Albin Nowotny (ur. 30 września 1896 w Rudkach, zm. 14 listopada 1959 w Warszawie) – major taborów Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 30 września 1896 roku w Rudkach, pow. lwowski jako syn Antoniego. Podczas I wojny światowej pełnił służbę w Legionach Polskich. 1 stycznia 1920 r. został oficjalnie przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika piechoty, jako warunkowego do czasu ustalenia przez komisję weryfikacyjną listy starszeństwa oficerów WP i przydzielony do szwadronu zapasowego taborów Nr 1Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 1 z 17.01.1920 r., s. 4.
W czasie wojny z bolszewikami był odkomenderowany do 22 pułku piechoty, lecz pozostawał na ewidencji szwadronu zapasowego taborów Nr 1.
Z dniem 1 grudnia 1922 roku został przeniesiony z 10 do 4 dywizjonu taborów w Łodzi. W 1924 roku pełnił obowiązki komendanta Kadry szwadronu zapasowego 4 dywizjonu taborów. Od dnia 1 października 1925 roku pełnił obowiązki kwatermistrza 4 szwadronu taborów w Łodzi. W marcu 1927 roku został przesunięty na stanowisko pełniącego obowiązki dowódcy tego szwadronu. 1 kwietnia 1929 został przeniesiony do kadry oficerów taborowych z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Szefostwa Intendentury i Taborów Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi na stanowisko kierownika referatu taborowego. W październiku 1930 roku został przeniesiony do 5 dywizjonu taborów w Bochni na stanowisko wykładowcy. W czerwcu 1933 roku został przeniesiony z Wydziału Taborowego Departamentu Intendentury Ministerstwa Spraw Wojskowych do Kadry 1 dywizjonu taborów na stanowisko komendanta kadry.
W 1939 roku szef taborów Okręgu Korpusu I Warszawa, w czasie kampanii wrześniowej pełnił służbę w Sztabie Naczelnego Wodza na stanowisku naczelnego szefa taborów i remontu.
Zmarł 14 listopada 1959 roku. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A15-5-6).
Awanse porucznik – 30 lipca 1920 r. zatwierdzony w stopniu porucznika, w Wojskach Taborowych z dniem 1 maja 1920 r. rotmistrz – 27 sierpnia 1920 r. zatwierdzony w stopniu rotmistrza w Wojskach Taborowych z dniem 1 kwietnia 1920 r., w 1922 r. zweryfikowany ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 r. (w 1924 r. zajmował 13. lokatę w korpusie oficerów zawodowych taborowych, w 1928 r. – 9. lokatę i w 1932 r. – 5. lokatę) major – 27 czerwca 1935 r. ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 r. i 1. lokatą w korpusie oficerów zawodowych taborowych
Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości (17 września 1932) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Walecznych (dwukrotnie, po raz pierwszy w 1921)Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2142 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 1, s. 72) Złoty Krzyż Zasługi (10 listopada 1938). „za zasługi w służbie wojskowej”. Srebrny Krzyż Zasługi (10 listopada 1928)M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 636 „w uznaniu zasług, położonych w poszczególnych działach pracy dla wojska”.
Przypisy
Bibliografia
Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 941, 950. Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 515, 522. Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 284, 787.
Kategoria:Ludzie urodzeni w Rudkach Kategoria:Majorowie taborów II Rzeczypospolitej Kategoria:Naczelne Dowództwo Wojska Polskiego (1939) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 1 Dywizjonu Taborów Kategoria:Oficerowie 4 Dywizjonu Taborów Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1896 Kategoria:Zmarli w 1959 Kategoria:Żołnierze Legionów Polskich 1914–1918 Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita)