwent Theresianum w Wiedniu (1882–1892), student prawa na Uniwersytecie Wiedeńskim (Universität Wien) (1892–) i Uniwersytecie Franciszkańskim we Lwowie (–1897). Brat Kazimierza Twardowskiego, założyciela szkoły lwowsko-warszawskiej.
Był zatrudniony w austriackiej Prokuratorii Skarbu (1898–), Ministerstwie Handlu, Ministerstwie Robót Publicznych (1907–1910), w komórce ds. Galicji w Prezydium Rady Ministrów (Ministerratspräsidium) (1910–1917); formalnie pełnił urząd ministra bez teki (Minister ohne Geschäftsbereich lub Minister ohne Portefeuille) w Rządzie Ernsta Seidlera, którego nieoficjalnie określano ministrem ds. Galicji (Staatsminister für Galizien) (1917–1918).
Następnie różne funkcje powierzały mu władze II Rzeczypospolitej – pełnomocnika Głównego Urzędu Likwidacyjnego w Wiedniu, przedstawiciela Polski na Konferencji Posłów w Wiedniu (od 1919), później szefa delegacji do rokowań o I traktacie handlowym z Niemcami w Warszawie (1928–1930). Był założycielem Austriacko-Polskiej Izby Handlowej (Österreichisch-Polnische Handelskammer) i pełnił w latach 1921–1930 funkcję jej prezesa.
Podczas okupacji niemieckiej w toku II wojny światowej przewodniczył Radzie Przybocznej Miasta Krakowa (1939–1941). Współtworzył w styczniu 1940 pierwszy projekt statutu Rady Głównej Opiekuńczej i uczestniczył w pertraktacjach w tej sprawie z niemieckimi władzami Generalnego Gubernatorstwa i dowództwem sił bezpieczeństwa w Krakowie. Należał do grona ludzi, z których opinią liczył się w swojej działalności Adam Ronikier. Po odwołaniu Ronikiera przez Niemców w październiku 1943 był rozważany jako kandydat na prezesa RGO. Formalnie wciąż w charakterze przewodniczącego rozwiązanej w 1941 Rady Przybocznej wziął udział w ostatniej delegacji RGO i mieszkańców Krakowa do Hansa Franka 13 listopada 1944, domagając się oszczędzenia miasta w trakcie działań wojennych.
Od 9 stycznia 1919 był mężem Pauli Smolinowej.
Pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera IVa-zach-po lewej Gertlerów i Wisłockich).
Ordery i odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (30 kwietnia 1925)M.P. z 1925 r. nr 102, poz. 434 „za zasługi na polu gospodarczego rozwoju Rzeczypospolitej”. Krzyż Komandorski Orderu Franciszka Józefa (Austro-Węgry, 1916)Hof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie. Wiedeń: 1818, s. 167 Krzyż Zasługi I Klasy Orderu Zasługi (Austro-Węgry) Krzyż Komandorski Orderu Świętego Olafa (Norwegia) Krzyż Oficerski Orderu Legii Honorowej (Francja) Krzyż Kawalerski Orderu Zasługi Rolniczej (Francja)
Przypisy
Bibliografia
Jan Dąbrowski, Dziennik 1914–1918, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1977.
Linki zewnętrzne Juliusz Twardowski – publikacje w bibliotece Polona
Kategoria:Absolwenci i studenci Cesarsko-Królewskiej Terezjańskiej Akademii Szlacheckiej Kategoria:Austriaccy politycy Kategoria:Członkowie Głównego Urzędu Likwidacyjnego (II Rzeczpospolita) Kategoria:Członkowie Rady Przybocznej Miasta Krakowa Kategoria:Ludzie urodzeni w Wiedniu Kategoria:Ministrowie do spraw Galicji Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Rakowickim Kategoria:Polacy – Kawalerowie Legii Honorowej Kategoria:Polacy – odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Franciszka Józefa Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Zasługi Wojskowej Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Świętego Olafa Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Zasługi Rolniczej (Francja) Kategoria:Polscy posłowie do Rady Państwa w Wiedniu Kategoria:Urodzeni w 1874 Kategoria:Zmarli w 1945