Henryk (Chaim) Higier (ur. 1 stycznia 1866 w Warszawie, zm. 1942 w getcie warszawskim) – polski lekarz neurolog i psychiatra.
Życiorys Pochodził z rodziny żydowskiej; był synem Jakuba Higiera i Zofii z domu Lubelfels. Ukończył III Gimnazjum w Warszawie w 1884 roku. Studiował medycynę na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim, a potem na Uniwersytecie w Dorpacie, swoją dysertację doktorską sporządził w klinice psychiatrycznej Emila Kraepelina. Studia zakończył cum eximia laude, a jego rozprawa doktorska została nagrodzona złotym medalem. W latach 1891–1893 pracował na oddziale wewnętrznym Szpitala Starozakonnych w Warszawie. Blisko współpracował z Samuelem Goldflamem w jego poliklinice. W 1897 roku odbył podróż naukową do Niemiec i Austrii, gdzie zwiedzał kliniki neurologiczne. Pracował też w Szpitalu Starozakonnych w Warszawie.
W 1908 powstało w Otwocku „Sanatoryum dla chorych nerwowych” (później „Zakład Dietetyczno–Przyrodoleczniczy”), którego był jednym z inicjatorów i założycielem, razem z Gustawem Krukowskim i Adamem Wizelem. Przez lata budynek rozrastał się, ale placówka zakończyła działalność wraz z wybuchem II wojny światowej. Obecnie w budynku dawnego sanatorium działa od 1994 roku Zespół Szkół nr 1.https://www.facebook.com/ZYDZI.OTWOCCY/posts/w-1908-powsta%C5%82o-w-otwocku-sanatoryum-dla-chorych-nerwowych-p%C3%B3%C5%BAniej-zak%C5%82ad-dietet/874721757991101/
W 1909 roku uczestniczył w XVI Międzynarodowym Kongresie Medycznym w Budapeszcie. Był wiceprzewodniczącym Polskiego Towarzystwa Neurologicznego (od 1925 roku), członkiem zarządu Warszawskiego Towarzystwa Neurologicznego. Od 1911 należał do Towarzystwa Lekarskiego w Tokio. Członek Warszawskiego Towarzystwa Lekarskiego. Od 1901 roku był współpracownikiem „Neurologisches Centralblatt”, od 1918 „Zentralblatt für die gesamte Neurologie und Psychiatrie”.
Prezes Żydowskiego Towarzystwa Dobroczynnego Pomoc Lekarska. Współpracował z redakcją „Naszego Przeglądu”. Należał do warszawskiej loży B’nai B’rith.
W 1931 roku uroczyście obchodzono jubileusz 40-lecia pracy lekarskiej i naukowej Higiera.
Podczas II wojny światowej został przesiedlony do getta warszawskiego, gdzie został zamordowany w 1942 roku. Syn Stanisław zginął wcześniej, również zamordowany w getcie.
Życie prywatne 29 czerwca 1893 roku ożenił się z Heleną Rothberg (Rotberg). Jego syn Stanisław Higier również był lekarzem neurologiem; córka Zofia Dromlewiczowa była pisarką i scenarzystką
Dorobek naukowy Zajmował się m.in. dziedzicznymi schorzeniami ośrodkowego układu nerwowego. Proponował zabieg sympatektomii przed eksperymentami René Leriche′a. Pozostawił około 250 prac naukowych. Był jednym z autorów 12-tomowej Bibliothek der gesammten medicinischen Wissenschaften für praktische Aerzte und Specialärzte (pod redakcją Antona Draschego).
Wybrane prace Experimentelle Prufung der psychophysischen Methoden im Bereiche des Raumsinnes der Netzhaut. Schnakenburg′s Buchdruckerei, 1890 Z hygjeny ciała i ducha oraz metodyki nauczania i wychowania w szkole i w domu: uwagi w sprawie reformy szkolnej. W drukarni St. Niemiry Synów, 1900 Schweißanomalien bei Rückenmarkskrankheiten. Neurologisches Centralblatt 1, 19-22, 1907
Niemoc płciowa i bezpłodność u mężczyzn i kobiet ze stanowiska neurologa. Lwów, 1915 Amyotonia congenita (Oppenheim) kombiniert mit Trophoedème chronique (Meige). Neurologisches Centralblatt, 1917 (transl. Walter Max Kraus) Vegetative Neurology: The Anatomy, Physiology, Pharmacodynamics and Pathology of the Sympathetic and Autonomic Nervous Systems. New York-Washington: Nervous and Mental Disease Publishing, 1919 Pogranicze padaczki. Warszawskie Czasopismo Lekarskie, 1924 Konstytucjonalizm, humoralizm i neurowegetatyzm w nowoczesnej medycynie wewnętrznej. Festschrift für Woldemar Bechterew zum 40. Jahre seiner Lehrtätigkeit (1885–1925). Leningrad, 1926 Typ Żyda-lekarza Europy Zachodniej i Polski na schyłku średniowiecza (Wyjątek z większej pracy). Nasz Przegląd 20.8.1926 s. 6 22.8.1926 s. 6 24.8.1926 s. 4 25.8.1926 s. 4 Epidemiczny paraliż dziecięcy. Nasz Przegląd 2.10.1927 s. 5 Przełom w psychoanalizie. Warszawskie Czasopismo Lekarskie, 1929 Z dziedziny przewlekłych zachorzeń naczyń obwodowych wieku młodzieńczego i męskiego (Endarteriitis obliterans juvenilis, Gangraena spontanea virilis, Thromboangiitis Buergeri), 1931 Epilepsia tarda endocrina hypophysotoxica cum macropsia, porropsja, hyperacusia. Polska Gazeta Lekarska, 1934 W sprawie walki eugenicznej z rozrodem osobników małowartościowych. Warszawskie Czasopismo Lekarskie 46, s. 836–837, 1936 W sprawie odczynu pocenia się u osobników ze schorzeniem rdzenia (notatka historyczna), 1936 Etiologia i terapia psychozy maniakalno-depresyjnej. Klinika Współczesna, 1938 Jak wytłumaczyć utratę węchu po urazie czaszki. Medycyna Współczesna, 1938 Leczenia kataru siennego. Prasa Lekarska, 1938 Lekarz a rasa i wyznanie. Warszawskie Czasopismo Lekarskie 15 (3), 1938 Psychoterapia a rasizm. Warszawskie Czasopismo Lekarskie 15 (36), 1938 Madagaskar ze stanowiska lekarskiego. Nasz Przegląd 28.3.1938 s. 8 Z pogranicza newrozy i psychopatii. Nasz Przegląd 25.4.1938 s. 20
Przypisy
Linki zewnętrzne Publikacje Henryka Higiera w bibliotece Polona
Kategoria:Absolwenci III Rządowego Gimnazjum Filologicznego w Warszawie Kategoria:Absolwenci i studenci Cesarskiego Uniwersytetu Dorpackiego Kategoria:Absolwenci i studenci Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Mieszkańcy getta warszawskiego Kategoria:Neurolodzy Szpitala Starozakonnych w Warszawie Kategoria:Polscy neurolodzy Kategoria:Polscy psychiatrzy Kategoria:Polscy Żydzi zamordowani podczas Zagłady Kategoria:Psychiatrzy Szpitala Starozakonnych w Warszawie Kategoria:Urodzeni w 1866 Kategoria:Zmarli w 1942