Niżnia Magura Rycerowa (, , , 1785 m) – ostatni na zachód i najniższy szczyt grzbietu Magury Rycerowej w słowackich Tatrach. Odcinek tego grzbietu po wschodniej stronie Niżniej Magury Rycerowej to Rycerowa Przehyba. Słabo wyodrębniony wierzchołek Niżniej Magury rozgałęzia się na dwa ramiona opadające do Doliny Cichej: ramię północno-zachodnie oddzielające Rycerowy Żleb od Magurskiego Żlebu (przez W. Cywińskiego opisywanego pod nazwą Rakitowy Żleb), ramię zachodnie oddzielające Rakitowy Żleb od Doliny Szpaniej.
Nazwa magura jest pochodzenia wołoskiego i w języku wołoskim oznaczało wzgórze, pagórek, kopiec.
W przeszłości Magura Rycerowa była wypasana. Od 1949 r. całe Kopy Liptowskie są obszarem ochrony ścisłej TANAP-u i jest niedostępny turystycznie. Obecnie jej wierzchołek porasta kosodrzewina, w której sterczy kilka skałek. Stoki są prawie w całości porośnięte lasem i kosodrzewiną. Bezleśne pozostają jeszcze strome stoki Rycerowego Żlebu i część stromych stoków od strony Doliny Szpaniej, stopniowo i one zarastają kosówką. Magura Rycerowa jest dobrze widoczna z czerwonego szlaku turystycznego biegnącego granią główną Tatr od Czerwonych Wierchów na Kasprowy Wierch.
Przypisy Władysław Cywiński. Szpiglasowy Wierch. Przewodnik szczegółowy, tom 11. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2005, . Tatry Wysokie i Tatry Bielskie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000, Warszawa: Wydawnictwo Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2006, .
Witold Henryk Paryski, Zofia Radwańska-Paryska, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004, . Witold Henryk Paryski. Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część IV. Walentkowa Przełęcz – Przełączka pod Zadnim Mnichem. Warszawa: Spółdzielczy Instytut Wydawniczy „Kraj”, 1951.
Kategoria:Szczyty Tatr Wysokich Kategoria:Szczyty słowackich Tatr