Cuckooland – dziewiąty studyjny album Roberta Wyatta nagrany latem 2002 i wiosną 2003 oraz wydany we wrześniu 2003.
Historia i charakter albumu Po 6 latach od swojego ostatniego regularnego albumu (Shleep z 1997), Robert Wyatt wydał na przełomie września i października 2003 r. kolejny album. Płyta zebrała bardzo pozytywne recenzje (więcej szczegółów w sekcji "Linki zewnętrzne").
Album trwa ponad 75 minut, dlatego kompozycje zostały podzielone na dwie grupy przedzielone 30-sekundową ciszą.
Tematyka utworów jest bardzo różnorodna – od romansu Milesa Davisa i Juliette Gréco, który rozkwitł w Paryżu i skończył się w Nowym Jorku aż do bomby atomowej.
Na albumie znajduje się kilka współczesnych pieśni protestu m.in. dotyczących brytyjskiej polityki imigracyjnej oraz Hiroszimy i Nagasaki z odniesieniami do Mordechaia Vanunu i Iranu. Wyatt przedstawia wszelkie problemy w bardzo łagodny, melancholijny sposób, zupełnie pozbawiony napastliwości; po prostu przedstawia sprawę.
Aż pięć piosenek zostało skomponowanych do tekstów żony Wyatta – Alfie (Alfredy) Benge.
Chociaż Wyatt mógł ten album nagrać sam (jest znakomitym multiinstrumentalistą) zaprosił do pomocy m.in. Davida Gilmoura, Briana Eno, Paula Wellera, Annie Whitehead i Karen Mantler (córkę jazzowej pianistki Carli Bley). Dodało to muzyce Wyatta trochę obcych wpływów.
Tytuł albumu mógł zostać zaczerpnięty ze sztuki Arystofanesa "Ptaki", w której pojawia się "kraina kukułki w chmurach", jako rejon idealnej szczęśliwości.
Muzycy Robert Wyatt – śpiew (1–6, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15), kornet (1, 12, 15), keyboard (1, 3, 15, 16), trąbka (2, 3, 5, 9, 11, 13, 115), instrumenty klawiszowe (2, 4, 5, 6, 8, 11, 12, 13), instrumenty perkusyjne (4, 5, 6, 8, 10, 12, 13), karenotron¹ (6), pianino (7, 9, 14), czynele (9), zabawki Eno (9), Gilad Atzmon – saksofon sopranowy (1), saksofon altowy (2), saksofon tenorowy (2), klarnet (2, 10, 16), sample saksofonowe z "Old Europe" (9), flet (10, 16) Annie Whitehead – puzon (1, 8, 9, 12, 14, 15) Tomo Hayakawa – gitara (3) Tomo Noro – śpiew (3) Brian Eno – ostatnia nuta (3), śpiew (4), David Gilmour – gitara (4) Yaron Stavi – kontrabas (4, 9, 10, 14, 16) Alfreda Benge – śpiew (4, 12) Jamie Johnson – śpiew (4), gitara basowa (12) Karen Mantler – śpiew (5, 10, 11, 13), harmonijka ustna (5, 10, 11, 13), keyboard (5), pianino (10), karenotron (10) Michael Evans – bębny Jennifer Maidman – akordeon (8), gitara akustyczna (16) Phil Manzanera – śpiew (9) Paul Weller – gitara (12)
¹ Instrument elektroniczny emitujący głos Karen Mantler
Lista utworów
¹Piosenka dedykowana Richardowi Dawkinsowi ²Piosenka dedykowana Mike'owi Zwerinowi ³Piosenka dedykowana Romany Rose
Opis płyty Producenci – Robert Wyatt, Jamie Johnson Data nagrania – lato 2002, wiosna 2003 Studia i miejsca nagrań – Gallery Studio (Phila Manzanery), Londyn Inżynier – Jamie Johnson z wyjątkiem pewnych partii kompozycji 1, 2, 3, 8, 9, 12, 15 nagranych przez Roberta Wyatta w jego domu w Louth Projekt artystyczny (okładka, wkładka itd) – Alfreda Benge z wykorzystaniem szkiców muzycznych z notesu Roberta Wyatta Projekt całości – Phil Smee Długość – 75:46 Firma nagraniowa – Hannibal Data wydania – 29 września 2003 (według All Music Guide 7 października) Numer katalogowy – HNCD 1468
Przypisy
Linki zewnętrzne Okładka Recenzja (All About Jazz)
Recenzje Album na Discogs
Kategoria:Albumy Roberta Wyatta Kategoria:Albumy jazzowe Kategoria:Scena Canterbury Kategoria:Albumy nominowane do Mercury Prize Kategoria:Albumy muzyczne wydane w roku 2003 Kategoria:Albumy Rykodisc