Andrzej Nowicki (ur. 29 grudnia 1909 w Warszawie, zm. 9 kwietnia 1986 tamże) – polski poeta, satyryk, autor słuchowisk radiowych, tłumacz literatury anglojęzycznej.

Studiował na Uniwersytecie Warszawskim. W 1930 roku zadebiutował jako pisarz-satyryk, przed wybuchem wojny współpracował z kilkoma czasopismami oraz Polskim Radiem, pisząc teksty do humorystycznych audycji. Był jednym z założycieli tygodnika „Szpilki”.

Walczył w kampanii wrześniowej, resztę wojny spędził w niemieckiej niewoli. W kolejnych oflagach mocno angażował się w działalność kulturalną, tworząc kabaret literacki i pisząc wiersze.

Po zakończeniu wojny został korespondentem Polskiej Agencji Prasowej w Londynie. W 1948 roku zdecydował się nie wracać do kraju, lecz pozostać na emigracji. Ostatecznie jednak powrócił do Polski w 1956 roku. Do przejścia na emeryturę zasiadł w redakcji „Szpilek”, w których publikował zarówno swoje utwory, jak i tłumaczenia. Oprócz tego wrócił do współpracy z Polskim Radiem, dla którego tworzył liczne słuchowiska i adaptacje radiowe, nie tylko satyryczne, ale także przeznaczone dla dzieci i młodzieży. Z kolei dla Telewizji Polskiej współtworzył nagradzany cykl Bajki dla dorosłych. Poza tym zajmował się tłumaczeniami z literatury pięknej, głównie dzieł autorów anglojęzycznych, często przeznaczonych dla dzieci i młodzieży. W jego dorobku translatorskim znalazły się utwory między innymi Thomasa S. Eliota, Saula Bellowa, Johna Steinbecka czy Kennetha Grahame’a.

Życiorys Urodził się 29 grudnia 1909 roku w Warszawie; ., był synem adwokata Jana Nowickiego i jego żony Zofii z domu Gawin-Niesiołowskiej. Kształcił się w rodzinnym mieście, uczęszczając do Szkoły Mazowieckiej (od 1920) i gimnazjum męskiego Towarzystwa Szkoły Mazowieckiej, w którym zdał maturę w 1930 roku. Następnie ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie, by w 1931 roku rozpocząć studia na Uniwersytecie Warszawskim, początkowo (do 1933) w zakresie prawa, a potem polonistyki (do 1935)..

W 1930 roku zadebiutował jako pisarz-satyryk na łamach „Cyrulika Warszawskiego”. Związał się z tym tygodnikiem satyrycznym, był zastępcą redaktora i należał do Grupy Satyryków Cyrulika, która organizowała wieczory autorskie, także po zamknięciu czasopisma we wrześniu 1934 roku. Publikował także na łamach „Kuriera Porannego” (felietony w cyklu Duby smalone) i w „Prosto z mostu”, a także w innych tytułach, na przykład „Sygnałach”.. W grudniu 1935 roku jako datę założenia podał rok 1934., razem ze Zbigniewem Mitznerem i Erykiem Lipińskim, założył tygodnik satyryczny „Szpilki”. Publikował w nim wiersze i opowiadania (do 1939) oraz zasiadał w jego redakcji (do 1938). Ponadto współpracował z Polskim Radiem, jako autor słuchowisk humorystycznych i satyrycznych (część stworzył razem z Zuzanną Ginczanką), a także pisał teksty dla warszawskich kabaretów, wśród których były między innymi Café Club i teatrzyk 13 Rzędów.

