Non violence (ang. nonviolence – bez przemocy, wym. non`vaɪələns, non wajelens) – strategia, doktryna walki politycznej polegająca na odrzuceniu stosowania przemocy lub groźby jej użycia w każdych warunkach i okolicznościach – bierny opór. Propagatorem i zwolennikiem tego podejścia był Mahatma Gandhi. Współcześnie teorię non violence rozwija Gene Sharp, którego publikacje miały wpływ na działania licznych antyrządowych ruchów społecznych na świecie takie jak m.in.: serbski Otpor, gruzińska Kmara, ukraińska Pora czy Białoruski Ruch Oporu „Żubr”.
Przykłady zastosowania non violence na skalę masową: reakcja na delegalizację „Solidarności” działania norweskiego ruchu oporu w latach II wojny światowej zachowanie społeczeństwa czechosłowackiego po zdławieniu Praskiej Wiosny w 1968 walka Afroamerykanów o równouprawnienia pod kierunkiem Martina Luthera Kinga jr.
Istnieje ponad 200 metod zastosowania non violence, do których zaliczane są m.in.: strajki, protesty, marsze uliczne petycje bojkot polityczny i ekonomiczny odmowa respektowania praw uznanych za niesprawiedliwe obywatelskie nieposłuszeństwo
Bibliografia Słownik polityki pod red. M. Bankowicz Jean Marie Muller: Strategia politycznego działania bez stosowania przemocy