Juliusz Katz-Suchy, pierwotnie Juda Katz, jidysz יוליוס קאץ־סוכי (ur. 28 stycznia 1912 w Sanoku, zm. 27 października 1971 w Århus) – polski dyplomata i działacz komunistyczny żydowskiego pochodzenia.
Życiorys Urodził się w Sanoku w rodzinie żydowskiej jako syn Szulima Katza (1869–1938, magazynier w monopolu tytoniowym, a następnie drobny kupiec) i Rochmy z domu Erlich (1873–1922). Jego rodzeństwem był Tonka (ur. 1891, żona adwokata i działacza socjalistycznego dr. Abrahama Penzika), Ben Zion Katz (1906–1968, tłumacz, krytyk literacki, nauczyciel). Ukończył Szkołę Powszechną w Sanoku. W 1931 zdał egzamin dojrzałości w Państwowym Gimnazjum im. Królowej Zofii w Sanoku. Już w młodości związał się z ruchem komunistycznym. W latach 1927–1929 był członkiem organizacji Ha-Szomer Ha-Cair. W 1928 wstąpił do Komunistycznego Związku Młodzieży Zachodniej Ukrainy (KZMZU). Od 1929 pełnił funkcję sekretarza Komitetu Miejskiego oraz członka Komitetu Powiatowego KZMZU w Sanoku. Był organizatorem buntu w sanockim więzieniu. W latach 30. wstąpił do Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy. W tym czasie używał pseudonimów: Czerwiec, Kobieła, Juliusz Kowalski, Ksawer, Marek i Suchy. Ten ostatni stał się później elementem jego nazwiska. Będąc studentem prawa na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, po zajściach w tym mieście został zatrzymany, a następnie był w grupie członków organizacji komunistycznych, karanych ciężkim więzieniem za agitację komunistyczną i podburzanie do ekscesów, którzy w kwietniu 1936 decyzją sądu we Lwowie zostali osadzeni w Miejscu Odosobnienia w Berezie Kartuskiej.
Okres II wojny światowej spędził w Wielkiej Brytanii, gdzie pracował w fabryce, a następnie jako korespondent prasowy. Następnie podjął pracę w reprezentującej rząd lubelsko-warszawski Ambasadzie RP w Londynie.
W 1946 wrócił do Polski. Wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej. Był stałym delegatem Polski przy ONZ w Nowym Jorku (1947–1951), ambasadorem w Indiach (1957–1962). Był także dyrektorem Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych (1951–1957) oraz wykładowcą historii dyplomacji i stosunków międzynarodowych na Uniwersytecie Warszawskim. Obronił doktorat w Szkole Głównej Służby Zagranicznej mimo nieukończenia studiów wyższych. Następnie został w niej profesorem. Był także profesorem nadzwyczajnym na Wydziale Dziennikarstwa, a następnie na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego.
W 1969 po antysemickiej nagonce, będącej następstwem wydarzeń marcowych, wyemigrował do Danii i osiadł w Aarhus, gdzie zmarł. Został pochowany na cmentarzu żydowskim w Kopenhadze.
Jego żoną była Elisabeth z domu Nenkes (1912–1989), z którą miał dwie córki: Erykę i Barbarę.
Wybrane publikacje 1966: Zarys historii dyplomacji 1967: Międzynarodowe stosunki gospodarcze. Organizacja i aspekty prawno-polityczne
Odznaczenia Order Sztandaru Pracy II klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1951)Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 lipca 1951 r. o nadaniu odznaczeń państwowych (). Złoty Krzyż Zasługi – dwukrotnie (1946Uchwała Prezydium Krajowej Rady Narodowej z dnia 19 lipca 1946 r. o odznaczeniach pracowników Ministerstwa Spraw Zagranicznych za gorliwą i wydajną pracę ()., 1954Uchwała Rady Państwa z dnia 20 lipca 1954 r. o nadaniu odznaczeń państwowych ().) Medal 10-lecia Polski Ludowej (10 stycznia 1955, na wniosek Ministra Spraw Zagranicznych)Uchwała Rady Państwa z dnia 10 stycznia 1955 r. o nadaniu odznaczeń państwowych ().
Przypisy
Bibliografia
Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego t. 3, Warszawa 1992.
Kategoria:Absolwenci Gimnazjum im. Królowej Zofii w Sanoku Kategoria:Ambasadorowie PRL Kategoria:Ambasadorowie Polski przy ONZ Kategoria:Ambasadorowie Polski w Indiach Kategoria:Członkowie Ha-Szomer Ha-Cair Kategoria:Członkowie Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy Kategoria:Emigranci marcowi Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy II klasy Kategoria:Odznaczeni dwukrotnie Złotym Krzyżem Zasługi (1944–1989) Kategoria:Osadzeni w Miejscu Odosobnienia w Berezie Kartuskiej Kategoria:Politycy PPR Kategoria:Polscy Żydzi Kategoria:Pracownicy Polskiego Instytutu Spraw Międzynarodowych Kategoria:Urodzeni w 1912 Kategoria:Zmarli w 1971 Kategoria:Żydzi związani z Sanokiem Kategoria:Więźniowie polityczni w II Rzeczypospolitej Kategoria:Nauczyciele akademiccy Szkoły Głównej Służby Zagranicznej Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Dziennikarstwa, Informacji i Bibliologii Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Ludzie związani z Nowym Delhi Kategoria:Ludzie związani z Nowym Jorkiem Kategoria:Ludzie związani z Kopenhagą Kategoria:Ludzie urodzeni w Sanoku