Walczył w kampanii wrześniowej, do niewoli niemieckiej dostał się 6 października 1939 roku. Resztę wojny, do wyzwolenia w lutym 1945 roku, spędził w obozach jenieckich kolejno w Weilburgu, Osterode i Woldenbergu. We wszystkich oflagach angażował się w działalność kulturalną. W Weilburgu, razem z Jerzym Michałowskim, Henrykiem Rostworowskim i Kazimierzem Rudzkim, prowadził kabaret literacki, zaś w Waldenbergu tajną grupę o nazwie „Zaułek Literacki”, która wydawała utwory poetyckie i organizowała wieczory autorskie. Wiersze Nowickiego, między innymi Kriegsgefangenpost i Warszawa, jako utwory anonimowe, były znane wśród jeńców, jak również krążyły w okupowanej Polsce. Były również wydawane, na przykład w antologii Oflag IV B, publikowanej w obozie w formie zeszytów (1939–1940), a także drukiem w czasopismach „Za drutem” (Arnswalde, 1940–1941) i „Przewodniku dla świetlic żołnierskich” (Wielka Brytania, 1942–1943).

Po wojnie osiadł w Łodzi. W 1945 roku wstąpił do Związku Zawodowego Literatów Polskich, a po czterech latach został członkiem Związku Literatów Polskich. Podjął współpracę z „Rzeczpospolitą” i „Szpilkami”, ponadto przez pewien czas był kierownikiem literackim Teatru Żołnierskiego w Warszawie. W październiku 1945 roku wyjechał do Londynu jako korespondent Polpressu, późniejszej Polskiej Agencji Prasowej. Pozostawał na tym stanowisku przez trzy lata, po czym (1948) zdecydował się pozostać na emigracji.

W 1956 roku wrócił do Polski i osiadł w Warszawie. Znów zaczął publikować w „Szpilkach” swoje wiersze satyryczne, ale także tłumaczenia poezji i prozy. Do 1979 roku i przejścia na emeryturę zasiadał w redakcji czasopisma. Oprócz tego w latach 1956–1966 (z przerwami) wydawał swoje wiersze w tygodniku „Świat”. Powrócił także do współpracy z Polskim Radiem jako autor satyrycznych słuchowisk oraz adaptacji radiowych, wśród nich także tych dla dzieci i młodzieży. Trzy razy otrzymał za nie nagrody Komitetu do spraw Radia i Telewizji (1960, 1963 i 1965).

Pisywał również scenariusze filmowe i współpracował z Telewizją Polską, przygotowując między innymi cykl Bajki dla dorosłych, który w 1977 roku otrzymał nagrodę Radiokomitetu i nagrodę Złoty Ekran. W latach 60. i 70. był kilkukrotnie honorowany odznakami i odznaczeniami. Oprócz tej działalności zajmował się tłumaczeniami literatury, głównie anglojęzycznej, takich autorów jak między innymi Thomas S. Eliot, Saul Bellow i John Steinbeck; ; .. W jego dorobku translatorskim znalazły się także przekłady wierszy z tomu III Władcy Pierścieni J.R.R. Tolkiena, które przygotował do tłumaczenia powieści autorstwa Marii Skibniewskiej, zastępując zmarłego wcześniej Włodzimierza Lewika..

W swojej karierze utwory podpisywał niekiedy jako Andrzej Siła-Nowicki, a prócz tego posługiwał się pseudonimami A.N., A. Now., an., Andr., Andrew Nowhisky, Andrzej Smutny, Jędrzej Novus, N.O.W.I.C.K.I., Novus, O.F., of, Of., OF, ppor. A.N.

Był dwukrotnie żonaty. Jego pierwszą małżonką była Maria z domu FidererUrodzona w 1909 roku, przed wybuchem wojny była zaangażowana w działalność socjalistyczną we Lwowie. Należała do Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej i Polskiej Partii Socjalistycznej. Po wojnie, w Łodzi redagowała czasopismo „Kuźnica” .. Małżeństwa rozpadło się w 1956 roku, kiedy Nowicki powrócił do kraju, a Maria pozostała na emigracji (zm. 1987).. W następnym roku zawarł nowy związek małżeński z Ireną Zynsową (z domu Wasilewską).

