Pablo Villafranca (ur. 14 lipca 1965 w Brukseli) – belgijski piosenkarz i aktor hiszpańskiego pochodzenia.
Życiorys Rozpoczynał swoją karierę w belgijskiej grupie heavymetalowej o ciężkim brzmieniu i zespole rockowym, a następnie jako szef grup tanecznych, z którymi śpiewał. Wziął także udział w warsztatach Pieśń Brukseli. Był chórzystą podczas nagrań albumu belgijskiej piosenkarki Maurane „Différente – Les années Saravah” (1995). W 1996 roku zagrał na scenie Les Baladins en Agenais we francuskiej komedii kostiumowej Moliera Skąpiec, komedii William Szekspira Poskromienie złośnicy i sztuce Alienor z Akwitanii (Aliénor d’Aquitaine). Dołączył do zespołu Années Zazou (1997) i Années Twist (1993-98), gdzie spotykał Anne Warin. W 1998 z pomocą czterech pozostałych wspólników: Vinoya Marie, Jeana Marie, Reacha Manifaciera i Grégori Baqueta założył trupę teatralną Les Insolistes (1999-2002).
W dniu 13 listopada 2001 roku ukazała się jego pierwsza płyta solowa „Juste pour quelqu’un” (Po prostu dla kogoś), którą promowały dwa single – wydany w grudniu 2001 roku „Il n’y a que des hommes” (Istnieją tylko mężczyźni) i „Est ce qu’on saura” (Czy to, co wiemy).
W latach 2000–2002 odtwarzał postać Jozuego w musicalu Dziesięć przykazań (Les Dix Commandements), który odniósł fenomenalny sukces; odbyło się ponad 400 spektakli we Francji, Belgii i Szwajcarii, zakończyło się w Bercy w styczniu 2003. A singiel z utworem „La peine maximum” w jego wykonaniu sprzedał się w ilości ponad 300 000 egzemplarzy. Wystąpił jako Danny na scenie paryskiego Théâtre du Gymnase i Théâtre Comédia w musicalu Ja już widziałem (Je m’voyais déjà, 2008-2009) z muzyką Charles’a Aznavoura.
Zamieszkał w Argenteuil, w regionie Île-de-France, w departamencie Val-d’Oise.
Dyskografia albumy solowe 2001: Juste pour quelqu’un (wyd. Epic/Sony); 1. Il n’y a que des hommes 2. Tout le monde pleure 3. Pause 4. Après 5. Je fais comme je suis 6. Est ce qu’on saura 7. Aimer éperdument 8. Juste pour quelqu’un 9. Lumière 10. On n’aime qu’une fois 11. Marine
single 2001: La peine maximum 2001: Il n’y a que des hommes 2002: Est ce qu’on saura
składanki/gościnnie 1995: Maurane – Différente jako chórzysta 2000: Les Dix Commandements; utwory La peine maximum, Je n’avais jamais prié w duecie z Danielem Levi, zespołowo – L’envie d’aimer (Hymn do miłości) wyd. Atletico music/Universal
Linki zewnętrzne
Kategoria:Belgijscy wokaliści Kategoria:Belgijscy aktorzy filmowi Kategoria:Ludzie urodzeni w Brukseli Kategoria:Urodzeni w 1965