thumb|Grób Henryka Lewenfisza-Wojnarowskiego na cmentarzu Wojskowym na Powązkach Henryk Lewenfisz-Wojnarowski (ur. 31 maja 1894 w Łodzi, zm. 27 września 1956 w Warszawie) – polski lekarz laryngolog żydowskiego pochodzenia.
Życiorys Urodził się w rodzinie Hermana i Doroty z Róziewiczów. Studia medyczne rozpoczął na Uniwersytecie w Montpellier (Francja), a zakończył w Warszawie. Walczył w wojnie polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej, a po powrocie do Warszawy podjął pracę w Szpitalu św. Ducha. Po uzyskaniu dyplomu, w roku 1922 rozpoczął pracę w nowopowstałej Klinice Laryngo-Otiatrycznej Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1926 był docentem Uniwersytetu Warszawskiego. Veniam legendi uzyskał w roku 1934. Miał lewicowe poglądy, przed wojną pomagał więźniom komunistycznym.
Po wybuchu II wojny światowej został zmobilizowany, a żona z dziećmi wyjechała do Lwowa. Po kampanii wrześniowej przedostał się do Lwowa, gdzie odnalazł rodzinę. Pracował w szpitalu, a żona w przedszkolu jako lekarz. Po wejściu Niemców do Lwowa, w 1941 wrócili do Warszawy. W getcie warszawskim zamieszkali na Nowowlipkach. Tam też prowadził oddział laryngologiczny w szpitalu na Czystem. Razem z Ludwikiem Hirszfeldem i Juliuszem Zweibaumem prowadzili tajne nauczanie dla studentów medycyny. Później przestał pracować jako lekarz, a zaczął pracę jako stolarz w fabryce Halemana. Po likwidacji małego getta ukrywał się z rodziną głównie w bunkrze. Po powstaniu warszawskim wyszli z mieszkańcami do Pruszkowa, a stamtąd trafili do Skawiny, gdzie doczekali wyzwolenia.
Po wojnie pracował w Krakowie, a później został powołany na katedrę laryngologii przy Uniwersytecie Łódzkim, a w 1953 roku zastąpił Antoniego Dobrzańskiego na stanowisku dyrektora kliniki w Warszawie. Redaktor naczelny „Otolaryngologii Polskiej”.
W 1924 zawarł związek małżeński z Teofilą Marianko, lekarzem pediatrą, z którą miał syna Mariana (1927–1999) i córkę Wandę (1933–2002)nekrolog Wandy Wojnarowskiej-Kuleszy, specjalistkę otolaryngologa audiologa.
Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera B15-3-28).
Ordery i odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (16 lipca 1954) „za zasługi w pracy naukowej i dydaktycznej w dziedzinie laryngologii”. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (22 lipca 1950) „za zasługi w pracy zawodowej”. Medal 10-lecia Polski Ludowej (13 stycznia 1955) - Uchwała Rady Państwa z 13 stycznia 1955 r. nr 0/114 - na wniosek Ministra Zdrowia.
Nagrody
Państwowa Nagroda Naukowa III stopnia w dziedzinie nauk lekarskich za prace w dziedzinie laryngologii o dużym zastosowaniu w lecznictwie (1950)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu w Montpellier Kategoria:Absolwenci Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Lekarze związani z Łodzią Kategoria:Ludzie urodzeni w Łodzi Kategoria:Mieszkańcy getta warszawskiego Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Polscy otorynolaryngolodzy Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1894 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Łódzkiego Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Zmarli w 1956 Kategoria:Polscy Żydzi ocalali z Zagłady