Zmarł 9 kwietnia 1986 roku w Warszawie. Wedle informacji z listu Joanny Guze jego zgon nastąpił nagle, tuż po zasłabnięciu na ulicy, a ostatnie słowa, które skierował do próbujących mu pomóc ludzi brzmiały: „Ja umieram, proszę nie przestraszyć mojej żony”.

Dorobek Lista utworów własnych + Źródło. Tytuł Data I wydania Uwagi, wydawca Przygody pana Piorunkiewicza – współautor scenariusza, razem z Eugeniuszem Cękalskim i Stanisławem Dygatem (sprzed 1939),do filmu, którego realizację przerwał wybuch wojny Warszawska szopka polityczna – współautor, razem z S. Karpińskim, J. Minkiewiczem i J. Pomianowskim,prapremiera przedstawienia w Warszawie, w Teatrze Artystów Cricot, grane między 7 kwietnia a 30 sierpnia 1939 roku Jajko Kolumba. Komedia muzyczna w 5 aktach 1946 współautor, razem ze Stefanem Flukowskim, Ludwikiem Natansonem i Henrukiem Rostworowskim (1941),prapremiera w wykonaniu Zespołu Oflagu II C w Woldenbergu (1941), druk fragmentów aktu I w „Dzienniku Polskim” (nr 34 z 1946) Jasełka jenieckie – prapremiera w wykonaniu teatru kukiełkowego Oflagu II C w Woldenbergu (1942) Mały – utwór dramatyczny, prapremiera w wykonaniu Zespołu Oflagu II C w Woldenbergu (1942) Obóz jeńców II C 1943 fraszki, polska YMCA Podróż do świętej ziemi 1945 zbiór wierszy napisanych w niewoli, Czytelnik Warsztat 1957 zbiór wierszy i przekładów z innych poetów, Czytelnik Pan Anatol szuka miliona – współautor scenariusza, razem z Krzysztofem T. Toeplitzem, do filmu z 1959 roku Ballady i anse 1965 zbiór wierszy, Czytelnik Zemsta korsykańska – współautor scenariusza telewizyjnego widowiska lalkowego, razem z Joanną Wilińską, emitowanego w 1972 roku Zabawa w słowa. Wybór satyr z lat 1933–1973 1975 Czytelnik Dobranoc dla dorosłych 1977 zbiór satyr, część napisana samodzielnie, część razem z Joanną Wilińską, Wydawnictwo Radia i Telewizji Okrągły rok 1987 wiersz dla dzieci, Arka Płaczący żubr 1987 wiersz dla dzieci, Arka

Lista słuchowisk oryginalnych + Wybór. Tytuł Data emisji Uwagi Cyrk zakochanych 1957 tekst opublikowany w czasopiśmie „Dialog” (nr 8 z 1957) Nieznośna melodyjka 1957 O trzech miłościach 1957 Antrakt 1958 Bumbarajo 1958 Krzyżówka 1959 Potentat 1959 Droga do sławy 1960 Mechaniczne panienki 1960 Scenki urlopowe 1960 Zabawa w tragedię 1960 Ząb szczęścia 1960 Bajka o bajce 1962 Dziadek kolejowy 1960 Arkanda 1963 tekst opublikowany w czasopiśmie „Dialog” (nr 10 z 1963) Reżyser prywatny 1963 współautor, razem z Joanną Wilińską Stary antyczny zegar – tekst opublikowany w czasopiśmie „Dialog” (nr 10 z 1963) Szantaż 1963 współautor, razem z Joanną Wilińską Historia zamierzchła 1963 współautor, razem z Joanną Wilińską Państwo stugłowe 1966 Zbuntowana bajka 1966 Trzej chłopcy 1968 Demeter i Persefona 1974 Wyprawa po złote runo 1975 Dedal i Ikar 1976 Dwa śmiechy 1980 współautor, razem z Joanną Wilińską

Lista przekładów i słuchowisk adaptowanych