Henk Badings, właśc. Hendrik Herman Badings (ur. 17 stycznia 1907 w Bandungu na Jawie, zm. 26 czerwca 1987 w Maarheeze) – holenderski kompozytor.

Życiorys Jego ojciec służył w armii kolonialnej Holenderskich Indii Wschodnich. Osierocony w dzieciństwie, od 1915 roku mieszkał w Holandii. Poza lekcjami gry na skrzypcach nie otrzymał żadnego formalnego wykształcenia muzycznego. Zgodnie z wolą swoich opiekunów, przeciwnych jego artystycznym zainteresowaniom, rozpoczął studia geologiczne na Wyższej Szkole Technicznej w Delfcie, które ukończył w 1931 roku. Przez pewien czas pracował jako asystent instytutu paleontologii tej uczelni, odbywając kilka podróży badawczych po Europie.

W latach 30. pobierał naukę kompozycji u Willema Pijpera, pozostał jednak w znacznej mierze muzycznym autodydaktą. Od 1934 do 1937 roku wykładał kompozycję i harmonię w konserwatoriach w Amsterdamie i Rotterdamie. Dyrektor Liceum Muzycznego w Amsterdamie (1937–1941) i Królewskiego Konserwatorium w Hadze (1941–1945). W 1951 roku powołany na członka Académie royale des sciences, des lettres et des beaux-arts de Belgique.

W 1956 roku założył w Eindhoven studio muzyki elektronicznej. Wykładał akustykę na Uniwersytecie w Utrechcie (1960–1964) oraz kompozycję w Staatliche Hochschule für Musik und Darstellende Kunst w Stuttgarcie (1962–1972). W 1962 i 1963 roku prowadził gościnnie kursy muzyki elektronicznej na University of Adelaide w Australii. Odznaczony Prix Italia za operę radiową Orestes (1954) oraz nagrodą im. J. Wagenaara za całokształt twórczości (1967).

Twórczość Był płodnym kompozytorem, jego twórczość obejmowała większość gatunków muzycznych. Muzyka Badingsa mieści się w kanonach neoklasycyzmu, cechuje ją zwartość formy, a w dziełach symfonicznych kontynuacja linii wytyczonej przez Brahmsa, Regera i Hindemitha. Od początku lat 50. ważną część w jego twórczości zaczęła odgrywać muzyka elektroniczna, którą początkowo wprowadzał do utworów dramatycznych, a z czasem także czysto instrumentalnych. Eksperymentował z nowymi systemami dźwiękowymi. Opracował własną skalę z podziałem oktawy na 31 stopni, a także posługiwał się strojem z interwałami harmonicznymi, nawiązującym do ludowej muzyki jawajskiej.

Autor prac De hedendaagsche Nederlandse muziek (1936), Tonaliteitsproblemen in de nieuwe muziek (1951), Elektronische muziek (1957), Over 31-toon-stemming (1978).

Ważniejsze kompozycje (opracowano na podstawie materiałów źródłowych: Encyklopedia Muzyczna PWM, Historical Dictionary of Choral Music i Choral Music in the Twentieth Century)

Symfonie I symfonia, 1930 II symfonia na 16 instrumentów, 1932 III symfonia, 1934 IV symfonia, 1943 V symfonia, 1949 VI symfonia Psalmensinfonie z udziałem chóru, 1953 VII symfonia Louisville-Symphony, 1955 VIII symfonia Hannover-Sinfonie, 1956 IX symfonia na orkiestrę smyczkową, 1960 X symfonia, 1961 XI symfonia Sinfonia giocosa, 1964 XII symfonia Symphonische klankfiguren, 1964 XIII symfonia na orkiestrę dętą, 1966 XIV symfonia Symphonische triptiek, 1968

Uwertury I Tragiczna, 1937 II Heroiczna, 1937 III Symfoniczna, 1942 IV Prolog symfoniczny, 1942 V uwertura, 1956 VI Irlandzka, 1961

Koncerty 4 koncerty skrzypcowe (I 1928, II 1933, III 1944, IV 1946) 2 koncerty na dwoje skrzypiec i orkiestrę (I 1954, II 1969) koncert altówkowy, 1965 koncert na skrzypce, aktówkę i orkiestrę, 1965 2 koncerty wiolonczelowe (I 1930, II 1954) 2 koncerty fletowe (I 1956, II 1963) koncert saksofonowy, 1951 koncert na fagot, kontrafagot i orkiestrę, 1964 2 koncerty fortepianowe (I 1940, II Atlantische dansen 1955) 2 koncerty na organy i orkiestrę (I 1952, II 1966) koncert na harfę i orkiestrę kameralną, 1967

Opery De Nachtwacht, wyst. Antwerpia 1950 kameralna opera buffa Liebesränke, wyst. Hilversum 1948 Martin Korda, D.P., wyst. Amsterdam 1960 opery radiowe Orestes (1954) i Asterion (1957) opera telewizyjna Salto mortale (Salzburg 1959)

Balety Balletto grotesco, wyst. Rotterdam 1939 Orpheus en Euridike, wyst. Amsterdam 1941 Joanna d’Arc, 1947

Utwory elektroniczne balety Kain i Abel (wyst. Haga 1956), Variations électroniques (1957 jako muzyka filmowa, wyst. Salzburg 1961 pt. Marionetten), Evolutionen (wyst. Hanower 1956), Genèse (1958), Jungle (wyst. Amsterdam 1959), Die Frau von Andros (wyst. Hanower 1960) Sonatina, 1955 Elektromagnetische Klangfiguren, 1959 Capriccio na skrzypce i taśmę, 1959 oratorium Jonah, 1962 Toccata I, 1964 Toccata II, 1964 Chaconne na trąbkę i taśmę, 1965 Pittsburgh Concerto na orkiestrę dętą, perkusję i taśmę, 1965 Genesis na chór mieszany, tenor, bas, perkusję i taśmę, 1967 Counterpoints na fortepian i taśmę, 1970

Inne utwory Kantate II na sopran, chór kameralny i orkiestrę kameralną, 1937 Trois chansons bretonnes na chór mieszany, 1946 cykl 14 pieśni Maria na głosy solowe, chór mieszany, flet i wiolonczelę, 1947 Missa brevis na chór mieszany, 1946 oratorium Apocalypse na sopran, alt, tenor, bas, recytatora, chór mieszany i orkiestrę, 1948 Ballada na flet i harfę, 1950 Six Christmas Songs na chór żeński, 1950 Cavatina na flet altowy i harfę, 1952 Languetibus in purgatorio, 1959 Psalm 147 na chór dziecięcy, chór kameralny, chór i orkiestrę, 1959 Drie Lucebertliederen na chór męski i taśmę, 1964 Hymnus Ave Maris Stella na chór żeński i orkiestrę, 1965 Kantate VII (Ballade van die bloeddorstige Jagter) na głosy solowe, chór, orkiestrę i taśmę, 1970 St. Mark Passion na solistów, chór mieszany, orkiestrę i taśmę, 1971 Whitman Cantata na recytatora, chór i instrumenty dęte, 1973 Cinq poèmes chinois na chór mieszany, 1973 Requiem, 1978 Missa antiphonica, 1985

Ponadto liczne utwory kameralne na różne zestawy instrumentów, pieśni na głos i fortepian oraz głos i orkiestrę, muzyka teatralna i filmowa.

Przypisy

Linki zewnętrzne

Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Technicznego w Delfcie Kategoria:Holenderscy kompozytorzy Kategoria:Urodzeni w 1907 Kategoria:Zmarli w 1987