Bruno Miecugow (ur. 29 lipca 1927 w Iwoniczu-Zdroju, zm. 17 lipca 2009 w Krakowie) – polski dziennikarz, publicysta i pisarz, przez wiele lat związany z „Dziennikiem Polskim”.
thumb|240px|Grobowiec Brunona Miecugowa Życiorys Jego ojciec miał pochodzenie ormiańsko-gruzińskie, był kierownikiem działu mieszkaniowego w zarządzie Uzdrowiska Iwonicz, później plenipotentem hrabiów Załuskich, matka prowadziła pensjonat. W 1942 roku uczył się na tajnych kompletach w tzw. Białym Klasztorze u sióstr zakonnych.
Maturę zdawał eksternistycznie w 1946 roku w I Liceum Ogólnokształcącym im. Mikołaja Kopernika w KrośnieKopernikański Słownik Biograficzny [dostęp 2026-05-28].. Dostał się na Politechnikę Wrocławską. W roku 1948 przez semestr studiował na Politechnice Warszawskiej, następnie wyjechał do Krakowa, gdzie od 1950 roku kontynuował studia na Akademii Górniczo-Hutniczej. W październiku 1951 przerwał studia i rozpoczął pracę w dziale terenowym „Echa Krakowa”. Rok później przeniósł się do Nowej Huty, gdzie pracował dla gazety „Budujemy Socjalizm”. Po roku pracy został zwolniony i jako wolny strzelec współpracował z kilkoma periodykamirelacje biograficzne Bruno Miecugow. Bruno Miecugow przez 30 lat pisał dla Kabaretu Jama Michalika oraz teksty piosenek dla Tropicale Thaiti Granda Banda. Przez kilkadziesiąt lat publikował w piątkowym numerze „Dziennika Polskiego” słynny felieton-list. Od 1994 roku publikował w „Dziś i Jutro”, tygodniku wznowionym w Krakowie przez Henryka Cyganika.
Był współautorem scenariusza do filmu Złe dobrego początki... (1983) oraz autorem książek: Morderstwo w Arce Noego (1962), Boyowym szlakiem (czyli a to ci kabaret) (wspólnie z Haliną Kwiatkowską), Grzeszne życie Brunona Miecugowa (2008). Ostatnia z tych książek kończy się pożegnalnym listem adresowanym Wiekuiście Szanowni Czytelnicy.
W 1953 podpisał tzw. apel krakowski z poparciem stalinowskich władz PRL po aresztowaniu pod sfabrykowanymi zarzutami duchownych katolickich i skazaniu na karę śmierci: Edwarda Chachlicę, Michała Kowalika i księdza Józefa Lelitę.
Zmarł na raka płuc. Pochowany na cmentarzu wojskowym przy ul. Prandoty (kwatera 1 WOJ-płn-5).
Dwukrotnie żonaty. Po raz pierwszy w latach 1952–1970. Miał syna Grzegorza i córkę.
Nagrody i wyróżnienia Wyróżnienie na I Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu za teksty piosenek wojskowych (1963) Złota Odznaka „Za Pracę Społeczną dla miasta Krakowa” (1965)Uchwała Nr 70 Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa z dnia 27 stycznia 1965 r. w sprawie nadania odznaki „Za Pracę Społeczną dla miasta Krakowa” [dostęp 2025-07-11]. Nagroda Miasta Krakowa (1983) Złota Gruszka – nagroda Stowarzyszenia Dziennikarzy RP o/Kraków (2000) Złoty Laur za Mistrzostwo w Sztuce (2004)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Laureaci Nagrody Miasta Krakowa Kategoria:Ludzie urodzeni w Iwoniczu-Zdroju Kategoria:Pisarze związani z Krakowem Kategoria:Pochowani na cmentarzu wojskowym przy ul. Prandoty w Krakowie Kategoria:Polacy pochodzenia gruzińskiego Kategoria:Polacy pochodzenia ormiańskiego Kategoria:Polscy dziennikarze prasowi Kategoria:Polscy pisarze współcześni Kategoria:Polscy publicyści Kategoria:Sygnatariusze rezolucji Związku Literatów Polskich w Krakowie w sprawie procesu krakowskiego Kategoria:Urodzeni w 1927 Kategoria:Zmarli w 2009